Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Ἀπόσταγμα καλοκαιριοῦ - Ἀλήθεια Ζωῆς αἰωνίου

Ένας ορειβάτης βρέθηκε φέτος για αναρρίχηση στην πιο βαθιά - για τόσο στενό άνοιγμα - χαράδρα του κόσμου, την χαράδρα του Βίκου. Λόγω της πολύχρονης εμπειρίας του και της επιθυμίας του για έντονα συναισθήματα αποφάσισε να ασχοληθεί με την αγαπημένη του αναρρίχηση χωρίς όμως τούτη τη φορά να πάρει τον σχετικό εξοπλισμό ασφαλείας. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής μετά το Μέγα Λάκκο πηγαίνοντας κατά την Τύμφη σε ένα αχανές βάραθρο με βάθος πάνω από 300 μέτρα γλίστρησε, έχασε την ισορροπία του και προτού κατακρημνιστεί κατάφερε με τα ακροδάχτυλα του να πιαστεί από την προεξοχή ενός βράχου.

- Βοήθειααααααααα, βοήθειααααααααα, είναι κανείς εδωωωωωωώ; αντήχησε η φωνή του στο αχανές φαράγγι.

Απάντηση δεν έλαβε παρά μόνο τον αντίλαλο της δικής του φωνής και έτσι φώναξε από τα εσώψυχα του για δεύτερη φορά.

- Βοήθειααααααααα, βοήθειααααααααα, είναι κανείς εδωωωωωωώ;

Μετέωρος καθώς ήταν στο κενό και νοιώθοντας ότι τα δάκτυλα του δε θα μπορούσαν να τον κρατήσουν για πολύ ακόμα στη ζωή με την αγωνία της υπάρξεως του και με όση δύναμη του είχε απομείνει ένοιωθε ότι φώναζε για τελευταία φορά:

- Βοήθειααααααααα, βοήθειααααααααα, είναι κανείς εδωωωωωωώ; χωρίς όμως και να ελπίζει πραγματικά ότι θα λάβει κάποια απάντηση.

Και τότε ω! του θαύματος, μια ήρεμη, μια πράα, μια γαλήνια φωνή, ανάσα, πνοή ζωής έφτασε στα αυτιά του:

- Είναι παιδί μου! Είμαι Εγώ, ο Δημιουργός σου και σε περιμένω από ώρα να αφήσεις το χέρι σου για να σε πιάσω στην αγκαλιά Μου.

Ο ορειβάτης σάστισε, πάγωσε πιότερο από τον αρχικό κίνδυνο, μετά ίσως και να σκέφτηκε, ίσως και να ‘νοιωσε, ποιος ξέρει τι, πως, πόσο και αφού τα ζύγιασε μέσα του ξαναφώναξε, μήπως και με πιότερη ΄τώρα από την αρχή αγωνία:

- Βοήθειααααααααα, βοήθειααααααααα, είναι κανείς άλλος εδωωωωωωώ; …


Ευλογημένο το νέο εκκλησιαστικό έτος.

Εὐγνώμονες ἤ πικραμένοι;

Αν πρέπει κάτι ν΄αφήσεις απο τις αποσκευές σου στη πορεία της ζωής σου για να ''σωθείς'', άσε πίσω σου την πίκρα και το παράπονο. Είναι τα μόνα περιττά και άχρηστα μπαγκάζια στους ώμους σου.

Κι ακόμη, να σου πω κάτι που σκεφτόμουν; Αν η πίκρα και η κακία σου για κάποιον είναι πιο δυνατή απο τη γλύκα της θύμησής του, ίσως δεν τον αγάπησες ποτέ. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο, αλλά αυτή είναι η σκέψη μου και η πεποίθησή μου.

Γι'αυτό και επιμένω, πως όσο και να μας πληγώσει κάποιος φίλος ή αγαπημένος μας άνθρωπος, η αγάπη που μας έκανε να νοιώσουμε είναι πάντα ένα δώρο για το οποίο του χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Είναι τόσο πιο όμορφο να είμαστε ευγνώμονες για όσα όμορφα λάβαμε , παρά πικραμένοι για όσα άδικα έχουμε υποστεί..!

