Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Πνευματικός καθρέφτης - Ἰχνογραφία Η'.


Περὶ τῆς ἐσωτερικῆς καταστάσεως τοῦ Χριστιανοῦ,
 ὅστις πολεμεῖ ἀκαταπαύστως τὴν ἁμαρτίαν
ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς του,
καὶ ἀγωνίζεται νὰ στερεωθῇ ἐπιπλέον εἰς τὴν εὐσέβειαν.


Εἰς ταύτην τὴν Ἰχνογραφίαν βλέπεις, ὦ φιλαναγνῶστα τὴν καρδίαν τοῦ Χριστιανοῦ περικυκλωμένην ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς πανταχόθεν· ὁ Σατανᾶς μὲ τὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα δὲν λείπει πάντοτε καιροφυλακτῶν καὶ ἀγωνιζόμενος διὰ νὰ ἔμβῃ πάλιν εἰς τὴν καρδίαν του ὡς καὶ πρότερον νὰ τὴν ἐξουσιάσῃ.

Κάτω εἰς τὴν Ἰχνογραφίαν φαίνονται δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δηλοῦσι τὸν κόσμον, ὁ μὲν πρῶτος, βαστάζων μίαν φιάλην εἰς τὰς χεῖρας προσκαλεῖ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καὶ τρυφὰς τοῦ κόσμου, ὁ δὲ ἄλλος βαστάζων τὴν λόγχην εἰς τὰς χεῖρας, προσπαθεῖ νὰ ἀποπλανήσῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας μὲ τοὺς φοβερισμούς, διωγμούς, ὀνειδισμούς, καὶ μὲ ἄλλους δυναστικοὺς τρόπους.

 Μὲ αὐτοὺς τοὺς ἐχθροὺς τῆς σωτηρίας δηλ. μὲ τὴν σάρκα μὲ τὸν κόσμον, καὶ τὸν Σατανᾶν ἕκαστος χριστιανὸς ἔχει χρέος πάντοτε νὰ πολεμῇ εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ὅταν δὲ ἡ καρδία του ἀνθίσταται εἰς αὐτούς, τότε αὐτοὶ δὲν δύνανται νὰ τὸν νικήσωσιν.



Ἐπάνω εἰς τὴν Ἰχνογραφίαν πετᾷ ὁ Ἄγγελος (ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ὅστις παρακινεῖ τὸν χριστιανὸν εἰς τὸ νὰ ἀντιπαλαίῃ πάντοτε), καὶ κράζει πρὸς αὐτὸν λέγων· οὐδεὶς ἄλλος εἰμὴ ὁ νικῶν θέλει λάβει στέφανον, ὁ δὲ ὑπομείνας ἕως τέλος σωθήσεται. Μέσα εἰς τὴν καρδίαν του λάμπει τὸ ἄστρον ὁ Ἑωσφόρος, τοὐτέστιν ἡ στερεὰ πίστις αὐτοῦ· διότι «αὕτη ἐστὶν ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» (Α´ Ἰω. ε´ 4).

Ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι πλήρης ἐλπίδος εἰς τὸν Θεόν, διὰ τοῦτο εἰς μὲν τὸ δεξιὸν μέρος τῆς εἰκονιζομένης καρδίας εἶναι γεγραμμένον τὸ «τίς ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν» μετ᾿ ἐμοῦ ὁ Θεὸς καὶ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ σὺν αὐτῷ ἐγὼ τὰ πάντα θέλω νικήσει· εἰς τὸ ἔλεός του ἐγὼ ἀρκοῦμαι. Εἰς τὸ ἀριστερὸν φαίνονται τὰ ἑξῆς· «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία, ἢ διωγμός, ἢ λιμός, ἢ γυμνότης, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα; ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς» (Ῥωμ. η´ 35-37).

Ὅθεν ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη ἔχουσι τὰ πρωτεῖα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χριστιανοῦ, καὶ αὗται στηρίζουσιν αὐτὸν εἰς τὴν ἀρετήν· ἐν τῷ μέσῳ τῆς καρδίας φαίνεται ἀπεικόνισμα ἔχον τριγύρω τοιαύτην ἐπιγραφήν· «Ἰησοῦς ἡ γλυκεῖά μου ἀγάπη». Τοῦτο σημαίνει ὅτι αὐτὸς ἀκορέστως ἐπιθυμεῖ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς τοῦ καταβαίνοντος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ζωὴν δίδοντος τῷ κόσμῳ (Ἰω. στ´ 33)· μὲ αὐτὸν δὲ τὸν ζῶντα καὶ ζωοποιὸν ἄρτον τρεφόμενος αὐτὸς στηρίζεται εἰς τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην διὰ μέσου τῆς συχνῆς μεταλήψεως τῶν ἁγίων μυστηρίων, διὰ τῶν ὁποίων ἐνδυναμοῦται, καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀξιοῦται. Καθὼς ὑπόσχεται τοῦτο ὁ Ἰησοῦς Χριστός, λέγων· «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα, καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ, καὶ αὐτὸς ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. στ´ 54-56).

