Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Μέ τή ματιά ἑνός Ἁγίου

...Ήταν η εποχή των έντονων αντιπαραθέσεων και επαναστατικών ζυμώσεων. Κυριαρχούσε πλέον η ιδέα πως για όλο το κακό που επικρατεί γύρω μας, φταίνε κάποιοι άλλοι. Η προσωπική ευθύνη, η αίσθηση πως ότι συμβαίνει στον κόσμο, είτε καλό είτε κακό, αφορά όλους μας, είχε αρχίσει να ατονεί στις ψυχές των ανθρώπων. Η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης αντικαταστάθηκε σιγά σιγά με τη βία. Η ήρεμη δύναμη της αγάπης, με το μίσος και την αιματηρή επανάσταση.

Ο Βαλεντίν, βαθύτατα ορθόδοξος, έβλεπε πλέον τα πράγματα διαφορετικά, με μια σπάνια πνευματική ωριμότητα. Η θύελλα της επανάστασης πέρασε από δίπλα του. Αναμφίβολα, συναισθανόταν το ατελές του γύρω κόσμου, έβλεπε τις πολλές αδικίες, κατανοούσε την καθυστέρηση και τη φτώχεια της τεράστιας και της δυνητικά δυνατής χώρας, αλλά σα να παρέμεινε κλεισμένος μέσα σε έναν κόσμο δικό του, διαμορφωμένο από τότε στη συνείδηση και στην ψυχή του. Από τότε είχε την πεποίθηση πως η νίκη πάνω στο στοιχείο του κακού, της κοινωνικής αδικίας, της καταπίεσης, των καταστροφικών πολέμων, μπορεί να φέρει μόνον ο χριστιανικός ανθρωπισμός, η φιλανθρωπία, η αγάπη, η χριστιανική πίστη, στην οποία όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι...

(Απόσπασμα από το βιβλίο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς - Ένας Άγιος Ποιμένας και γιατρός χειρουργός 1877 - 1961)

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης καί ἡ ἐθνική μας ἀξιοπρέπεια

Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός αναλυτής

Μία ομάδα διανοητών και δημοσιογράφων επιχειρεί να μάς πείσει πόσο καλό πράγμα είναι η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Συνιστούν να είμαστε ευγνώμονες στην τρόικα που θα φέρει ξένους επιτρόπους στα υπουργεία μας για να μας κάνουν σωστούς Ευρωπαίους και να μας φέρουν τα φώτα τους. Φαίνεται ότι τα παπαγαλάκια της εξάρτησης και της υποτέλειας δεν θέλησαν ποτέ να διαβάσουν την ελληνική Ιστορία ή αν την διάβασαν , δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. Διότι στις πάμπολλες σελίδες αυτής της Ιστορίας υπάρχουν παραδείγματα Ελλήνων ηγετών που βρέθηκαν μεν σε δυσχερή θέση, αλλά δεν απώλεσαν την αξιοπρέπειά τους και δεν λησμόνησαν τα ιστορικά δικαιώματα και τις ιστορικές υποχρεώσεις του Έθνους μας.

Μία τέτοια σημαντική μορφή πατριώτη, ικανού και εντίμου κυβερνήτη τιμά στις 4 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τον Άγιο Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νικαίας όπου είχε μεταφερθεί προσωρινά η έδρα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Από το 1204 έως το 1261 η Αυτοκρατορία της Νικαίας μαζί με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και το Δεσποτάτο της Ηπείρου αποτέλεσαν τα πρώτα ελληνικά εθνικά κράτη μετά από τον κατακερματισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας) από τους Δυτικούς Σταυροφόρους.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ἡ Ἅλωση τῆς Πόλης - Ἡ Μηχανή τοῦ Χρόνου (ΝΕΤ)

Ἀρχιμανδρίτης Τύχων - «Ἡ κατάρρευση τῆς Αὐτοκρατορίας. Τό Βυζαντινό Μάθημα»




Ο πάτηρ Τύχων δεν ξεχνά τις ελληνικές του ρίζες: «Ναι, είναι αλήθεια ότι η γιαγιά μου, η Ελένη Κουζμίνιτσνα – Παπαδοπούλου, ήταν Ελληνίδα από τον Πόντο, οπότε οι Έλληνες συγγενείς μου είναι πολλοί».

Αν δεν ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και δραστήριους εκπροσώπους της σύγχρονης ρωσικής Εκκλησίας, θα μπορούσε να γράφει σενάρια, ως απόφοιτος της σχολής σεναριογράφων τού διεθνούς φήμης Ινστιτούτου Κινηματογραφίας της Μόσχας (VGIK). Να, όμως, που στα καλοκρατημένα 51 του χρόνια ο αρχιμανδρίτης Τύχων (Σεφκουνόφ), πατριαρχικός επίτροπος της ιστορικής Μονής Σρέτενσκι (Υπαπαντής), στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας, επέστρεψε στον κινηματογράφο προκαλώντας πραγματικό σάλο –που δεν έχει κοπάσει ακόμη– με το ντοκιμαντέρ του «Ο Θάνατος της Αυτοκρατορίας: Το Μάθημα του Βυζαντίου». Η πολυσυζητημένη ταινία του προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα (2010) σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου πραγματοποίησε ταυτόχρονα εμφανίσεις και η ανδρική χορωδία, το καμάρι της ρωσικής μονής, η οποία φιλοξενεί στην αυλή της έναν από τους πιο γνωστούς τόπους εκτέλεσης αντιφρονούντων στα μαύρα χρόνια της δεκαετίας του ’30.

Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν - Διονύσιος Σολωμός

»Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
«Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους,
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».
...
»Ὢ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία!...
Καταστῆστε ἕνα Σταυρὸ
καὶ φωνάξετε μὲ μία:
Βασιλεῖς, κοιτάξτ᾿ ἐδῶ.

»Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε
εἶναι τοῦτο, καὶ γι᾿ αὐτὸ
ματωμένους μας κοιτᾶτε
στὸν ἀγῶνα τὸ σκληρό.

»Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν
τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν
καὶ τὰ τέκνα του ἀφανίζουν
καὶ τὴν πίστη ἀναγελοῦν.

»Ἐξ αἰτίας του ἐσπάρθη, ἐχάθη
αἷμα ἀθῷο χριστιανικό,
ποὺ φωνάζει ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς νυκτός: «Νὰ ῾κδικηθῶ».

»Δὲν ἀκοῦτε ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;
Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνες
καὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή.

»Δὲν ἀκοῦτε; εἰς κάθε μέρος
σὰν τοῦ Ἄβελ καταβοᾶ·
δὲν εἶν᾿ φύσημα τοῦ ἀέρος
ποῦ σφυρίζει εἰς τὰ μαλλιά.

»Τί θὰ κάμετε; θ᾿ ἀφῆστε
νὰ ἀποκτήσωμεν ἐμεῖς
Λευθεριὰν, ἢ θὰ τὴν λῦστε
ἐξ αἰτίας Πολιτικῆς;

»Τοῦτο ἀνίσως μελετᾶτε,
ἰδού, ἐμπρός σας τὸν Σταυρό·
Βασιλεῖς! ἐλᾶτε, ἐλᾶτε,
καὶ κτυπήσετε κι ἐδῶ».


Ἡ ἀγωγή τῶν νέων καί ἡ ὑποβάθμιση τοῦ προσώπου

Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός αναλυτής

Ἡ οἰκονομική κρίση πού βιώνουμε ἔχει σαφῶς πνευματικά καί ήθικά αἴτια. Κάτι ἔλειψε κατά τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τήν κοινωνία μας καί μᾶς ὁδήγησε ὡς ἄτομα καί ὡς ἔθνος σέ ὑπερδανεισμό, ὑπερκατανάλωση, εὐδαιμονισμό, ὑλισμό καί τελικά σέ κατάρρευση καί ἀδιέξοδο. Τώρα που ἀναζητοῦμε λύσεις και προτάσεις γιά ἕνα καλύτερο μέλλον καλό θά ἦταν νά προβληματισθοῦμε γιά τά ἐσφαλμένα πρότυπα πού δώσαμε στούς νέους μας καί γιά τήν ἀνάγκη ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς παιδείας καί τῆς κοινωνίας μας.

Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ἐδῶ καί χρόνια ὑποβαθμίζουμε τό πρόσωπο κάι θεοποιοῦμε τούς ἀριθμούς. Χάσαμε τόν σεβασμό πρός τά πρότυπα, τά ὁποῖα ἐνέπνεαν ἐπί αἰῶνες τόν λαό μας καί εἰδικότερα τούς νέους μας. Τά σχολικά βιβλία, ἡ τηλεόραση, τά ἄλλα ΜΜΕ, οἱ κυριαρχοῦσες ἰδεολογίες. ὁ ψευδοπροοδευτισμός καί τά συμπλέγματα «μοντερνισμοῦ» ταλαιπώρησαν ἐπί χρόνια τήν κοινωνία μας καί τήν ἀπέκοψαν ἀπό ρίζες αἰὠνων καί ἀπό τούς ἑλληνορθόδοξους χυμούς πού μᾶς κράτησαν στά δύσκολα. Ἡ νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καί ὁ μαρξισμός βασίσθηκαν στόν ὑλισμό, στήν ἀποθέωση τῆς οἰκονομίας καί στήν ὑποβάθμιση τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας. Ἡ διαφήμιση, ἡ ὁποία εἶναι χρήσιμη μόνον ὅταν σέβεται κανόνες καί ὅρια, καλλιέργησε τήν μανία γιά κατανάλωση καί γιά ἀγορά ἄχρηστων πραγμάτων. Ὁ Ἕλληνας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν διδάχθηκε νά θαυμάζει τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν χρήματα καί ὄχι αὐτούς πού ἔχουν ἦθος καί πνευματική καλλιέργεια. Κι ὅμως ἡ παράδοση τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος καί τῆς Ὀρθοδοξίας δίνουν προτεραιότητα στόν ἄνθρωπο καί στό πρόσωπο ὄχι στούς ἀριθμούς. Τόν «καλόν κἀγαθόν» πολίτη ἤθελε νά διαπλάσει ἡ ἀρχαία Ἀθήνα. Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος, διδάσκει τό Εὑαγγέλιο. Τόν ἥρωα Ἀχιλέα εἶχε ὡς πρότυπο ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, τόν ἅγιο προβάλλει ὡς πρότυπο ἡ Ἐκκλησία μας.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Ἑνότης - Διαίρεσις

Κυρ. Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου (Ἰω. 17,1-13)

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό του Ἁγίου Κων/νου Κολωνοῦ – Ἀθῆναι 29-5-1960)


«Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, 
ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» (Ἰωάν. 17,11)

Η ΓΗ, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε ἡ μόνιμη κατοικία μας· ὡρίσθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ ὡς προ­σωρινὴ κατοικία μας. Ἡ αἰώνια πατρίδα καὶ ἡ μόνιμη κατοικία μας εἶνε οἱ οὐρανοί. Ἡ γῆ αὐ­τή, ποὺ τόσο μᾶς κρατάει προσκολλημένους μὲ τὶς ἡδονὲς καὶ διασκεδάσεις της, μὲ τοὺς θησαυροὺς καὶ τὶς ἀπολαύσεις της, θὰ ἔρθῃ μέρα ποὺ θὰ καταστραφῇ. Διότι εἶνε ὕλη, καὶ ἡ ὕλη εἶνε φθαρτή. Ἔγινε ἐν χρόνῳ, καὶ κάθε τι ποὺ ἔγινε ἐν χρόνῳ ἔχει καὶ τέλος.