Πηγή: Αποστάγματα Καρδιάς

120831 Παρασκευή, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ἱερά Ἀγρυπνία εἰς μνήμη τῆς Κατάθεσης τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου

Στις 22:30 ο ραδιοφωνικός σταθμός της Πειραϊκής Εκκλησίας θα μεταδώσει ηχογραφημένη αγρυπνία από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους εις μνήμη της Κατάθεσης της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Στις 31 Αυγούστου εορτάζουμε την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου. Αποτελεί το μοναδικό ιερό κειμήλιο που σχετίζεται με τον επίγειο βίο της Θεοτόκου και διασώζεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μονή του Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, στο Περιβόλι της Παναγίας. Η ίδια η Θεοτόκος την ύφανε από τρίχες καμήλας.

Οι πληροφορίες για τον επίγειο βίο της Θεοτόκου είναι λιγοστές και προέρχονται από την Καινή Διαθήκη και από την παράδοση που διασώθηκε από τούς αποστολικούς ακόμη χρόνους. Η Θεοτόκος μέχρι την Κοίμησή της παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα και ήταν μέλος της πρώτης Εκκλησίας. Τη φροντίδα της είχε αναλάβει ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Ὁ ἄντρας καί ἡ πεταλούδα

Ένας άνδρας κάποτε βρήκε το κουκούλι μιας πεταλούδας.

Μια μέρα εμφανίστηκε ένα μικρό άνοιγμα. Κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για αρκετές ώρες, καθώς εκείνη προσπαθούσε να περάσει το σώμα της μέσα από το μικρό άνοιγμα.

Ύστερα, η πεταλούδα σταμάτησε. Ήταν φανερό πως δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο.

120830 Πέμπτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Φώτης Κόντογλου - Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος «Παίγνιον ἀνόμου γυναικός»

(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)

Σήμερα ποὺ γράφω, 29 Αὐγούστου, εἶναι ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Χθὲς τὸ βράδυ ψάλαμε τὸν Ἑσπερινὸ κατανυκτικὰ σ᾿ ἕνα παρεκκλήσι, κ᾿ ἤτανε μοναχὰ λίγες γυναῖκες καὶ δύο-τρεῖς ἄνδρες. Σήμερα τὸ πρωὶ ψάλαμε τὴ λειτουργία του πάλι μὲ λίγους προσκυνητές. Τὰ μαγαζιὰ ἤτανε ἀνοιχτά, ὅλοι δουλεύανε σὰν νὰ μὴν ἤτανε ἡ γιορτὴ τοῦ πιὸ μεγάλου ἁγίου της θρησκείας μας. Ἀληθινὰ λέγει τὸ τροπάρι τοῦ «Μνήμη δικαίου μετ᾿ ἐγκωμίων, σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου, Πρόδρομε». Μὲ ἐγκώμια καὶ μὲ εὐλάβεια γιορτάζανε ἄλλη φορὰ οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ τὸν Πρόδρομο, ἀλλὰ τώρα τοῦ φτάνει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ ἡ μαρτυρία θ᾿ ἀπομείνῃ στὸν αἰώνα, εἴτε τὸν γιορτάζουνε εἴτε δὲν τὸν γιορτάζουνε οἱ ἄνθρωποι, εἴτε τὸν θυμοῦνται εἴτε τὸν ξεχάσουνε. Κ᾿ ἡ μαρτυρία εἶναι τούτη: πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶναι «ὁ ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων» δηλ. «ὁ πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ ὅσους γεννηθήκανε ἀπὸ γυναίκα» κατὰ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἡ Ἐκκλησία μας ὥρισε νὰ μπαίνῃ τὸ εἰκόνισμά του πλάγι στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὸ εἰκονοστάσιο τῆς κάθε ὀρθόδοξης ἐκκλησιᾶς.

120829 Τετάρτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Σάπιοι, δειλοί καί προδότες

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς

Γράφω με οργή, γιατί «οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι», όσοι δεν οργίζονται γι’αυτά που πρέπει είναι ηλίθιοι, ορίζει ο Αριστοτέλης. Τι είδαμε τις προάλλες στο Τ.V.