Κατωτέρω φαίνεται ἡ σταύρωσις τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον ἀνεῳγμένον· διότι ἡ ἀνάγνωσις τῶν θείων λόγων καὶ ἡ μελέτη τῶν παθῶν καὶ τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι εἰς αὐτὸν πάντοτε τὸ πλέον ποθητὸν ἔργον, καὶ ἡ γλυκυτάτη τροφὴ τῆς ψυχῆς του καὶ μὲ τὴν δύναμιν τούτου ἀντιπολεμεῖ ὅλους τοὺς πειρασμοὺς τῆς ἁμαρτίας, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ τὸν κόσμον, ἀπὸ τὴν σάρκα, καὶ ἀπὸ τὸν Σατανᾶν. Ὅποιος ἔχει καὶ δὲν φυλάττει εἰς τὴν καρδίαν του τὸν ἐσταυρωμένον Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκεῖνος βέβαια ἔτι ζῶν, εἶναι νεκρός, καὶ ὅποιος δὲν προτιμᾷ ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βιβλία καὶ ἐπιστήμας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἱερὰν Γραφήν, καὶ δὲν τὴν ἀναγινώσκει, οὕτε βάλλει αὐτὰ εἰς τὸν ἑαυτόν του ὡς κανόνα καὶ ὁδηγὸν τῆς ζωῆς του, ἐκεῖνος ψυχικῶς πάσχει, καὶ εἶναι εἰς κίνδυνον, κἂν παντελῶς δὲν εἶναι νεκρὸς καὶ ἀπερριμένος.

Μετὰ δὲ ταῦτα φαίνεται μέσα εἰς τὴν καρδίαν ἡ Ἐκκλησία, τὸ λυτὸν πουγγεῖον μὲ τὰ χρήματα, καὶ ὁ ἄρτος καὶ τὸ ὀψάριον· ἡ Ἐκκλησία δηλοῖ, ὅτι αὐτὸς πάντοτε προθύμως σχολάζει εἰς τὴν προσευχὴν ὅσον εἰς τὰς κοινὰς ὁμηγύρεις τῶν εὐσεβῶν τόσον καὶ ὅταν εὑρίσκεται μόνος, ἐν ἑνὶ λόγῳ εἰς ὅποιον τόπον ἤθελεν εὑρεθῇ ἡ καρδία του πάντοτε συνομιλεῖ μὲ τὸν Θεόν, καὶ μὲ Αὐτὸν συνεργεῖ πανταχοῦ. Χαίρει ὅτι ἔχει Αὐτὸν πλησίον του καὶ εἰς Αὐτὸν παραδίδεται, καὶ μένει εἰς Αὐτόν· χωρὶς τὴν προσευχὴν κανεὶς δὲν δύναται νὰ φυλάξῃ τὴν εὐσέβειαν, τὴν πίστιν, καὶ τὴν ἀγάπην, καὶ τὰς λοιπὰς ἀρετάς. Τὸ λυμένον πουγγεῖον σημαίνει τὴν ἐλεημοσύνην του καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν πλησίον. Αὐτός, ὡς ἀντίμαχος τῆς φιλαργυρίας μὲ εὐχαρίστησιν διαμοιράζει ἀπὸ τὰ πλούτη του τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τοὺς χρείαν ἔχοντας ἀδελφούς.

Ὥστε ἀγωνιζόμενος εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς ἀγάπης νὰ ἀπέχῃ περισσότερον ἡ καρδία του ἀπὸ τὰ γήϊνα· καθότι αὐτὸς ἠξεύρει βεβαίως, ὅτι αἱ ψυχαὶ ὅσαι ἠλευθερώθησαν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Σατανᾶ, ἀνεπαισθήτως πάλιν πίπτουσιν εἰς τὰς παγίδας, ὄχι μόνον ὅταν ἐκπληρώνουσι τὰ αἰσχρὰ πάθη, καθὼς εἶναι ἡ φιληδονία καὶ ἀκρασία, ἀλλὰ καὶ ὅταν παραδίδεται κρυφίως εἰς τὴν φειδωλότητα καὶ φιλαργυρίαν καὶ ἐξ αἰτίας τούτου πολλοὶ πτωχοὶ μένουσιν ἀβοήθητοι. Ὁ ἄρτος καὶ τὸ ὀψάριον σημαίνουσι τὴν μετριότητα αὐτοῦ τοῦ Χριστιανοῦ, τὴν ἐγκράτειαν καὶ τὴν νηφαλιότητα· αὐτὸς φυλάττει εἰς ὅλα τὸ ἀνῆκον μέτρον ὥστε μὲ τὸ περιττὸν φαγητὸν καὶ ποτὸν νὰ μὴ γίνῃ αἴτιος τῆς ἐπαναστάσεως τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν, μήτε νὰ λυπήσῃ τὸ πνεῦμα, μήτε νὰ προξενήσῃ κανὲν ἐμπόδιον εἰς τὸν δρόμον τοῦ Χριστιανικοῦ βίου. Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν ὅπλων ἀγωνίζεται ὁ ἀληθινὸς Χριστιανός· καὶ ποτὲ δὲν ἀποβάλλει αὐτὰ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του. Καὶ τοιουτοτρόπως θριαμβεύει ἐναντίον ὅλων τῶν ἐχθρῶν του δηλ. τοῦ κόσμου, τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ διαβόλου.