Θὰ σημάνῃ λοιπὸν καὶ γιὰ τὴ γῆ ἡ τελευταία ὥρα. Αὐτὸ τὸ βεβαιώνει καὶ ἡ ἐπιστήμη. Ἀλλὰ περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη τὸ βεβαι­ώνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ἁγία Γραφή, ἡ ὁ­ποία τὸ τέλος τοῦ κόσμου τὸ ὀνομάζει «συν­τέλεια τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 13,39· 24,3· 28,20. Ἑβρ. 9,26). Γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου ὁμιλοῦν οἱ προφῆ­ται καὶ μάλιστα ὁ Δανιὴλ καὶ ὁ Ἠσαΐας, ὁμιλοῦν σα­φέστερα ὁ Κύριος, οἱ ἀπόστολοι, ἡ Ἀποκάλυψις.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος



Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ἐκ γῆς ὁ καλέσας σε πρὸς οὐρανίους μονάς,
τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀδιαλώβητον τὸ σκῆνός σου ὅσιε.
Σὺ γὰρ ἐν τῇ Ἀσία ὡς αἰχμάλωτος ἤχθης,
ἔνθα καὶ ὠκειώθης τῷ Χριστῷ Ἰωάννη.
Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.



Πατρίδα του η Ν. ΡΩΣΣΙΑ (Ουκρανία)

Σαν πιθανότερη χρονολογία της γέννησής του είναι το έτος 1690. Και τούτο γιατί στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718 είναι στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσσίας. Τα Τουρκικά στρα­τεύματα ήσαν ακατάβλητα, βάδιζαν από νίκη σε νίκη, είχαν σπείρει τον τρόμο σ' όλα τα έθνη. Στρατιώτης ο Όσιος Ιωάννης μάχεται για να υπερασπισθεί την πατρίδα του, τη Ρωσσία. Γαλου­χημένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας από τους Χριστιανούς γονείς του, τον συγκλονίζει η φρίκη του πολέμου, τα χιλιάδες παλληκάρια, γυναικόπαιδα, γέροι που κείτονται νεκροί στο πέρασμα της λαίλαπας, της πολεμικής μανίας των εχθρών.

Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζε­ται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ' εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενιτσάρων.

Σύντομον κήρυγμα ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη φ. 1752, 27/05/2012

Ὁμιλία Δ. Παναγόπουλου - Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων

Φωνή Κυρίου φ. 22, 27/5/2012

Γκίντερ Γκρας: "Ἡ ντροπή τῆς Εὐρώπης", ποίημα γιά τήν Ἑλληνική κρίση

Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί – σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

(απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης – Σοφία Γεωργαλλίδη)

Ο Γερμανός νομπελίστας Γκίντερ Γκρας ασκεί δριμεία κριτική για τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας.

Σε ποίημα, με τίτλο "Η ντροπή της Ευρώπης", που δημοσιεύεται σήμερα Σάββατο στην έντυπη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας του Μονάχου Sueddeutsche Zeitung, ο Γκρας προειδοποιεί την ΕΕ: "Εσύ η Ευρώπη, θα πεθάνεις χωρίς ψυχή, χωρίς τη χώρα που σε δημιούργησε".

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1927 (18 Μαΐ. 2012)

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

«Μάχου ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος»

Δημήτρη Νατσιού, Δασκάλου Κιλκίς

Α! αί εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον»
(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το «έστησαν» οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυνάστες - δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του.

Από την πρώτη ημέρα του ελευθέρου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα. «Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος το ήθελε Αγγλικόν, άλλος Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν…τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν» (Μακρυγιάννης). Το κράτος αυτό το ανέστησε το αίμα του λαού του, με τους πολέμους του ’12 - ’13, για να έρθουν μετά οι άπληστες κομματικές συμμορίες, να το βυθίσουν στο Διχασμό και να το οδηγήσουν στο μικρασιατικό σφαγείο. Το κράτος αυτό είδε τον ανθό του να πολεμά με ηρωισμό, στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας, αυτοκρατορίες ολάκερες, για να βρεθεί μετά από έξι χρόνια εμφυλίου αιματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ερειπωμένο «παλιόψαθα των εθνών». Γιατί; Για το ποια «φατρία θα περισκύση».

Πατρίδα μας ὁ Οὐρανός!