Έναν αξιολύπητο πρωθυπουργό της Ελλάδας, με ύφος ψοφοειδές και βλέμμα δουλόφρονος, να επιδίδεται σε δακρύβρεχτες καημενολογίες και δίπλα του την υπερφίαλη νεοναζίστρια Μέρκελ, να μην μπορεί να συγκρατήσει την σιχασιά της για τους φυλετικώς υποδεέστερους πτωχοζήτουλες των Βαλκανίων. Ποιές χώρες σήμερα ποδοπατούνται, λεηλατούνται και διώκονται; Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.

Η Ισπανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ο Φράγκο είχε χρησιμοποιήσει τα γερμανικά «στούκας», για να καταστρέψει την «Γκουέρνικα» και τους μαχητές της ελευθερίας, παρέμεινε ευνοϊκώς ουδέτερη. Η Πορτογαλία το ίδιο. Η Ιταλία μέχρι ενός σημείου ήταν συνοδοιπόρος. Η Ιρλανδία δεν γνώρισε την Κατοχή των κτηνανθρώπων. Εμείς όμως...

Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους. Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους.

120828 Τρίτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Ἡ Θεοτόκος καί ὁ σύγχρονος Ἁγιορείτικος μοναχισμός



Μοναχού Μωυσέως του Αγιορείτου

Η Παναγία αναμφισβήτητα υπήρξε η ταπεινότερη, καθαρότερη, σεμνότερη, σιωπηλέστερη, ωραιότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου. Υπήρξε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. Η ταπείνωσή της ήταν γνήσια, η καθαρότητά της επιλεγμένη, η σεμνότητά της κόσμημά της, η σιωπή της πιο βροντερή από το πιο μεγαλόστομο κήρυγμα. Η ιερότητά της πασιφανής και δεδομένη. Η αμόλυντη ταπεινοφροσύνη της, η αειπαρθενία της σε όλο της το είναι, η χαρακτηριστική της σεμνότητα και η απέραντη σιωπή του όλου βίου της καθίστανται λίαν διδακτικά σε όλους μας πάντοτε.

Η φιλότιμη, πρόθυμη και πρόσχαρη υπακοή της Θεοτόκου στο θείο θέλημα φανερώνει αγάπη και ταπείνωση, τόλμη κι έμπνευση. Δεν είναι μια πράξη αθέλητη, βίαιη, βιαστική, γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά και φοβάται. Το μεγαλείο της αδυναμίας, των δικαιολογημένων επιφυλάξεών της, την κάνουν μεγάλη, υπέροχη, θαυμαστή και μοναδική. Μια ανύπαντρη μητέρα κατά το νόμο ήταν άξια μόνο για λιθοβολισμό. Εκείνη όμως είπε εγκάρδια˙ ας γίνει το θέλημα του Θεού και όχι το δικό μου.

Η άκρα εμπιστοσύνη της κόρης της Ναζαρέτ στην υπό του αρχαγγέλου Γαβριήλ θεία βουλή πολλά έχει να πει σ΄εμάς όλους, που ακόμη δεν εμπιστευόμαστε τον Θεό κι έχουμε τόσες μα τόσες επιφυλάξεις και θέτουμε προϋποθέσεις και αναμένουμε και κάποια ανταλλάγματα. Δεν είναι έτσι;

Τά "πυροσβεστικά" τῆς Παναγίας μας


Μηνύματα με πολλούς αποδέκτες με αλλεπάλληλα πρόσφατα θαύματα απέστειλε από το αγιώνυμο όρος η Υπεραγία Θεοτόκος...

Ποιός άραγε άνθρωπος δεν αναπολεί στο διάβα της ζωής του το μητρικό εκείνο χάδι που του παρείχε πέραν της μοναδικής αγάπης και την απαραίτητη ασφάλεια; Αυτό ακριβώς το μητρικό χάδι στην πιο τέλεια μορφή, το χάδι που συνιστά αληθινό μεγαλείο βίωσαν για άλλη μια φορά οι μοναχοί, δηλαδή τα παιδιά της Υπεραγίας Θεοτόκου που ζουν στο Αγιώνυμο Όρος, οι περιβολάρηδες του εξαίσιου επίγειου Περιβολιού Της! Αυτοί που αντιλαμβάνονται την Παναγία μας ως τείχο προστασίας και πύργο ασφαλείας. Βέβαια το μεγαλείο αυτό που για τα γατζωμένα πάνω Της παιδιά της Παναγίας μας ανέκαθεν αποτελούσε μία φυσική απλή κατάσταση για εμάς τους υπολοίπους και κλυδωνιζόμενους σε μια ανούσια λογικοκρατούμενη καθημερινότητα εκλαμβάνεται ως ένα ανεξήγητο πραγματικά γεγονός που απλά είθισται να αποκαλούμε ως θαύμα.

