Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Μέγας Βασίλειος - Τά αἴτια τῆς κρίσεως.

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας ἐκφωνηθεῖσα εἰς περίοδον πείνης καί ξηρασίας,
«ἐν λιμῷ και αὐχμῷ» Μεγάλου Βασιλείου ἔργα 7
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

…Ἀντικρύζουν τά μικρά παιδιά καί ὀδύρονται, ἀτενίζουν τάς γυναῖκας καί θρηνοῦν, χαϊδεύουν καί ψηλαφίζουν τά ξηρά χορτάρια τῶν γεννημάτων καί κραυγάζουν δυνατά, ὡσάν οἱ πατέρες πού ἔχουν χάσει τά παιδιά των ἐπάνω εἰς τό ἄνθος τῆς ἡλικίας των. Ἄς λεχθῆ λοιπόν καί πρός ἠμᾶς ἀπό τόν ἴδιον Προφήτην, πού ὀλίγον προηγουμένως εἰς τό προοίμιον ἀνεφέραμεν «ἐγώ ἐπίσης, λέγει, κατεκράτησα ἀπό σᾶς τήν βροχήν τρεῖς μήνας πρό τοῦ θερισμοῦ καί ἔβρεξα εἰς μίαν πόλιν καί εἰς ἄλλην πόλιν δέν ἔβρεξα. Τό ἕνα χωράφι ἐποτίσθη καί τό ἄλλο, εἰς τό ὁποῖον δέν ἔβρεξα, ἐξηράνθη. Καί συνηθροίζοντο δύο ἤ τρεῖς πόλεις εἰς μίαν διά νά πίουν νερόν, χωρίς νά ἠμποροῦν νά κατασβέσουν τήν δίψαν των καί αὐτά διότι σεῖς δέν ἐπιστρέψατε εἰς ἐμέ, λέγει, ὁ Κύριος».



Ἄς μάθωμεν λοιπόν ὅτι ὁ Θεός μᾶς δίδει αὐτά τά χτυπήματα, διότι ἀπεμακρύνθημεν ἀπό αὐτόν καί ἀμελήσαμεν. Δέν ἐπιδιώκει νά μᾶς συντρίψη, ἀλλά φροντίζει νά μᾶς διορθώση, ὅπως κάμνουν οἱ καλοί ἀπό τούς πατέρες καί αὐτοί πού φροντίζουν διά τά τέκνα, οἱ ὁποῖοι θυμώνουν ἐναντίον τῶν νέων καί ἐξοργίζονται, ὄχι διότι θέλουν νά τούς κακοποιήσουν, ἀλλά διά νά τούς ὁδηγήσουν ἀπό τήν νηπιώδη ἀδιαφορίαν καί τά ἁμαρτήματα τῆς νεότητος εἰς τήν ἐπιμέλειαν.

Κυττᾶτε λοιπόν πῶς ἡ πληθώρα τῶν ἰδικῶν μας ἁμαρτημάτων ἔβγαλε καί τάς ἐποχάς ἀπό τήν ἰδίαν τῶν τήν φύσιν καί ἤλλαξε τά εἴδη τῶν καιρῶν εἰς ἀλλόκοτα ἀνακατώματα. Ὁ χειμῶν δέν εἶχε τήν συνήθη ὑγρασίαν μαζί μέ τήν ξηρασίαν, ἀλλά ὅλην τήν ὑγρασίαν τήν ἔκαμε παγωνιάν καί τήν ἀπεξήρανε καί ἐπέρασε χωρίς χιόνια καί βροχᾶς. Ἠ ἄνοιξις πάλιν ἔδειξε μέν τό ἕνα μέρος ἀπό τά χαρακτηριστικά της, ἐννοῶ τήν θερμότητα, δέν εἶχεν ὅμως τήν βροχερᾶν περίοδον. Ζέστη δέ καί παγωνιά παραδόξως ὑπερέβησαν τά φυσικά ὅρια καί ἀδίκως συνεφώνησαν εἰς τό νά μᾶς βλάψουν καί ἐξαποστέλλουν ἀπό τόν βίον καί τήν ζωήν τούς ἀνθρώπους. Ποία λοιπόν εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἀταξίας καί τῆς συγχύσεως; Ἀπό ποῦ προέρχεται αὐτός ὁ νεωτερισμός τῶν καιρῶν; Ὡς ἄνθρωποι μυαλωμένοι ἄς ἐρευνήσωμεν ὡς λογικοί ἄς συλλογισθοῦμεν. Μήπως ὁ κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος δέν ὑπάρχει; Μήπως ὁ ἀριστοτέχνης Θεός ἐξέχασε τήν πρόνοιάν του; Μήπως ἔχασε τήν ἐξουσίαν καί τήν δύναμιν; Ἤ κατέχει μέν τήν ἰδίαν δύναμιν καί δέν ἀπώλεσε τήν ἐξουσίαν, παρεφέρθη δέ εἰς σκληρότητα καί μετέβαλεν εἰς μισανθρωπίαν τήν ὑπερβολικήν ἀγαθότητα καί τήν κηδεμονίαν του πρός ἠμᾶς; Σώφρων ἄνθρωπος δέν θά ἠμποροῦσε νά τό εἰπῆ.

Ἀλλ' εἶναι ὁλοφάνερα τά αἴτια λόγῳ τῶν ὁποίων δέν κυβερνώμεθα. Ἐνῶ ἠμεῖς λαμβάνομεν, δέν δίδομεν εἰς ἄλλους. Ἐνῶ ἐπαινοῦμεν τήν εὐεργεσίαν, τήν ἀποστεροῦμεν ἀπό ἐκείνους πού τήν χρειάζονται. Ἐνῶ εἴμεθα δοῦλοι καί ἐλευθερωνόμεθα, δέν εὐσπλαγχνιζόμεθα τούς συνδούλους μας. Ἐνῶ πεινῶμεν καί τρεφόμεθα, περιφρονοῦμεν τόν ἐνδεῆ. Ἐνῶ ἔχομεν Θεόν, ἀνενδεῆ χορηγόν καί ταμίαν, ἔχομεν γίνει σφιχτοχέρηδες καί ἀμέτοχοι εἰς τάς ἀναγκας τῶν πτωχῶν. Τά πρόβατά μας εἶναι γόνιμα καί ὅμως οἱ γυμνοί εἶναι περισσότεροι ἀπό τά πρόβατα. Αἵ ἀποθῆκαι ἀπό τό πλῆθος τῶν ἀποθηκευμένων ἀγαθῶν στενοχωροῦνται καί ἠμεῖς δέν ἐλεοῦμεν αὐτόν πού στενάζει. Δία τοῦτο ἡ δικαία κρίσις μᾶς ἀπειλεῖ. Διά τοῦτο καί ὁ Θεός δέν ἀνοίγει τό χέρι του, διότι ἠμεῖς ἀπεκλείσαμεν τήν φιλαδελφίαν. Δία τοῦτο τά χωράφια εἶναι ξηρά, διότι ἡ ἀγάπη ἐπάγωσεν.

Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού