Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Ἀπό τήν πατρικότητα στήν μεταπατερικότητα - Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθόδοξης ἡγεσίας

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού,
Ομότιμου καθηγητού Παν/μίου Αθηνών

Α) Η συνέχεια της πατερικής παραδόσεως κατά την Τουρκοκρατία.

Η Θεολογία και ποιμαντική πράξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μέχρι την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς είχε ως κύριο στόχο της την διαφύλαξη της Ορθοδοξίας, ως της «άπαξ τοις αγίοις παραδοθείσης πίστεως» (Ιούδ. 3, ) συνεχίζοντας την ομολογία και παράδοση των αρχαίων αγίων Πατέρων. Αυτό όμως απαιτούσε και την λόγω και έργω απόκρουση των αιρέσεων για την προστασία του Ποιμνίου και την διασφάλιση της δυνατότητας σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως. Η ευθύνη, συνεπώς, της εκκλησιαστικής ηγεσίας, που σε κάθε εποχή επωμίζεται το έργο αυτό, είναι τεράστια. Διότι από την στάση της απέναντι στην αιρετική πλάνη εξαρτάται η συνέχεια ή ασυνέχεια της θεολογικής μας παραδόσεως και συνεπώς και η διαχρονική και συγχρονική ενότητα της Ορθοδοξίας.

Με βάση τα επίσημα δογματικοσυμβολικά κείμενα της Εκκλησίας μας θα διερευνηθεί αυτή η πορεία και κατά την μεταβυζαντινή περίοδο, για την διακρίβωση της σχέσης τής σημερινής Ορθόδοξης Ηγεσίας με εκείνην της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου.

Ἀνάγνωσις Παλαιᾶς Διαθήκης, 29/2/2012


Γένεσις 1:24-2:3

24 Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος, τετράποδα καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος. καὶ ἐγένετο οὕτως. 25 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος, καὶ τὰ κτήνη κατὰ γένος αὐτῶν καὶ πάντα τὰ ἑρπετὰ τῆς γῆς κατὰ γένος αὐτῶν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά. 26 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ γῆς γῆς. 27 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. 28 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. 29 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· 30 καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως. 31 καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

1 ΚΑΙ συνετελέσθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ καὶ πᾶς ὁ κόσμος αὐτῶν. 2 καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε. 3 καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν· ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἤρξατο ὁ Θεὸς ποιῆσαι.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Γιά τή θέση ὁδηγοῦ...

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα. Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.

Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί. Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο.

Μεσογαίας Νικόλαος: "Ὁδηγούμαστε σέ ἐθνική καταστροφή"

Συνέντευξη στον Δημήτρη Ριζούλη, 02.38

ΕΝΑΣ από τους πιο δυναμικούς μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος (που δίδασκε σε Harvard και MIT, ήταν συνεργάτης της NASA και τα παράτησε όλα για να γίνει μοναχός ) ανοίγει τα χαρτιά του στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» και υποστηρίζει ότι οδηγούμαστε σε ιστορική εθνική καταστροφή.

Βλέπει πιθανό το ενδεχόμενο κοινωνικής έκρηξης, τονίζει ότι «η Εκκλησία οφείλει να αδειάζει τα ταμεία και τις αποθήκες της, ενώ για την προφυλάκιση του ηγούμενου Εφραίμ δηλώνει ότι πήγαν να χτυπήσουν την Εκκλησία και μαχαίρωσαν τη Δικαιοσύνη.

Καζάνι η κοινωνία


Σεβασμιώτατε, n χώρα περνά δύσκολες μέρες και ο λαός πλέον έχει χάσει την υπομονή του. Φοβάστε το ενδεχόμενο κοινωνικής έκρηξης;

Ποίος δεν το φοβάται; Όταν ως λαός έχουμε χάσει κάθε πνευματικό έρεισμα, πως είναι δυνατόν να ελεγχθεί η αγανάκτηση, το αίσθημα της αδικίας, η πείνα και τα συναφή;

Νιώθετε απογοητευμένος από την πορεία και τις εξελίξεις στη χώρα, αλλά και τη στάση της Ευρώπης;

Δεν είναι και τόσο ευχάριστες οι εξελίξεις. Νομίζω ότι οδηγούμαστε σε ιστορική εθνική καταστροφή. Δεν περίμενα και κάτι καλύτερο από την Ευρώπη.

Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνονται σημεία αφύπνισης σε εμάς.

Ἀνάγνωσις Παλαιᾶς Διαθήκης, 28/2/2012


Γένεσις 1:14-23

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς, τοῦ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός· καὶ ἔστωσαν εἰς σημεῖα καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἡμέρας καὶ εἰς ἐνιαυτούς· καὶ ἔστωσαν εἰς φαῦσιν ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τοὺς δύο φωστῆρας τοὺς μεγάλους, τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν εἰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας καὶ τὸν φωστῆρα τὸν ἐλάσσω εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτός, καὶ τοὺς ἀστέρας. καὶ ἔθετο αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἄρχειν τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς καὶ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα τετάρτη.

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1916 (24 Φεβ. 2012)

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Σύντομον Κήρυγμα φ. 765 (Ὁ Μέγας Κανών), 28/03/2001

Ἀνάγνωσις Παλαιᾶς Διαθήκης, 27/2/2012


Γένεσις 1:1-13

᾽Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία.

Kαὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον ὕδατος καὶ ὕδατος. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ ὕδατος, ὃ ἦν ὑποκάτω τοῦ στερεώματος, καὶ ἀναμέσον τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώματος. καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα οὐρανόν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν, καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα δευτέρα.

Ἡ Ἁγία Γραφή τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς

π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή», ἐκδόσεις «Ἀκρίτας»

Η προσευχή της Εκκλησίας είναι πάντοτε βιβλική, που θα πει εκφράζεται με τη γλώσσα, τις εικόνες και τα σύμβολα των Αγίων Γραφών. Αν η Αγία Γραφή περιέχει τη Θεία Αποκάλυψη στους ανθρώπους, είναι επίσης και η εμπνευσμένη ανταπόκριση του ανθρώπου στην Αποκάλυψη και επομένως είναι το υπόδειγμα και το περιεχόμενο της προσευχής, της δοξολογίας και της λατρείας. Χιλιάδες χρόνια λόγου χάρη πέρασαν από τότε που συντάχτηκαν οι Ψαλμοί και όμως όταν ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει τη μετάνοια, το συγκλονισμό ολόκληρου του είναι του στην πρόκληση του θείου ελέους, βρίσκει, ακόμα και τώρα, σαν τη μόνη επαρκή έκφραση, τον ψαλμό της μετάνοιας: «ελέησόν με, ο Θεός!» Κάθε διανοητική κατάσταση του ανθρώπου μπροστά στο Θεό, στον κόσμο και στους άλλους ανθρώπους, από την ακαταμάχητη χαρά της Παρουσίας του Θεού ως την αβυσσαλέα απογοήτευση του εξόριστου ανθρώπου, την αμαρτία και την αλλοτρίωση, βρήκε την πιο τέλεια έκφρασή του σ' αυτό το μοναδικό βιβλίο. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο η Αγία Γραφή αποτελεί Την καθημερινή τροφοδοσία της Εκκλησίας, το μέσο της λατρείας της και της αυτοοικοδομής της.

Ἡ προηγιασμένη Θεία Λειτουργία



Ομιλητής: Δημήτριος Παναγόπουλος

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Τί θὰ πεῖ συγχώρηση;

π.Νικόλαος Μητροπολίτης Μεσογαίας,
"Ἀπό τό καθ' ἡμέραν στό καθ' ὁμοίωσιν".

Τί θὰ πεῖ συγχώρηση; Συγχώρηση θὰ πεῖ νὰ ἀνοίξουμε τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ φιλοξενηθεῖ στὸν χῶρο της ὁ συν­άνθρωπός μας, ὁ γείτονάς μας, ὁ συγγενής μας, ἡ γυναίκα ἢ ὁ ἄντρας μας, τὰ παιδιά μας, τὰ ἀδέλφια μας, οἱ συνάνθρωποί μας – ὅποιος μᾶς περιβάλλει καὶ ὅποιος ἐνδεχομένως μᾶς δημιουργεῖ κάποια δυσκολία στὴν σχέση μας μαζί του. Εἶναι τόσο δύσκολο πολλὲς φορὲς νὰ ἔχουμε τὴν ἀρχοντιὰ νὰ ζητήσουμε οἱ ἴδιοι συγνώμη! Ἢ νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ δεχθοῦμε τὴν αἴτηση τῆς συγνώμης ἀπὸ τὸν ἄλλο καὶ νὰ διαγράψουμε αὐτὸ πού μᾶς χωρίζει, αὐτὸ πού μᾶς πικραίνει, αὐτὸ πού μᾶς κάνει ὄχι μόνο νὰ μὴ νιώθουμε τὸν διπλανό μας σὰν ἀδελφὸ, ἀλλὰ νὰ μὴν τὸν νιώθουμε κὰν σὰν πλησίον.

Σύντομον Κήρυγμα φ. 1728, 26/02/2012

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ἡ ἀληθινή νηστεία

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη oμιλία του
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
(στον ιερό ναό Ἁγίου Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου 16-3-1986 πρωΐ)

Εἶπεν ὁ Κύριος· «Ὅταν δὲ νηστεύητε…»,
Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου (Ματθ. 6,14-21)  

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ τελευταία ἡμέρα καταλύσεως. Αὔριο εἶνε ἡ ἀρχὴ μι­ᾶς νέας περιόδου τῆς Ἐκκλησίας μας, περι­ό­δου ἱερῶν ἀγώνων, πνευματικῆς περισυλλο­γῆς καὶ καλλιεργείας. Ἀρχίζει ἡ ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἂν εἶχα ἕνα πίνα­κα, θὰ ἔ­­γραφα· Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἴσον – τί; Πολ­λὰ ὡραῖα πράγματα καὶ πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα νηστεία.