Κοινωνούς λοιπόν καλοί μου Χριστιανοί των τελευταίων αξιοθαύμαστων γεγονότων που έλαβαν χώρα στο Περιβόλι της Παναγίας εξ αφορμής και της μεγάλης εορτής του Δεκαπενταυγούστου θα ήθελα να σας κάνω σε μια προσπάθεια να μοιραστώ μαζί σας την χαρά που ένιωσα. Κι αυτό γιατί στην λογικοκρατία της σύγχρονης εποχής που διαβαίνουμε εν μέσω παντός φύσεως κρίσεων που καθιστούν μόνιμο συνοδό της καθημερινότητάς μας τη θλίψη και την απελπισία, τέτοια μητρικά χάδια της γλυκυτάτης Παναγίας, της πύλης της σωτηρίας όχι μόνο αποτελούν παρηγοριά αλλά κυρίως προσδίδουν την απαραίτητη εκείνη πνευματική δύναμη που μας οπλίζει με το εφόδιο της υπομονής. Δεν θέλω όμως να γίνω περισσότερο κουραστικός και γι αυτό θα εισέλθω αμέσως στην καταγραφή των αξιοθαύμαστων συγκλονιστικών γεγονότων που βίωσα ως απλός προσκυνητής με την χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου!

120812 Δευτέρα, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

120826 Κυριακή, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός




Πηγή: Περιοδικό Πειραϊκής Εκκλησίας, τ. 228, Ιουλ. - Αυγ. 2011 

120824 Παρασκευή, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Ἠχογραφημένη ἀγρυπνία ἐπί τη ἐορτή τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἀπό τήν Ἱ. Μονή Φιλοθέου Ἁγ. Ὅρους - Αὐγ. 2008

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός - Προφητεῖες





Τοῦ Στεργίου Σάκκου
Καθηγητοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δὲν ἦταν μόνο ἕνας συναρπαστικὸς διδάσκαλος, ποὺ ἐκλαΐκευε τὶς μεγάλες θεολογικὲς ἔννοιες καὶ μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ ζωντανὰ παραδείγματα τὶς ἔκανε προσιτὲς στὸ ἁπλοϊκὸ ἀκροατήριό του. Ἦταν συγχρόνως καὶ προφήτης. Ἀρκετὲς προφητεῖες ἐπιβεβαίωσαν τὴ διδασκαλία του, τὸν ἀπέδειξαν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν καθιέρωσαν στὴ συνείδησι τοῦ λαοῦ καὶ στὴν ἱστορία ὡς προφήτη.

Γιὰ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου καὶ τὴ μετάνοια ψυχῶν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς καὶ σημεῖα ἔκανε καὶ προφητεῖες εἶπε. Ὑποστηρίζεται ὅτι στὶς προφητεῖες του ἐπηρεάσθηκε ἀπὸ τὴν «Ὀπτασία τοῦ Ἀγαθαγγέλου», ἕνα χρησμολογικὸ κείμενο ποὺ κυκλοφοροῦσε εὐρύτατα στὶς μέρες του ἀνάμεσα στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες καὶ καλλιεργοῦσε ψεύτικες ἐλπίδες κούφιας παρηγοριᾶς γιὰ τὸ «ξανθὸ γένος», ποὺ θὰ βοηθοῦσε στὴν ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἀλλὰ πουθενὰ μέσα στὶς «Διδαχές» του, ὅπου διαφυλάσσεται ἡ αὐθεντικὴ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, δὲν ὑπάρχει δεῖγμα αὐτῆς τῆς νοοτροπίας.