ΕΥΧΗ
Ἰησοῦ Χριστέ, ἡ γλυκεῖά μου ἀγάπη, ὅταν ἐγὼ ἔχω Σὲ εἰς τὴν καρδίαν μου τότε καμμίαν ἀνάγκην δὲν ἔχω· Σὲ παρακαλῶ θερμῶς εὐδόκησον νὰ μένῃς ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν Σοί, καὶ τότε θέλω κάμει καρπὸν ὡς ἡ ἄμπελος ἡ καρποφόρος· χωρὶς Σοῦ τίποτε δὲν δύναμαι νὰ κατορθώσω, ζωοποίησον περιπλέον τὴν πίστιν μου διὰ νὰ σὲ ἐγκολπωθῶ Παντοδύναμε Σῶτερ, καὶ διὰ Σοῦ εἰς τὸν ὁποῖον δὲν εἶναι κἀνὲν ἀδύνατον, νὰ νικῶ τὰ πάντα· ὁ πρὸς σὲ ἔρως εἶθε νὰ πληθυνθῇ εἰς ἐμέ, καὶ νὰ φλογισθῇ ἡ καρδία μου, ὥστε νὰ ποθῶ σὲ μόνον, τὸ ὑπέρτατον κάλλος, τὴν αἰώνιον δόξαν, περισσότερον ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα· ἐκτὸς δὲ σοῦ νὰ μὴ εὑρίσκω κανὲν πράγμα ἐφελκυστικὸν καὶ ἀντάξιον τῆς ἀγάπης μου· δώρησαί μοι τὴν χάριν τοῦ στηριγμοῦ, τὴν ὁποία ἀπὸ σοῦ μόνον καταπέμπεται· μὴ μὲ ἀφήσῃς διὰ κανὲν πρόσκαιρον νὰ χωρισθῶ ἀπὸ τῆς ἀγάπης σου· ὁ Σταυρὸς καὶ ὁ θάνατος, καὶ ἡ μετάληψις τοῦ μυστικοῦ δείπνου Σου ἂς γίνουν εἰς ἐμὲ πηγὴ τῆς πρὸς Σὲ ἀγάπης μου καὶ προσκολλήσεως, νὰ ἑνωθῶ μετὰ Σοῦ ἀχωρίστως· χάρισόν μοι διὰ τούτου, καθὼς ἐντείλω ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ ἐνοίκησον εἰς τὴν καρδίαν μου διὰ τῆς πίστεως (Ἐφ. γ´ 17). Ὁ θεῖος λόγος σου, ὁ πεπληρωμένος Πνεύματος καὶ ζωῆς, εἴθε νὰ μὲ ἐγείρῃ, νὰ μὲ φωτίζῃ, νὰ μὲ ἀναζωποιῇ, καὶ νὰ μὲ ἐνισχύῃ καθ᾿ ἡμέραν εἰς τὴν πάλην, εἰς τὴν ὑπομονὴν καὶ εἰς τὴν πίστιν· εἴθε νὰ εἶναι ἀφιερωμένη εἰς ἐσὲ ὅλη ἡ καρδία μου, ὅλαι αἱ κλίσεις καὶ ἐπιθυμίαι, καὶ ὅλα τὰ διανοήματά μου· δός μοι τὴν χάριν, ὥστε νὰ δυνηθῶ νὰ νικήσω ὄχι μόνον μερικὰς αἰσχρὰς ἐπιθυμίας, ἀλλ᾿ ἐν γένει ὅλα τὰ πάθη, τὴν φιλαργυρίαν, τὴν φιληδονίαν, τὸν φθόνον, τὴν ἐθελοκακίαν, τὴν ὑπερηφάνειαν, τὴν ὁργήν, τὴν ἐκδίκησιν, τὴν ραθυμίαν. Κατάπεμψόν μοι τὸ Ἅγιόν σου Πνεῦμα διὰ νὰ προσεύχωμαι ἀδιαλείπτως, ὥστε νὰ ἀπολαμβάνω πάντοτε ἀπὸ σὲ νέας δυνάμεις διὰ τὴν νίκην, καὶ νὰ βαίνω εἰς Σὲ στερεὸς ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου, πρεσβείαις τῆς Παναχράντου σου Μητρὸς τῶν ἀΰλων σου Λειτουργῶν, καὶ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων Ἁγίων. Ἀμήν.

Πηγή: Νεκτάριος