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλια του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ἱ. ναὸ της Ἀναλήψεως Ἀμυνταίου 8-6-1989

ΜΕΓΑΛΗ, ἀγαπητοί μου, ἡ σημερινὴ ἑορ­τή. Δὲν εἶνε ἑορτὴ ἑνὸς ἁγίου. Ὀνομάζε­­ται δεσποτικὴ ἑορτή. Ἕνας εἶνε ὁ Δεσπό­της, ὁ Κύριος ποὺ ἐξουσιάζει τὰ πάντα, ὁ Ἀ­φέντης ὅπως τὸν ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰ­τωλός· ὁ Χριστός. Αὐτὸς εἶνε πράγματι ἀ­φέν­της. Ὅσοι ἄλλοι παρουσιάζονται μὲ κάποια ἐξ­ουσία, εἶνε μπροστά του πελώρια μηδενικά. Δεσποτικὲς ἑορτὲς εἶνε τὰ Χριστούγεννα, ἡ Περιτομή, ἡ Ὑ­παπαντή, ἡ Μεταμόρφωσις, κορυφαία δεσπο­τικὴ ἑορτὴ ἡ Ἀνάστασις, καὶ ἐ­πιστέγασμα τοῦ κύκλου τῆς θείας οἰκονομίας ἡ Ἀνάληψις.

Τί εἶνε ἡ Ἀνάληψις; Οἱ Χριστι­ανοί μας ἔ­χουν ἄγνοια. Στὴν Ἀθήνα σὲ μιὰ συγ­κέντρωσι παιδιῶν τὰ ρωτοῦ­σα πόσες εἶνε οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Κανένα δὲν τὶς εἶπε. Ἐμεῖς, μικρὰ παι­διὰ κοντὰ στὴ γιαγιά μας, μετρούσαμε τὶς ἐν­τολὲς μὲ τὰ δάχτυλα· πρώτη…, δευτέρα…, τρί­τη…, μέχρι τὴ δεκάτη. Τὸ «Πιστεύω» τὸ ξέρα­με ὅλοι ἀπ᾽ ἔξω, τὸ «Πάτερ ἡμῶν» ἀπ᾽ ἔξω. Τώρα ἄγνοια! Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐκκλησιαστικὸ ἐνδιαφέρον σ᾽ αὐτὴ τὴν πατρίδα, ποὺ εἶ­νε ποτισμένη μὲ αἵματα μαρτύρων καὶ ἁγίων.

Τί εἶνε λοιπὸν ἡ Ἀνάληψις; ποιό γεγονὸς ἑ­ορτάζουμε; Συντόμως θὰ τὸ ἀναπτύξω.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Τό ἄναμμα τῶν κεριῶν καί τῶν καντηλιῶν στή θρησκευτική μας παράδοση

του Ιωάννη Στεφανογιάννη
Συγγραφέα - Αρθρογράφου
από το περιοδικό «Χριστός και Κόσμος»,
τεύχος 26, Μάρτιος - Απρίλιος 2010

Κάθε εὐλαβής Χριστιανός, ἀπό πολύ μικρή ἡλικία, μαθαίνει νά ἀνάβει κεριά στήν ἐκκλησία, ὡς ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς συμμετοχῆς του στά μυστήρια τῆς θρησκείας μας. Παρά τό γεγονός, ὅμως, ὅτι τό ἄναμμα τῶν κεριῶν ἀποτελεῖ καθιερωμένη θρησκευτική πρακτική, οἱ περισσότεροι πιστοί δέν γνωρίζουν ποιά εἶναι ἡ ἀκριβής σημειολογία αὐτῆς τῆς ἐνέργειας.

Οἱ πρῶτες ἀναφορές γιά τή χρήση φωτιᾶς στό θρησκευτικό τελετουργικό εἶναι πολύ παλιές, ἐνῶ στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρεται, γιά πρώτη φορά, ὅτι πρό τοῦ θυσιαστηρίου ἔκαιε ἡ «ἑπτάφωτος» λυχνία. Τόσο τά κεριά, ὅσο και τά καντήλια, ἀρχικά ἐξυπηρετοῦσαν πρακτικές ἀνάγκες, ἀφοῦ μετρίαζαν το σκοτάδι στή διάρκεια τῶν προσευχῶν πού γίνονταν τή νύχτα, ἐνῶ ἀργότερα, περισσότερο κατά τά χρόνια τῶν διωγμῶν, προσέλαβαν διάφορους συμβολισμούς.

Πολλές εἶναι οἱ βιβλικές ρήσεις πού ἀναφέρονται στό ἄναμμά τους, ὅπως: «Ἐκεῖνος (ὁ Βαπτιστής) ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καί φαίνων» (Ἰωάν. ε, 35), ἐνῶ ὁ φωτισμός τῶν ἱερῶν τόπων τῆς λατρείας τῶν Χριστιανῶν συμβόλιζε τήν προτύπωση τήν φωτεινῆς ζωῆς πού ὄφειλαν νά ζοῦν. Ἀπό ἀνασκαφές σέ κατακόμβες ἤ ἄλλους λατρευτικούς χώρους, ἔχουν βρεθεῖ λυχνίες καί κανδῆλες διαφόρων μεγεθῶν καί σχημάτων, οἱ ὁποῖες φέρουν ἐπιγραφές ὅπως: «Φῶς ἐκ φωτός» καί «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀνάστασις». Ἀναφέρεται, ἀκόμη, ὅτι ὁ Μωυσῆς διέταξε τούς Ἰσραηλίτες νά τροφοδοτοῦν μέ λάδι «ἄτρυγον καθαρόν» τή λυχνία τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Διδάγματα ἀπό τόν τυφλό

Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ (Ἰωάν. 9,1-38)

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό του Ἁγίου Δημητρίου Ψυρρῆ – Ἀθηνῶν 22-5-1960)

ΠΟΣΟ γρήγορα, ἀγαπητοί μου, φεύγει ὁ χρόνος! Πότε ἀκούσαμε τὸ «Χρι­στὸς ἀ­νέ­­στη», καὶ συμπληρώνονται σαράντα μέρες. Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἐρχομένης Τετάρτης θὰ τὸ ἀ­κούσουμε γιὰ τελευταία φορά. Βρισκόμαστε στὶς παραμονὲς τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως.