Ἔχω τὴ γνώμη ὅτι ἡ ἐντύπωσι αὐτὴ δημιουργήθηκε ἐξ αἰτίας ὠρισμένων πλαστῶν προφητειῶν καὶ διαφόρων λαϊκοθρησκευτικῶν χρησμῶν, ποὺ ἀποδόθηκαν στὸν Πατροκοσμᾶ καὶ διεκδικοῦν σήμερα τὴν πατρότητά του. Αὐτὰ προκαλοῦν βέβαια κάποια ἐντύπωσι στοὺς ἀδαεῖς, στὴν πραγματικότητα ὅμως ὄχι μόνο δὲν ὠφελοῦν, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπιζήμια εἶνε, διότι, ὅταν ἀποδεικνύεται τὸ νόθο τους, τίθεται σὲ ἀμφισβήτησι καὶ ἡ γνησιότητα τῶν ἀληθινῶν προφητειῶν.

Εἶνε ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ γίνη ἕνας διαχωρισμός, ἕνα ξεκαθάρισμα ἀνάμεσα στὶς πραγματικὲς προφητεῖες τοῦ ἁγίου καὶ στοὺς ἀνεύθυνους χρησμοὺς καὶ ἀφορισμούς, ποὺ τόσο ἄφθονοι κυκλοφοροῦν. Τὸ ὑγιὲς καὶ δοκιμασμένο κριτήριο καὶ τὴ διάκρισι αὐτὴ θὰ μᾶς τὰ προσφέρει ἡ Ἁγία μας Γραφή, ἡ πηγὴ καὶ τὸ ταμεῖο τῆς ἀληθινῆς προφητείας.

120823 Πέμπτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Ἱερά ἀγρυπνία ἐπί τῆς ἀποδόσεως τῆς ἐορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Παναγία ἡ Προυσιώτισσα


Στο κέντρο καταπράσινων και πανύψηλων βουνών, στα νότια του νομού Ευρυτανίας και μόλις 36 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, βρίσκεται εδώ και χίλια περίπου χρόνια το ιστορικό και σε όλους μας ακουστό μοναστήρι της Κυράς της Ρούμελης, της Παναγίας της Προυσιώτισσας περιτριγυρισμένο από απότομους και άγριους βράχους που προκαλούν δέος που και μόνο τους ατενίζεις. Το μοναστήρι είναι ιστορικό, αγιασμένο που η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρούμελης, της Θεσσαλίας αλλά και της χώρας. Κατά χιλιάδες προστρέχουν οι πιστοί στην χάρη της, άλλοι να την επικαλεστούν και άλλοι θερμά να την ευχαριστήσουν. Όχι μόνο τον Αύγουστο όπου και εορτάζει το μοναστήρι (στις 23 Αυγούστου ημέρα αποδόσεως της Κοίμησης της Θεοτόκου και συνάμα ημέρα ευρέσεως της θαυματουργού εικόνας ) αλλά και όλο το χρόνο, άνθρωποι γονατιστοί, άλλοι με λαμπάδες και τάματα, μάνες με παιδιά στην αγκαλιά, ηλικιωμένοι που με δυσκολία περπατούν, νέοι που ζητούν την παρηγοριά ,γονείς με τα παιδιά τους… Όλοι προσμένουν καρτερικά στην σειρά, για να φτάσουν στο μικρό και σκοτεινό ναό, καθολικό της Ιεράς Μονής, για να φτάσουν στη Χάρη Της, να ακουμπήσουν τα γεμάτα πίστη χείλη τους στην σεβάσμια εικόνα της Παναγίας, να λάβουν τις δωρεές Της και τις ευλογίες Της. Όλους μας περιμένει η Παναγία, όλους ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ανεξαρτήτως φύλου, γένους φυλής. Μια είναι η μεγάλη μας μάνα, η μάνα που στοργικά περιμένει τα παιδιά Της να έλθουν κοντά Της και να ζητήσουν τις μεσιτείες Της.

Ὁ θυμός, ἡ ὀργή καί ἡ μνησικακία

H λύπη στην ευρύτερη σκέψη των Πατέρων της Εκκλησίας
(Αδελφότης Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα)

Η υποδούλωση του ανθρώπου στα πάθη γε­νικά, αλλά και ειδικότερα στα πάθη του θυμού, της οργής και της μνησικακίας, είναι πηγή λύπης. Επιπλέον, αυτά είναι ενδεικτικά της ματαίωσης κάποιας επιθυμίας ηδονής ή της απώλειας υλικών αγαθών ή ακόμη και μείωσης της εκτίμησης και αμαύρωση της ιδέας που ο ίδιος ο άνθρωπος τρέ­φει για τον εαυτό του.

