Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Γιά τήν "ἡμέρα" πού θά ξημερώσει...


Καθώς φαίνεται εκτός "απροόπτου" ο Κύριος θα ανατείλει για εμάς άλλη μια ημέρα ζωής. Όχι όμως μιας οποιασδήποτε ημέρας για το ανθρώπινο σύστημα αναφοράς χρόνου. Θα μας χαρίσει τούτη τη συγκεκριμένη μέρα που εμείς οι άνθρωποι ορίσαμε να δηλοί και την απαρχή ενός νέου έτους.

Θαρρώ πως καμία απολύτως σημασία δεν έχει η αρίθμηση αυτή στο "σύστημα αναφοράς" του Δημιουργού μας. Το μόνο νόημα των χρονικών αυτών περιόδων είναι η χρήση τους ως δείχτες και ως ποσοτικές και επ' ουδενί λόγω βεβαίως ποιοτικές μονάδες μέτρησης μιας πεπερασμένης και με ημερομηνία λήξης ζωής. Κάτι ανάλογο δηλαδή με το κρυφτό που παίζαμε μικρά παιδιά και μόλις φτάναμε στο τέλος λέγαμε "φτου και βγαίνω".

Κάπως έτσι λοιπόν μάθαμε εμείς οι άνθρωποι να μετράμε στο κρυφτό της ζωής μας, λίγα ή πολλά μα ποτέ αρκετά, για να κορέσομε στον αιώνα τούτο τον απατεώνα τη δίψα μας με τα μάταια και ψευδή του κόσμου.



Και όπως λέγει ο Φώτης Κόντογλου είμαστε σαν τους μονομάχους που χαιρετούν τον Καίσαρα-Χρόνο στην αρένα του, ευχαριστώντας τη μυλόπετρα αυτή του χρόνου και γιορτάζοντας την κάθε πρωτοχρονιά (!) για όσα πιότερα κακά από τα καλά μας έκανε και για όσα πρόκειται να μας κάνει λες και δε μας φέρνει πιο κοντά στη στιγμή του "φτου και βγαίνω".

Και επιμένουμε σισυφικώ τω τρόπω να πίνουμε το νερό εκείνο που δε μας ξεδιψά μα ανάβει πιότερο την κάψα της δίψας μας.

Είθε την καινούργια αυτή, κατά κόσμον, χρονική περίοδο που αρχίζει να συναντήσουμε Τον μόνο που μπορεί να μας λυτρώσει από τη φθορά του χρόνου. Να γευθούμε το αλλόμενον ύδωρ εις ζωήν αιώνιον. Να πιστέψουμε σε Εκείνον που τη στιγμή του "φτου και βγαίνω" θα την κάνει να σημαίνει για τον καθένα μας ως σ' ένα παιδί την αέναη αρχή, της απόλυτης χαράς του ατελεύτητου παιχνιδιού. Να πιστέψουμε στον Αρτον τον ζωντα, τον εκ του ουρανού καταβάντα, εκ του οποίου εαν τις φάγη ζήσεται εις τον αιώνα!

Είθε να συμβεί στον καθένα μας προσωπικά και στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας καθ' ολοκληρίαν το μέγα θαύμα της μετανοίας για να ζήσουμε και να χαρούμε τη συνάντηση Του.

Είθε να ΄ρθει η "μέρα" που θα ξημερώσει...

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!