Σήμερα εἶνε ἡ ἕκτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα, ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυ­φλοῦ. Στοὺς να­οὺς διαβά­ζε­ται ἡ περικοπὴ ποὺ διη­γεῖται τὴ θε­ραπεία τοῦ τυφλοῦ, ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτε­ρα θαύ­ματα τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ ὅλη τὴν περικοπὴ θὰ κόψουμε λίγα ἄν­θη καὶ θὰ κάνουμε μιὰ πνευματικὴ ἀν­θοδέσμη γιὰ νὰ εὐωδιάσουμε τὶς ψυχές μας.

Τὸ πρῶτο, ἀγαπητοί μου, ποὺ προκαλεῖ τὴν προσοχή μας εἶνε ὁ ἄνθρωπος, ὁ τυφλός. Ὁ τυφλὸς αὐτὸς δὲ γεννήθηκε σὲ πλούσιο σπίτι – γιατὶ ὑπάρχουν καὶ πλούσιοι ποὺ γεννιοῦν­ται τυφλοί. Εἶχε γεννηθῆ σὲ φτωχόσπιτο. Κον­τὰ στὸ δυστύχημα τῆς τυφλώσε­ως ἦταν καὶ φτωχός. Κάθε πρωὶ ἕνα παιδὶ τὸν ἔπαιρνε καὶ τὸν πήγαινε σ᾽ ἕνα σταυροδρόμι, κ᾽ ἐ­κεῖ στεκόταν ὣς τὸ βράδυ περιμένοντας ἐλεημοσύνη ἀπ᾽ τοὺς διαβάτες. Ποιός ἆραγε θὰ γύριζε νὰ τὸν δῇ; Περνοῦ­σαν μπροστά του πολλοί, ἀλλὰ συνήθως ἀ­διάφοροι. Οἱ εὐκατάστατοι ζοῦ­σαν καλά, μὲ ἀπολαύσεις καὶ δια­σκε­δάσεις. Ποιός θὰ ἔρριχνε σ᾽ αὐτὸν ἕνα βλέμμα συμ­παθείας; Καὶ ὅμως ἕνας τὸν πρόσεξε. Ποιός; Ἐ­κεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸ σύμπαν!

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Ἡ διακονία ἑνός ταπεινοῦ Γέροντα τῆς ἐποχῆς μας


Η διαδρομή και διακονία ενός γέροντα της εποχής μας, του μακαριστού ιερομονάχου π. Ιακώβου Τσαλίκη, παρουσιάζεται μέσα από ένα εξαιρετικά επιμελημένο ντοκιμαντέρ του 1998, το οποίο μπορεί να παρακολουθήσει κανείς ελεύθερα στο YouTube. Πρόσωπα που γνώρισαν τον μακαριστό Γέροντα, που συνδέθηκαν μαζί του πνευματικά και κοινωνικά - την περίοδο που ακόμα ήταν λαϊκός, μιλούν για την προσωπικότητα του Ιακώβου Τσαλίκη, την ευγενική ψυχή του, το απαράμιλλο ήθος του, τα πνευματικά χαρίσματά του, την εδραία πίστη του και την αγάπη για τον Άνθρωπο και τον Θεό.

Την επιμέλεια του ντοκιμαντέρ είχε ο κ. Κωνσταντίνος Τσινάλης και τη σκηνοθεσία ο κ. Φώτης Πολυχρονόπουλος, στους οποίους αξίζουν συγχαρητήρια για την ποιοτική δουλειά τους και για την ευαισθησία και τον σεβασμό με τον οποίο προσέγγισαν τον βίο του Γέροντα Ιακώβου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ντοκιμαντέρ εμφανίζεται και ο μακαριστός πλέον ηγούμενος της Μονής του Οσίου Δαυίδ εν Ευβοία κυρός Κύριλλος.

Καθημερινά εκατοντάδες προσκυνητές καταφθάνουν στην Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ προκειμένου να προσευχηθούν στον Άγιο και να ανάψουν κερί στη μνήμη του. Με ευλάβεια προσκυνούν το μνήμα του Γέροντος Ιακώβου, τώρα πια και του πατρός κυρού Κυρίλλου, ανάβουν κερί και σιωπηλά κάνουν τη προσευχή τους.

Πηγή: Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ

Σύντομον κήρυγμα ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη φ. 1750, 20/05/2012

Ὁμιλία Δ. Παναγόπουλου - "Κυριακή τοῦ τυφλοῦ"


Ἡμέρα μνήμης γιά τή Γενοκτονία τῶν Ποντίων


Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000. 

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα. 