Νηστεία; Μόλις ἀκούσουν τὴ λέξι νηστεία, μερικοὶ ποὺ κάνουν τὸ μοντέρνο, κοροϊδεύ­ουν. Στὸν αἰῶνα αὐτόν, λένε, ἔρχεστε καὶ μι­λᾶτε γιὰ νηστεία;… Προσπαθοῦν νὰ πείσουν ὅλους, ὅτι ἡ νηστεία εἶνε διάταξις τῶν παπάδων· τὴν ἔκαναν, λένε, οἱ παπᾶδες, γιὰ νὰ τρομοκρατοῦν καὶ νὰ ἐκμεταλλεύωνται τὸ λαό. Τί ἔχουμε νὰ τοὺς ἀ­παντήσουμε;

Φωνή Κυρίου φ. 09, 26/2/2012

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία πρὸς τὸ Πάσχα

π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή», ἐκδόσεις «Ἀκρίτας»

Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Αυτά συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ’ όλα ή Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα πνευματικά ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα, «η Εορτή Εορτών». Είναι η προετοιμασία για την «πλήρωση του Πάσχα, που είναι η πραγματική Αποκάλυψη». Για τα λόγο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε με την προσπάθεια να καταλάβουμε αυτή τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη Σαρακοστή και το Πάσχα, γιατί αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για τη Χριστιανική πίστη και ζωή μας.

Άραγε είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε ότι το Πάσχα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γιορτή, πολύ πέρα από μια ετήσια ανάμνηση ενός γεγονότος που πέρασε; Ο καθένας που, έστω και μια μόνο φορά, έζησε αυτή τη νύχτα «τη σωτήριο, τη φωταυγή και λαμπροφόρο», που γεύτηκε εκείνη τη μοναδική χαρά, το ξέρει αυτό.

Άλλα τι είναι αυτή ή χαρά; Γιατί ψέλνουμε στην αναστάσιμη λειτουργία: «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»; Με ποια έννοια «έορτάζομεν» — καθώς ισχυριζόμαστε ότι το κάνουμε — «θανάτου την νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν άλλης βιοτής της αιωνίου άπαρχήν...»;

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ἡ ὀμορφιά τῶν σπόρων

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Η Βαντάνα Σίβα, «ηρωίδα του περιβάλλοντος» σύμφωνα με το περιοδικό «Time», επικεντρώνει τη δράση της στη διατροφική ασφάλεια, την αειφόρο γεωργία και την προστασία και προώθηση της πιο στοιχειώδους μορφής ζωής: του σπόρου.

Τη δεκαετία του 1970, η Βαντάνα Σίβα είχε κάνει το διδακτορικό της στον Καναδά και άρχιζε σταδιοδρομία πυρηνικής φυσικού σ’ ένα κέντρο ατομικών ερευνών στη γενέτειρά της, τη Βομβάη. Σύντομα όμως αποφάσισε να στραφεί στις «επιστήμες που υπερασπίζονται τη ζωή». Έγινε ακτιβίστρια της οικολογίας και του φεμινισμού, έγραψε πολλά βιβλία και πήρε πολλά βραβεία. Σήμερα επικεντρώνει τη δράση της στα ζητήματα της διατροφικής ασφάλειας.

«Η διατροφή μας έχει γίνει σαν πολεμική επιχείρηση» έλεγε πρόσφατα σε ομιλία της στο Γκόσεν της Ιντιάνας. Μίλησε για το 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους που πεινούν στον πλανήτη, για τις πρόσφατες εξεγέρσεις σε περισσότερες από 30 χώρες λόγω της αύξησης των τιμών των τροφίμων, για τον βίαιο εκτοπισμό παραδοσιακών καλλιεργητών από εταιρείες βιομηχανικής γεωργίας σε χώρες όπως η Ινδία. «Η γεωργία μοιάζει όλο και περισσότερο με πόλεμο εναντίον της γης» τόνισε επίσης, αναφερόμενη στα χημικά που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες. «Μας πούλησαν τον μύθο ότι η χρήση των χημικών βελτιώνει τις σοδειές. Δεν είναι αλήθεια. Σκοτώνει το έδαφος».

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1915 (17 Φεβ. 2012)

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Τὸ βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας μας

Βίος καὶ λόγοι Γέροντος Πορφυρίου, 371-374

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Θεό, ἂν δὲν περάσει ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους. Ν’ ἀγαπᾶμε, νὰ θυσιαζόμαστε γιὰ ὅλους ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς νὰ ζητᾶμε ἀνταπόδοση. Τότε ἰσορροπεῖ ὁ ἄνθρωπος.

Μιὰ ἀγάπη ποὺ ζητάει ἀνταπόδοση εἶναι ἰδιοτελής. Δὲν εἶναι γνήσια, καθαρή, ἀκραιφνής.

Νὰ τοὺς ἀγαπᾶτε καὶ νὰ τοὺς συμπονᾶτε ὅλους. “Καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη. ὑμεῖς δέ ἐστε μέλη Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους”. Αὐτὸ εἶναι Ἐκκλησία: ἐγώ, ἐσύ, αὐτός, ὁ ἄλλος, νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, ὅτι εἴμαστε ἕνα. Ἡ φιλαυτία εἶναι ἐγωισμός. Νὰ μὴ ζητᾶμε, “ἐγὼ νὰ σταθῶ, ἐγὼ νὰ πάω στὸν Παράδεισο”, ἀλλὰ νὰ νιώθουμε γιὰ ὅλους αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Καταλάβατε; Αὐτὸ εἶναι ταπείνωση.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Καθηγητής Δ. Τσελεγγίδης: "Μετά-Πατερική" ἤ "Νέο-Βαρλααμιτική" Θεολογία;

Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 15-2-2012
«ΜΕ­ΤΑ-ΠΑ­ΤΕ­ΡΙ­ΚΗ» Ή «ΝΕ­Ο­-ΒΑΡ­ΛΑ­Α­ΜΙ­ΤΙ­ΚΗ» ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙΑ;
Α­ΓΝΟΙ­Α Ή ΑΡ­ΝΗ­ΣΗ ΤΗΣ Α­ΓΙ­Ο­ΤΗ­ΤΑΣ;
ΚΡΙ­ΤΗ­ΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΩΣ ΚΑΙ Α­ΠΛΑ­ΝΩΣ ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΕΙΝ

Ὑ­πό­τι­τλος:
Ἡ ὑ­πε­ρο­ψί­α καί ἡ θε­ο­λο­γι­κή ἐ­κτρο­πή
τῶν ἐ­πί­δο­ξων «με­τα­πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων

Γιά νά ἀ­πο­φύ­γου­με κά­θε ἐν­δε­χό­με­νη ὁ­ρο­λο­γι­κή σύγ­χυ­ση, θά προ­βοῦ­με εὐ­θύς ἐ­ξαρ­χῆς σέ μιά ἀ­πα­ραί­τη­τη δι­ευ­κρί­νι­ση τοῦ νε­ό­κο­που ὅ­ρου «με­τα-πα­τε­ρι­κός». Ἡ νέ­α αὐ­τή ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ὁ­ρο­λο­γί­α ἐ­πι­δέ­χε­ται ποι­κίλες ἑρ­μη­νεῖ­ες, οἱ ἐ­πι­κρα­τέ­στε­ρες ὅ­μως ἐ­πι­στη­μο­νι­κῶς εἶ­ναι, κα­τά τή γνώ­μη μας, οἱ ἑ­ξῆς δύ­ο:

α) Ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέ­ξε­ως μετα- προσ­δί­δε­ται χρο­νι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση γίνεται λόγος γιά τό τέ­λος τῆς Πα­τε­ρι­κῆς ἐ­πο­χῆς, καί

β) ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέξεως προσ­δί­δε­ται κρι­τι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε ἡ σύν­θε­τη λέ­ξη «με­τα­-πα­τε­ρι­κός» ση­μαί­νει σχε­τι­κο­ποί­η­ση, με­ρι­κή ἤ ὁ­λι­κή ἀμ­φι­σβή­τη­ση, ἐ­πα­να­θε­ώ­ρη­ση, νέ­α ἀ­νά­γνω­ση, ἤ καί ὑ­πέρ­βα­ση τῆς θε­ο­λο­γι­κῆς σκέ­ψε­ως τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Οἱ σύγ­χρο­νοι ἐ­πι­στή­μο­νες θε­ο­λό­γοι, πού ἐ­πι­χεί­ρη­σαν ἔμ­με­σα ἤ ἄ­με­σα νά αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­στοῦν ὡς «με­τα-πα­τε­ρι­κοί», χρη­σι­μο­ποί­η­σαν ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶς καί τίς δύ­ο ἑρ­μη­νεῖ­ες, κυ­ρί­ως ὅ­μως τή δεύ­τε­ρη πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στή σχε­τι­κο­ποί­η­ση καί τε­λι­κά στήν ὑ­πέρ­βα­ση τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Ἡ εὐθύνη τοῦ σκανδάλου

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ἀπομαγνητοφωνημένη oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης
π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό του Ἁγίου Ἰωάννου Γαργαρέττας – Ἀθηνῶν τὴν 17-2-1963)


«Οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, 
ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω»(Α΄ Κορ. 8,13)


Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε Κυριακὴ τῶν Ἀπόκρεων. Σὲ ὅλους τοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας διαβάζεται ἡ περικοπὴ τῆς μελλούσης Κρίσεως. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε τρομερό. Ποιός ἁμαρτωλὸς δὲν τρομάζει; Ὅσο κι ἂν προσπαθῇ κανεὶς νὰ διώξῃ τὴν ἰδέα τοῦ θανάτου καὶ τῆς κρίσεως, ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἔρχεται, εἶνε βέβαιο. Θὰ ἔρθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ κρίνῃ «τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ»(Ψαλμ. 9,9).

Θὰ κρίνῃ εἰδωλολάτρες, Ἰουδαίους, Χριστιανούς. Τοὺς εἰδωλολάτρες μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, τοὺς Ἰουδαίους μὲ τὸ Δεκάλογο.

Ἡ δική μας ὅμως θέσι, τῶν Χριστιανῶν, τῶν βαπτισμένων, ποὺ κοινωνοῦμε τὰ ἄχραντα μυστήρια καὶ «μπροστὰ στὰ μάτια μας ζωγραφίστηκε ὁ Χριστὸς ἐσταυρωμένος»(Γαλ. 3,1), θὰ εἶνε τραγική. Γιατὶ θὰ κριθοῦμε καὶ μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, καὶ μὲ τὸ Δεκάλογο, ἀλλὰ πρὸ παντὸς μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε ζυγαριὰ ἀκριβείας· θὰ ζυγιστῇ καὶ τὸ τελευταῖο δράμι ἀρετῆς καὶ τὸ τελευταῖο δράμι κακίας.