Στις περιπτώσεις αυτές, η οργή καταλαμ­βάνει τον άνθρωπο και γεμίζει την ψυχή του λύπη και αθυμία, εξαιτίας της αδυναμίας του να απο­λαύσει το αντικείμενο της επιθυμίας του. Κι αυτό γιατί, καθώς λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, βαθιά μέσα στην επιθυμία της ηδονιστικής από­λαυσης κρύβεται ο πόνος και η οδύνη.

Λυπάται επίσης ο άνθρωπος και θρηνεί, όταν αντιληφθεί ότι κάποιος τον προσέβαλε και σπίλωσε την τιμή και την αξιοπρέπειά του. Αυτή τη λύπη οι Πατέρες τη θεωρούν ως σύμπτωμα της νόσου τής υπερηφάνειας, στην οποία το πάθος στηρίζεται, από την οποία ζωοποιείται, τρέφεται και μεγαλώνει τόσο, ώστε να φθάνει να παραμένει ισχυρό, κυρίαρχο, και συχνά, αθεράπευτο.

120822 Τετάρτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

120821 Τρίτη, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Ὀργή καί θυμός

Ο προφήτης Δαυίδ στους ωραιότατους ψαλμούς του λέγει:
«Παύσαι από οργής και εγκατέλιπε θυμόν».

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Έχει μία ένταση η αγαθή προτροπή του. Ξέρει καλά τι λέει: Σταμάτησε αμέσως, καλέ μου άνθρωπε, να παρασύρεσαι, να αγανακτείς, να οργίζεσαι παράφορα. Βγάλε και πέτα από την καρδιά σου κάθε θυμό που σε ταράζει. Πέταξέ τον στον κάλαθο των αχρήστων, δεν είναι για σένα, δεν σου κάνει κανένα καλό. Συμβουλεύει ο υπέροχος ψαλμωδός να αντιστεκόμαστε δυνατά στο πάθος της οργής και του θυμού και να μην αφήνουμε να μας κυριεύσει.

120820 Δευτέρα, Ἱερά Ἀναγνώσματα

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Δύσκολη ἀρετή ἡ συγχώρεσι

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
ἡ ὁποία ἔγινε στον ἱερό ναὸ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου
Κάτω Κλεινῶν – Φλωρίνης 14-8-1977)

Η ΖΩΗ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνα ταξίδι. Καὶ ὁ δρόμος ὁ σωστός, ποὺ πρέπει ὅλοι ν᾽ ἀ­κολουθήσουμε γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ τέρμα, στὸν οὐ­ρανό, εἶνε ἕνας· ὁ δρόμος ποὺ χάρα­ξε ὁ Χριστὸς μὲ τὸ αἷ­μα του· τὸν βάδισε ὁ ἴδι­ος καὶ ἑκατομμύρια μαρτύρων καὶ ὁμολογη­τῶν τῆς πίστεώς μας. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε· «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6).

Εἶνε ἀλήθεια ὅτι αὐτὸς ὁ δρόμος τῆς ἀ­ρετῆς εἶνε δύσκολος, ἀνηφορικός, ἕνας Γολ­γοθᾶς. «Στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν…» (Ματθ. 7,14). Ἀντιθέτως ὁ δρόμος τῆς κακίας, τῆς διαφθορᾶς, τῆς ἀπιστίας εἶνε εὔκολος, κατηφορικός. «Πλα­τεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν…» (ἔ.ἀ. 7,13), στὴν καταστροφή. Ὁ ἕνας δρόμος εἶνε τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἄλλος τοῦ σατανᾶ· ὁ ἕνας εἶνε τοῦ παραδείσου, ὁ ἄλλος τῆς κολάσεως. Διαλέξτε· ἐ­λεύθερος εἶνε ὁ ἄνθρωπος ν᾽ ἀκολουθήσῃ ὅποιο δρόμο θέλει.

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012