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Τραγούδι:Αλέξης Παρχαρίδης (Καμπάνα του Πόντου, μοιρολόι)

Πηγή: OnAlert

Φωνή Κυρίου φ. 21, 20/5/2012

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Ὁ Ἱερέας (Ρωσική Ταινία ΠΟΠ - 2008)



Υπόθεση - Αληθινή Ιστορία

Στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας φωτισμένος Ρώσος Ορθόδοξος ιερέας εν μέσω Γερμανών Ναζί και Ρώσων μπολσεβίκων διακονεί ιεραποστολικά και με όπλο τη διάκριση τους ανθρώπους ενός χωριού.
  • Πως πρέπει να τοποθετείται ένας ιερέας απέναντι σε φλέγοντα πολιτικά ζητήματα;
  • Πόσο απέχει ο πατριωτισμός από τον εθνικισμό και ο ιεραποστολικός ζήλος από την προδοσία;
  • Μπορεί να συνδυαστεί η ποιμαντική με την ελεημοσύνη, τον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό εν καιρό πολέμου;

Όλη η ταινία πραγματεύεται την υψηλή αξία της ζωής, δείχνοντας την αντιμετώπιση σοβαρότατων καταστάσεών της κατά τον πόλεμο, μέσα από τον Χριστιανικό τρόπο σκέψης. Προβάλλεται η δύναμη της ελπίδας που δίνει η Ορθοδοξία και τα υψηλά ιδανικά απλών ανθρώπων.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ὁ ἐκ Μετσόβου

Μαρτύρησε στα Τρίκαλα στις 17 Μαΐου 1617

Ο άγιος νεομάρτυς Νικόλαος καταγόταν από το Μέτσοβο της Ηπείρου, από γονείς ευσεβείς. Νέος στην ηλικία πήγε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, όπου εργαζόταν σ’ ένα φούρνο. Μετά από αρκετό καιρό κάποιοι Τούρκοι, με δόλο, με υποσχέσεις, με φοβερισμούς και συκοφαντίες τον κατάφεραν ν’ αρνηθεί τον Χριστό. Σύντομα όμως συνειδητοποίησε τι έκανε, επέστρεψε στην πατρίδα του και ζούσε πάλι ως χριστιανός.

Κάποτε, μαζί με άλλους συμπατριώτες του, φόρτωσε και αυτός το άλογό του με δαδί και πήγε να το πουλήσει στα Τρίκαλα. Εκεί τον γνώρισε κάποιος Τούρκος κουρέας, γείτονας του φούρναρη στον οποίο εργαζόταν ο άγιος. Τον άρπαξε λοιπόν και τον κατηγορούσε πως από Τούρκος έγινε πάλι χριστιανός. Φοβήθηκε ο άγιος, του χάρισε το φορτίο με το δαδί και τον παρακαλούσε να μην τον φανερώσει. Ο Τούρκος δέχτηκε και απαίτησε, για να μην τον αποκαλύψει, να του πηγαίνει κάθε χρόνο, όσο ζει, ένα φορτίο δαδί. Πράγμα το οποίο έκανε για αρκετά χρόνια.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Σιατίστης Παῦλος: «Φταῖμε κι ἐμεῖς (οἱ Ἱεράρχες) γιά τήν κρίση»

Του Δημήτρη Ριζούλη από την εφημερίδα «Δημοκρατία»


Ενας από τους πιο απλούς και ταπεινούς μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, σε μια συνέντευξη χωρίς περιστροφές μιλάει με σκληρό τρόπο στην «κυριακάτικη δημοκρατία» για τις ευθύνες του πολιτικού κόσμου που μας οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο αλλά ομολογεί και τις μεγάλες ανεπάρκειες της Εκκλησίας.

Δηλώνει ότι μέρος του κλήρου υπετάγη στο καταναλωτικό μοντέλο, ενώ και η διοικούσα Εκκλησία δεν αντέδρασε σε αμαρτωλές συμπεριφορές μελών της.

Υπογραμμίζει ότι η θέση της Εκκλησίας είναι δίπλα στους αδικούμενους και όχι στην εξουσία, τονίζοντας, πάντως, ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος λάσπης εναντίον της.

Εκφράζει έντονη ανησυχία για τα εθνικά θέματα και δεν είναι αισιόδοξος για το μέλλον του τόπου, προβλέποντας χειρότερες μέρες.

Σήμερα οι Ελληνες ψηφίζουν. Τι εύχεστε, σεβασμιότατε;

Αν θα είχα να κάνω μία ευχή, θα ήταν «κανείς από το πολιτικό σύστημα που κατέστρεψε τη χώρα να μην ήταν υποψήφιος».

Η ευχή που μου μένει τώρα να κάνω είναι να μας φωτίσει ο Θεός όλους μας να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1926 (11 Μαΐ. 2012)

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Ἀληθινή ἀλλαγή; Μόνο ὁ Χριστός!

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰωάν. 4,5-42)

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Κ. Κλεινῶν – Φλωρίνης 8-5-1988)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Μὰ ἐ­μεῖς, θὰ πῆ­τε, δὲν ἀκούσαμε θαῦμα. Θαῦμα εἶνε ἕνας τυφλὸς νὰ δῇ τὸ φῶς, ἕνας κουφὸς νὰ ἀκούσῃ, ἕνας παράλυτος νὰ περπατήσῃ, ἕνας νεκρὸς ν᾽ ἀναστη­­θῇ. Τέτοιο πρᾶγμα δὲ λέει τὸ εὐαγγέ­λιο… Ἀλλ᾽ ἐγὼ ἐπιμένω· διηγεῖται θαῦμα ἀνώτερο ἀ­πὸ τὰ θαύματα αὐτά. Ποιό εἶνε λοιπὸν τὸ θαῦμα;

Στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ στὴν πόλι Συχὰρ τῆς Σαμαρείας τῆς Παλαιστίνης ζοῦσε μιὰ γυναίκα. Ἡ ζωή της δὲν ἦταν καλή. Ζοῦσε ἄτακτα. Εἶχε χωρίσει μὲ τὸν πρῶτο ἄν­τρα της καὶ πῆρε δεύτερο, ἔπειτα χώρισε μὲ τὸ δεύτερο καὶ πῆρε τρίτο, χώρισε μὲ τὸν τρίτο καὶ πῆρε τέταρτο, χώρισε καὶ μὲ τὸν τέταρτο καὶ πῆρε πέμπτο· τέλος χώρισε καὶ μ᾽ αὐτὸν καὶ συζοῦ­σε μ᾽ ἕναν ἕκτο παρανόμως. Τί νὰ ποῦ­με; Ἡ γενεά μας δὲ μπο­ρεῖ νὰ τὴν κατακρίνῃ· εἴ­μεθα κ᾽ ἐμεῖς σὲ μεγάλη διαφθορά.