Φωνή Κυρίου φ. 08, 19/2/2012


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1914 (10 Φεβ. 2012)


Ἄν εἴμαστε δίκαιοι ὁ οὐρανός θά προσέχει τό κράτος μας

Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Μέσα από το παράθυρο της φυλακής, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη


Μηνύματα πρός το Λαό
από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου

Μη παροργίζουμε την φιλανθρωπία του Θεού.

Αδελφοί μου, αμαρτήσαμε και στη συνέχεια εξαγνιστήκαμε.

Προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι' αυτό τιμωρηθήκαμε.

Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας, με το αίμα και με τα δάκρυα μας.

Ποδοπατήσαμε κάθε τί, πού ήταν ιερό για τούς πατέρες μας, και γι' αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ



"Ψυχοφελείς Ιστορίες και Παραβολές", Mετάφραση Ευγενία Τελιζένκο, Υποτιτλισμός: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Πηγή: Κανάλι YouTube Χρήστη PankRestos

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Ποιός εἶναι ὁ ὁρισμός τοῦ μορφωμένου ἀνθρώπου;

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. Η μόρφωση, είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς. Ποιούς ανθρώπους λοιπόν θεωρούσε μορφωμένους;

1. Πρώτα απ’ όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…

Πηγή: Ιστολόγιο Καντονόπου

Πῶς ἡ ταπείνωση καλλιεργεῖται μέ τήν προσευχή

Τη σχέση της ταπεινώσεως με την προσευχή την περιγράφει με πολλή σαφήνεια ό άββάς Δωρόθεος.

Η "αδιάλειπτη προσευχή", λέει ο όσιος, "καταπολεμάει την υπερηφάνεια Γιατί είναι ολοφάνερο πώς ό ταπεινός, ό ευλαβής, γνωρίζοντας ότι κανένα καλό δεν είναι δυνατό να κατορθώσει ή ψυχή χωρίς τη βοήθεια και τη σκέπη τού Θεού, δεν σταματά να προσεύχεται ικετευτικά στον Θεό, για να τον ελεήσει. Κι αυτός πού προσεύχεται αδιάλειπτα στον Θεό, ότι κι αν αξιωθεί να κατορθώσει, ξέρει με Ποιου τη δύναμη το κατόρθωσε. Γι' αυτό και δεν μπορεί να υπερηφανευτεί ή να το αποδώσει στην δική του δύναμη. Στον Θεό αποδίδει κάθε κατόρθωμα, Αυτόν πάντα ευχαριστεί και Αυτόν πάντα παρακαλεί, τρέμοντας μήπως χάσει αυτή τη βοήθεια, οπότε θα φανεί πόσο ασθενικός και αδύναμος είναι. Κι έτσι με τη βοήθεια της ταπεινώσεως προσεύχεται και με την προσευχή ταπεινώνεται- και όσο κατορθώνει κάτι, τόσο ταπεινώνεται- και όσο ταπεινώνεται, βοηθείται και προκόβει".

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Οἱ συνέπειες τῆς ἀμαρτίας - Ἡ Κυριακή τοῦ Ἀσώτου

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό του Ἁγίου Ἰωάννου Γαργαρέττας Ἀθηνῶν, 25-2-1962)

Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι» (Λουκ. 15,14)

ΑΡΧΙΖΩ, ἀγαπητοί μου, μὲ ἕνα ἐρώτημα· Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἐὰν μπορούσαμε νὰ τὸ νιώσουμε, θὰ χτυπούσαμε τὰ ἁμαρτωλά μας στήθη κι ἀπὸ τὰ βάθη μας θὰ ἔβγαινε ἡ φωνὴ τῶν μετανοούντων· «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,18,21) καὶ «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ἐὰν μπορούσαμε νὰ νιώσουμε τὴ φρίκη τῆς ἁμαρτίας, δὲν θὰ ἔπαυαν τὰ μάτια μας νὰ κλαῖνε, τὰ χέρια μας νὰ ἐλεοῦν, τὰ γόνατά μας νὰ κάνουν μετάνοιες· θὰ φεύγαμε στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ βουνά, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ Ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός τό «κινδυνευόμενον καί προκείμενον»

του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Ομότιμου Καθηγητή Παν/μίου Αθηνών

Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό το οικονομικό μας πρόβλημα είναι πρώτιστα πνευματικό, συνδέεται δε με την αποδυνάμωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας, κύριο συστατικό της οποίας είναι η Ορθοδοξία. Χαίρω δε, που μου ανετέθη η παρουσίαση της δυναμικής, που ανέπτυξε η Ορθοδοξία στην διαμόρφωση και ιστορική συνέχεια του πολιτισμού μας.

Πολιτισμός είναι η πραγμάτωση του περιεχομένου της ψυχής του ανθρώπου. Αυτό ενσαρκώνεται και αποτυπώνεται στο περιβάλλον του, το οποίο -έτσι- διαμορφώνεται σύμφωνα με την κουλτούρα–καλλιέργεια της ψυχής του. Ορθά ο Arnold Toynbee είπε, ότι «η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής». Από τον κανόνα αυτό δεν μπορεί να εξαιρεθεί το δικό μας Έθνος. Ο ελληνικός πολιτισμός καταξιώθηκε σε παγκόσμιο αγαθό και μορφωτικό θησαυρό της Οικουμένης.

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος καί ἡ Σωτηρία τῶν Φιλιατρινῶν

π. Δανιήλ Γούβαλη
Από το βιβλίο: Το θαύμα της Πίστεως

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι κάποιο θαύμα τού Αγίου Χαραλάμπου που συνέβη το 1944 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

Στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλις με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Άγιος Χαράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ’ αυτό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα.

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ὁ Ἱερομάρτυρας


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς στῦλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ λύχνος ἀείφωτος, τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διὰ τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας καὶ εἰδώλων τὴν σκοτόμαιναν μάκαρ· διὸ ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.


Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν ἱερεὺς στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε ἐπὶ αὐτοκρατορίας τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Ὅταν τὸ ἔτος 198 μ.Χ. ὁ Σέβηρος ἐξαπέλυσε ἀπηνὴ διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος τῆς Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ὅμως ὁ Ἅγιος ὄχι μόνο δὲν τὸ ἔκανε αὐτό, ἀλλὰ ἀντίθετα ὁμολόγησε στὸν ἔπαρχο τὴν προσήλωσή του στὸν Χριστὸ καὶ δήλωσε μὲ παρρησία ὅτι σὲ ὁποιοδήποτε βασανιστήριο καὶ νὰ ὑποβληθεῖ δὲν πρόκειται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ σκοτισμένη καὶ σαρκικὴ ψυχὴ τοῦ Λουκιανοῦ ἐπέτεινε τὴν ὀργή της καὶ διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ φρικώδη βασανιστήρια στὸ γέροντα ἱερέα. Πρῶτα τὸν γύμνωσαν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Λουκιανός, παίρνοντας τὸ ξίφος του προσπάθησε νὰ πληγώσει τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὅμως ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν κρεμασμένα στὸ σῶμα τοῦ Ἱερομάρτυρα καὶ μόνο ὕστερα ἀπὸ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου συγκολλήθηκαν αὐτὰ πάλι στὸ σῶμα καὶ ὁ ἡγεμόνας κατέστη ὑγιής. Βλέποντας αὐτὸ τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δημίους πίστεψαν στὸν ἀληθινὸ Θεό.
Μὲ τὸ ζόφο στὸ νοῦ καὶ μὲ τὴ θηριωδία στὴν καρδιά, ὁ ἔπαρχος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διαπομπεύσουν τὸν Ἅγιο καὶ νὰ τὸν σύρουν διὰ μέσου τῆς πόλεως μὲ χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ μαρτύριό του ἔλαβε τὸ ἁμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.
Τμήματα τῆς τιμίας κάρας αὐτοῦ φυλάσσονται στὴ ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καὶ στὸν ὁμώνυμο προσκυνηματικὸ ναὸ τῆς κωμοπόλεως Θεσπιῶν τῆς Βοιωτίας.

Πηγές
Απολυτίκιο: Ορθόδοξος Λόγος
Συναξάρι:    Μέγας Συναξαριστής

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ Ὅσιος Λουκᾶς ὁ ἐν Στειρίῳ

Α) Ὁ Ὅσιος Λουκᾶς

Ὁ προικισμένος μὲ ἐγκράτεια καὶ ἀρετή, ἐργατικότητα καὶ φιλοκαλία, φιλοξενία, φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαγχνία, μὲ προφητικὴ ἱκανότητα καὶ γνώση τῶν ἐνεστώτων, μὲ ἀσκητικότητα καὶ ταπεινοφροσύνη Ὅσιος Λουκᾶς ὁ Στειριώτης (896-953), ὑπῆρξε ἱδρυτὴς τῆς ὁμώνυμης βυζαντινῆς Μονῆς στὸ Στείριο Βοιωτίας, 32 χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Λιβαδειά (μέσω Διστόμου πρὸς Ἀράχωβα). Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς σπουδαίους ἀναμορφωτὲς τοῦ ἑλλαδικοῦ μοναχισμοῦ κατὰ τὸν 10ον αἰώνα (Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, Νίκων ὁ Μετανοεῖτε, Μελέτιος ὁ νέος, Κλήμης τοῦ Σαγματᾶ, καὶ ἄλλοι). Ἔχοντας παιδιόθεν κλήση πρὸς τὸν μοναχικὸ βίο ὁ Λουκᾶς ἀπὸ 14 ἐτῶν ἄφησε τοὺς γονεῖς του, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Αἴγινα, καὶ κατέφυγε σὲ ἀπομονωμένους τόπους γιὰ νὰ ζήσει ἤρεμη πνευματική ζωή. Διαδοχικά· στὰ Γιαννημάκια ἕως τὸ 917, στὸ Ζεμενὸ Κορινθίας καὶ στὴν Πάτρα (917-927), πάλι στὰ Γιαννημάκια (ἢ Γιαννιμάτζι, 927-932), στὸ Καλάμιο (939-942), στὸ Ἀμπελάκι ὄρους Ζάλτσας (942-945) καὶ ἀπὸ τὸ 945 ὥς τὴν ἡμέρα τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεώς του (953) στὸ μέρος ὅπου ἵδρυσε τὴν Μονή.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ Ἅγιος Φώτιος ὁ Ἰσαπόστολος καί Ὁμολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