Σύντομον κήρυγμα ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη φ. 1749, 13/05/2012


Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Σαμαρείτιδα - Παναγία



Ομιλία Δ. Παναγόπουλου

Φωνή Κυρίου φ. 20, 13/5/2012

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Αἰδώς - Ἀναίδεια

Ὁμιλία σὲ γονεῖς τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη

Η ΑΙΔΩΣ (ΝΤΡΟΠΗ) ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ
ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ
ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΘΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ:

Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, δι’ εὐχῶν τοῦ Γέροντος ἂς ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν αἰδῶ καὶ τὴν ἀναίδεια. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Τώρα αὐτὸ εἶναι κυρίως γιὰ τὸ ὁποῖον πρέπει πολὺ νὰ κλαῖμε, ὅτι, ἐπειδὴ οἱ κακοὶ ἔγιναν πολλοί, τὰ κακὰ δὲν προκαλοῦν ντροπὴ σ’ ἐκείνους πού τὰ διαπράττουν». Ἀπὸ τὸν 4ο αἰ. ἡ αἰδὼς εἶχε ἀρχίσει νὰ χάνεται διότι εἶχε πλεονάσει ἡ ἁμαρτία.

ΟΡΙΣΜΟΣ: Αἰδὼς εἶναι ἡ ντροπὴ ἡ συστολή. Τὸ ἀντίθετό της εἶναι ἡ ἀναίδεια δήλ. ἡ ἔλλειψη συστολῆς, ἡ ἀδιαντροπιά. «Ἡ πιὸ μεγάλη ἀπὸ ὅλες τὶς ἀρρώστειες στοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ ἀναίδεια» λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Βυζαντινός Χορός "Φιλαθωνίται"




Ο Βυζαντινός χορός «Φιλαθωνίται» ιδρύθηκε και καταρτίστηκε το 2010. Αποτελείται από Πρωτοψάλτες, Λαμπαδαρίους και Δομεστίκους που συνδυάζουν το χάρισμα της καλλιφωνίας και την πλήρη γνώση της Ψαλτικής Τέχνης. Οι κύριοι σκοποί και οι επιδιώξεις του χορού ψαλτών είναι: Α) η σπουδή και παρουσίαση του έργου των κυριωτέρων βυζαντινών και μεταβυζαντινών μελοποιών. Β) Η μορφολογική σπουδή των διαφόρων ειδών της μελοποιίας. Γ) Η προβολή της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Μουσικής, με επιστημονική τεκμηρίωση και καλλιτεχνικές αξιώσεις, σε Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δ) Η ψαλμώδηση ολόκληρων ιερών Ακολουθιών σε ώρα λατρείας. Μέχρι τώρα, ο Βυζαντινός Χορός «Φιλαθωνίται» έχουν ολοκληρώσει την ηχογράφηση του ψηφιακού δίσκου με τίτλο «Αθωνικόν Νυχθήμερον», και έχουν πραγματοποιήσει λατρευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις με βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους και παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Φιλανδία και Ρωσία.

Το χορό διευθύνει ο κ. Δημήτριος Μανούσης και όπως και ο ίδιος αναφέρει τα περισσότερα μέλη του χορού έχουν πνευματική σχέση με την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας στο Άγιον Όρος.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την παρουσία του χορού στη Μόσχα, όπου ο χορός παραβρέθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ ΧΙ Πάσχα που διεξάγεται αυτές τις μέρες σε αίθουσες συναυλιών και εκκλησίες της Ρωσικής πρωτεύουσας.

Πηγή: Pravoslavie

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Ἥρωες ὑπομονῆς

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στον ιερό ναό του Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 29-5-1983)


ΘΑ ῥίψω, ἀγαπητοί μου, ἕνα λακωνικὸ σύν­θημα. Καὶ θὰ παρακαλέσω ὅλοι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, νὰ τὸ προσέ­ξετε καὶ ν’ ἀνταποκριθῆτε σ’ αὐτό. Τὸ σύνθημα εἶνε· Φανῆτε ἥρωες! Διότι ζοῦ­με σὲ χαλεποὺς καιρούς. Φανῆτε ἥρωες! Κι ὅταν λέγω ἥρωες τί ἐννοῶ;