agios_fotios

Ὁ Μέγας Φώτιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους ποὺ βασίλευσαν οἱ αὐτοκράτορες Μιχαὴλ (842 – 867 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Θεοφίλου, Βασίλειος Α’ ὁ Μακεδὼν (867 – 886 μ.Χ.) καὶ ὁ Λέων ΣΤ’ ὁ Σοφὸς (886 – 912 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Βασιλείου. Γεννήθηκε περὶ τὸ 810 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ εὐσεβὴ καὶ ἐπιφανὴ οἰκογένεια, ποὺ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Σέργιος καὶ Εἰρήνη καὶ καταδιώχθηκαν ἐπὶ τοῦ εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.). Ὁ Ἅγιος Σέργιος, τοῦ ὁποίου τὴ μνήμη τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία στὶς 13 Μαΐου, ἦταν ἀδελφὸς τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου (784 – 806 μ.Χ.) καὶ περιπομπεύθηκε δέσμιος ἀπὸ τὸ λαιμὸ ἀνὰ τὶς ὁδοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, στερήθηκε τὴν περιουσία του καὶ ἐξορίσθηκε μετὰ τῆς συζύγου του καὶ τῶν παιδιῶν του σὲ τόπο ἄνυδρο, ὅπου ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες πέθανε ὡς Ὁμολογητής.

Ὁ ἱερὸς Φώτιος μὲ συνοδικὰ γράμματα ἀνακοίνωσε, κατὰ τὰ καθιερωμένα, τὰ τῆς ἐκλογῆς του στοὺς Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς καὶ τόνισε τὴν ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης στὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλὰ πρὶν ἀκόμα προλάβει νὰ τὴν παγιώσει ἐπῆλθε ρήξη μεταξὺ τῶν ἀκραίων πολιτικῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τοῦ Πατριάρχη Ἰγνατίου, τῶν «Ἰγνατιανῶν».

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Περί ὑπερηφανείας καί ταπεινοφροσύνης


† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ἱερός ναὸς Ἁγ. Τριάδος Πτολεμαΐδος 19-2-1989)


«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡμέρα σημαν­­τι­κή. Ἀρχίζει τὸ Τριῴδιο.

Ἀλλὰ τί εἶνε Τριῴδιο; Ἐὰν ρωτήσουμε αὐ­τοὺς ποὺ δὲν ἔ­χουν σχέσι μὲ τὴν Ἐκκλησία, θὰ μᾶς ποῦν· Τριῴ­διο θὰ πῇ γλέντι, χορός, φαγοπότι, μασκαρέματα, καρναβάλι. Ἡ Ἐκκλησία μας ὅμως λέει· ὄχι, αὐτὸ εἶνε παρανόησις τοῦ Τρι­ῳδίου. Τριῴδιο ἴσον ἡ ἁγιωτέρα περίοδος τοῦ ἔ­τους. Τριῴδιο ἴσον προσευχή, νηστεία, ἐλε­ημο­σύνη, κάθαρσις ἀπὸ τὰ πάθη, μετάνοια, ἐξ­ομο­λόγησις, ἁγιασμός. Τὸ Τριῴδιο διαρκεῖ 10 βδο­μάδες, 70 μέρες· ἀρχίζει ἀπὸ σήμερα καὶ φθά­νει στὸ Μέγα Σάββατο. Εἶνε περίοδος προ­ετοιμασίας γιὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τοῦ Πάσχα.

Τὸ Τριῴδιο μοιάζει μ᾽ ἕνα ἀσανσέρ, πνευμα­τικὸ ἀσανσέρ. Εἶνε μία κλῖμαξ, σκάλα, ποὺ ἀρ­χίζει ἀπὸ τὰ χα­μη­λὰ καὶ φθάνει μέχρι τὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ. Εἶνε σὰν τὴ σκάλα ποὺ εἶδε στὸν ὕπνο του ὁ Ἰα­κώβ, πάνω στὴν ὁποία ἀνέβαιναν καὶ κατέβαι­ναν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ κι αὐτὸς εἶπε μὲ δέος· «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾽ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γέν. 28,17). Σκάλα λοιπόν. Καὶ ὁ ἄγ­γε­λός μας μᾶς λέει· Τί διστάζετε; ἐμπρός, ἀνεβαίνετε τὴν πνευματικὴ κλίμακα τῶν ἀρετῶν!

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Τό Τριώδιο

Αλεξάνδρου Σμέμαν

Η Μεγάλη Σαρακοστή έχει ένα εντελώς δικό της λειτουργικό βιβλίο, το Τριώδιο. Το Τριώδιο περιλαμβάνει ύμνους και βιβλικά αναγνώσματα για την κάθε μέρα της περιόδου αυτής που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει με τον Εσπερινό του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου. Οι ύμνοι του Τριωδίου συντάχτηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους, αφού σταμάτησαν να υπάρχουν κατηχούμενοι (δηλαδή σταμάτησε το βάφτισμα των ενηλίκων και η απαραίτητη προετοιμασία τους γι' αυτό). Έτσι η έμφαση των ύμνων δεν είναι στο Βάφτισμα αλλά στη μετάνοια. Δυστυχώς πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι σήμερα γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τη μοναδική ομορφιά και το βάθος της υμνολογίας της Μεγάλης Σαρακοστής. Η άγνοια των ύμνων του Τριωδίου είναι η βασική αιτία που μας κάνει σιγά σιγά να παραμορφώνουμε την κατανόηση, το σκοπό και το νόημα της Μεγάλης Σαρακοστής. Μια τέτοια παραμόρφωση, που γίνεται σιγά σιγά στη νοοτροπία των χριστιανών, μειώνει τη Μεγάλη Σαρακοστή και την κάνει νομική «υποχρέωση» και σύνολο κανόνων διαιτητικής. Η αληθινή έμπνευση και η πρόκληση που κρύβει η Μεγάλη Σαρακοστή έχει χαθεί σήμερα και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ανακαλυφτεί παρά μόνο με μια προσεκτική παρακολούθηση των ύμνων του Τριωδίου.

Φωνή Κυρίου φ. 06, 5/2/2012

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1912, (27/1/2012)

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (4 Φεβρουαρίου)

Επιστολή του Αγίου στον Μάρωνα

(Ότι η γαστριμαργία είναι η μητέρα των αλόγων παθών και ότι πρέπει να παιδαγωγούμε το σώμα με νηστείες και ύπνο πάνω στο έδαφος).


Προσπαθώ να βρω πολλούς τρόπους νουθεσίας, με τους οποίους όχι μόνο θέλω, αλλά προσεύχομαι να συνέλθεις από τη μέθη. Πες μου λοιπόν, πες μου, αγαπητε, στο όνομα της αλήθειας του Θεού· Δεν ήταν η γαστριμαργία εκείνη που έδιωξε τους πρώτους ανθρώπους από τον παράδεισο της απόλαυσης; Δεν ήταν ο κόρος εκείνος που γύμνωσε τον Ησαύ από τα πρωτοτόκια και την ελευθερία του; ...

"...ἀπλά στεκόμουν καί ἔκλαιγα."




Τα λόγια οργής δεν είναι αρκετά και τα δάκρυα στέρεψαν τόσα χρόνια μετά. Υπήρχε πάντα η αμυδρή ελπίδα της απονομής Δικαιοσύνης για όσους έζησαν τη Σφαγή στο Δίστομο. Για τα παιδιά που δεν έζησαν, αλλά για πολλά χρόνια μετά μέχρι που μεγάλωσαν οι μανάδες τους τα έντυναν πάντα με μαύρα ρούχα!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Ἐπιστολή-Κραυγή ἀγωνίας ἀπό Ἀρχιεπίσκοπο σέ Παπαδήμο γιά τήν Ἑλλάδα

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης - 11.57

Κραυγή αγωνίας για το μέλλον του τόπου που υποθηκεύεται απευθύνει με επιστολή του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος στον Πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο.

Ο Αρχιεπίσκοπος χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα αναφέρει στην επιστολή του πως η υπομονή των Ελλήνων εξαντλήθηκε και δεν μπορεί να αγνοείται ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης “ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».

Συντάξεις κόπηκαν, μεροκαματιάρηδες είναι σε απόγνωση και η ανασφάλεια έχει φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι, σημειώνει ο κ. Ιερώνυμος.

Μόνα θετικά σημάδια είναι πως αυτές τις ώρες, λέει ο κ. Ιερώνυμος, ξεπροβάλλει το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων που στηρίζουν τους απελπισμένους.

Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου - Νῦν ἀπολύεις

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε 
στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνηςτὴν 2-2-1990.


Εορτή, ἀγαπητοί μου, σήμερα, ἑορτὴ καὶ αὔριο. Οἱ δύο ἑορτὲς συνδέονται· ἀναφέρονται στὸ ἴδιο γεγονός, ὅπως τὸ ἱστορεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς(2,22-40). Ποιό εἶνε τὸ γεγονός;

Πέρασαν σαράντα μέρες ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα. Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν συνήθεια, ἡ μάνα τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴ γέννησι τοῦ πρώτου ἀρσενικοῦ παιδιοῦ νὰ τὸ πηγαίνῃ στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος, νὰ προσφέρεται θυσία ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δυὸ μικρὰ περιστέρια, καὶ ὁ ἱερεὺς νὰ εὐλογῇ τὸ βρέφος –καὶ σ᾽ ἐμᾶς ἡ μάνα τότε σαραντίζει. Αὐτὴ τὴ διάταξι τοῦ νόμου ἐφήρμοσε καὶ ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος· ἔφερε στὸ ναὸ τὸ Θεῖο Βρέφος μαζὶ μὲ τὸν Ἰωσήφ. Βλέποντας ἐκεῖ τὴν Παναγία, ἀνάμεσα σὲ ἄλλες μητέρες, ποιός φανταζόταν ὅτι τὸ βρέφος ποὺ κρατοῦσε στὴν ἀγκάλη της εἶνε ὁ Ποιητὴς τῶν ὅλων! Ἀλλὰ τώρα τὸ μυστήριο ἀποκαλύπτεται. Τὸ φανερώνει ὁ Θεὸς σὲ δύο ἀνθρώπους, ἕναν ἄντρα καὶ μία γυναίκα, ποὺ ἑορτάζουν αὔριο.