Ἄλλη γλῶσσα ἔχει ὁ κόσμος, ἄλλη ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί· ἄλλο τὸ λεξιλόγιο τοῦ κόσμου, ἄλ­λο τὸ λεξιλόγιο τοῦ Θεοῦ. Ἥ­ρω­ας στὴ γλῶσ­σα τοῦ κόσμου εἶνε ἐκεῖνος ποὺ ὡ­πλισμένος ἀγωνίζεται μὲ γενναιότητα, ὑ­περασπίζει τὴν πα­τρίδα, νικᾷ καὶ θριαμβεύει, καὶ ἡ πατρὶς εὐ­γνωμονοῦσα τοῦ στήνει ἡρῷο καὶ ἄγαλμα. Στὴ γλῶσ­σα τοῦ Θεοῦ, στὴ γλῶσσα τῆς πίστε­ως, ὁ ἥ­ρωας παίρνει ἄλλη ἔννοια· προσ­λαμβάνει βά­θος καὶ ἔκτασι, ἀνάγεται σὲ ἐπίπεδο ὑψηλό­τερο καὶ πνευματικώτερο. Ἥρωας ἐδῶ εἶ­νε ὄχι ἐ­κεῖνος ποὺ νικᾷ ἁπλῶς ἐξωτερικοὺς ἐ­χθρούς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ νικᾷ τοὺς τρεῖς μεγάλους ἐ­χθροὺς τοῦ ἀνθρώπου· τὴν σάρκα, τὸν κόσμο, καὶ τὸν διάβολο. Ἡ μεγαλυτέ­ρα νίκη εἶ­νε νὰ νικήσῃ καν­εὶς τὰ πάθη του. Ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ πρόγονοί μας, ὑψίστη νίκη εἶνε «τὸ νικᾶν ἑαυτόν», νὰ νικᾷ καν­εὶς τὸν κακὸ ἑαυτό του.

Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ ἥρωας εἶνε ὁ Χριστι­ανὸς μαχητής. Κι ὅπως ὁ στρατιώτης εἶνε ὡ­πλισμένος μὲ ὅπλα, ἀμυντικὰ καὶ ἐπιθετικά, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἑλκύεται ἀπὸ τὸν ἡ­ρωισμὸ τῆς ἁγιότητος· διότι ἥρωας ἴσον ἅγι­ος καὶ ἅγιος ἴσον ἥρωας, τὸ ὑψηλότερο εἶδος ἡ­ρωισμοῦ εἶνε ἡ ἁγιότης. Ὅποιος λοιπὸν θέλει νὰ γίνῃ ἥρωας τῆς ἁγιότητος, πρέπει νὰ εἶνε ὡπλισμένος μὲ ἱερὰ ὅπλα.

Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ὅπλα αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ ἔ­χῃ ὁ Χριστιανός ―ὅπλο δυστυ­χῶς σήμερα σκουριασμένο, μὲ τὸ ὁποῖο ὅμως οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων νικοῦ­σαν―, εἶνε ἡ ὑπομονή!

Σύντομον κήρυγμα ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη φ. 1748, 06/05/2012

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Ποιόν νά ψηφίσετε; Μήν τήν δώσεις στον …Γκάγκστερ!

(Ομιλία του 
μακαριστού  επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη 
την 28 Μαΐου 1989 με αφορμή τις τότε εκλογές 
που έγιναν την ημέρα της Πεντηκοστής)

Προσευχή· 
Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, άγιοι άγγελοι και αρχάγγελοι, πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, όσιοι και μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβείαν προς τον Κύριον, υπέρ του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.


Απόψε, εδώ στην αίθουσα, πάλι κήρυγμα, πάλι ομιλία. Ομιλία δύσκολος. Θέματα πολλά. Πάμπολλα τα θέματα. Αλλά υπάρχουν και θέματα μεγάλης αξίας. Ξέρω πολύ καλά ότι κι’εδώ μεσ’στην αίθουσα υπάρχουν ψυχαί θεοφιλείς, καλλιεργημέναι ψυχαί, που δε θέλουν θέματα μικρά και ασήμαντα, αλλά θέλουν θέματα μεγάλα, υψηλά, που αγγίζουν τα άστρα, περνούν τα άστρα, φθάνουν στο υπερπέραν. Διότι ο άνθρωπος, κατ’εξοχήν, ίσον; = Μεταφυσικόν όν είναι!

Μεταφυσικόν όν είναι ο άνθρωπος!

Φωνή Κυρίου φ. 19, 6/5/2012

Ὀρθόδοξος Τύπος φ. 1925 (4 Μαΐ. 2012)

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Ἐπιστολή ἐκπαιδευτικοῦ πρός Ρεπούση: «Δέν θά πάψουμε νά προσευχόμαστε καί νά ἐκκλησιαζόμαστε μέ τούς μαθητές μας»

Προς κα Μαρία Ρεπούση,
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου,
Υπεύθυνη Τομέα Παιδείας και Ερευνών της Δημοκρατικής Αριστεράς,
Υποψήφια βουλευτή Α΄ Πειραιώς

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται»

Με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση διάβασα στο twitter σας τα εξής: «Ανοίγουν αύριο τα σχολεία μετά τις διακοπές του Πάσχα. Τα παιδιά μαζί με τους δασκάλους ή τους καθηγητές τους θα υποχρεωθούν και πάλι… να στηθούν στο προαύλιο για να προσευχηθούν. Αλήθεια σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό σχολείο γίνεται αυτό; …Νομίζω σε κανένα. Γνωρίζετε εσείς κανένα σχολείο που να είναι υποχρεωτική η πρωινή προσευχή; …να είναι υποχρεωτικός ο εκκλησιασμός; Και να υπάρχουν εικόνες αγίων στους τοίχους; Αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα στην Παιδεία μας; Όχι οι μισθοί εξαθλίωσης των εκπαιδευτικών; ».

Και λέγω ότι αισθάνομαι τα παραπάνω, διότι επιβεβαιώθηκαν όλοι εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι το ανεπίτρεπτο και αποσυρθέν εν τέλει βιβλίο σας ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν γράφτηκε από κάποιο τυχαίο πρόσωπο, αλλά γνωστό εν τη Ιουδαία για τις «όμορφες» θέσεις του.