Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ὁ Ἅγιος καί Ἰαματικός Παντελεήμων.


Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Ἡ Ἐχεμύθεια (Ζ΄ Ματθαίου / Ματθ. 9, 27-35)



Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Ἡ δύναμι τῆς προσευχῆς.


Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Ὁ Θεός τῆς ὑπομονῆς (Ζ΄ Ματθαίου / Ρωμ. 15, 1-7).



Φωνή Κυρίου φ. 30, 27/7/2014.


Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμάς - Ὁμιλία εἰς τους δύο θεραπευθέντας τυφλούς (Κυριακή Ζ' Ματθαίου).

Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, με θέμα τους τυφλούς οι οποίοι, κατά τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον, ανέβλεψαν σε οικία. Και όπου γίνεται αναφορά και στο ότι δεν είναι δυνατόν να έχει κάποιος αληθώς πίστη χωρίς έργα μετανοίας.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, με το σώμα που έλαβε από εμάς προς χάριν μας, κατά τη συναναστροφή του με τους ανθρώπους, εθεράπευσε πολλούς ως προς το σώμα και ως προς την ψυχή τυφλούς. Ή μάλλον, εάν κανείς σκεφθεί την ανάβλεψη της διανοίας, που είναι η μετάθεση από την απιστία στην πίστη και από την άγνοια στην επίγνωση του Θεού, δεν είναι δυνατόν ούτε καν να απαριθμήσει τυφλούς που ανέβλεψαν με την ενανθρώπηση του Κυρίου. Αυτοί είναι αριθμημένοι μόνον από Εκείνον που έχει αριθμημένες τις τρίχες της κεφαλής μας. Εάν όμως σκεφθούμε την ανάβλεψη των σωματικών οφθαλμών, και ως προς αυτήν θα εύρωμε πολλούς να έχουν θεραπευθεί από τον Χριστό, άλλους με μόνο τον λόγο, άλλους με την αφή. Ορισμένους δε και μόνον με το να προσπέσουν σ’ Αυτόν, και με το να τον πλησιάσουν. Επίσης και μερικούς που έλαβαν την ίαση και με το πτύσμα του ή και με χρίσμα πηλού.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Τό θαῦμα τῆς ἁγίας Παρασκευῆς.


Το πρώτο μισό του 15ου μ.Χ. αιώνα βρίσκει τον Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της Ανατολής, της οποίας η εδαφική επικράτεια είχε περιοριστεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη και το Μοριά. Η Θεσσαλονίκη είχε παραδοθεί στους Βενετούς το 1423 και καταλήφθηκε οριστικά το 1430 από τους Οθωμανούς, ενώ η Ανδριανούπολη είχε κυριευτεί το 1361 από το Σουλτάνο Μουράτ Α’ και κατέστη πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί ευρωπαϊκού εδάφους.

Η Αυτοκρατορία δεχόταν αδιάκοπα χτυπήματα από τους Οθωμανούς, τα οποία ξαναζωντάνεψαν στον αυτοκράτορα την απελπισμένη πεποίθηση ότι ο κίνδυνος δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς εξωτερική βοήθεια, η οποία θα μπορούσε να έρθει μόνο από τη Δύση. Έτσι λοιπόν ο Ιωάννης Η’ ήρθε σε επαφή με τον Πάπα Μαρτίνο Ε’ και τον διάδοχό του Ευγένιο Δ’, ο οποίος συγκάλεσε σύνοδο που ξεκίνησε αρχικά στη Φερράρα το 1438 και τελείωσε το 1439 στη Φλωρεντία.

Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Οἱ τρεῖς ἀρετές τῆς ἁγίας Παρασκευῆς.


Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, Μετεμψύχωση - ἡ Γνώμη τῆς Ἐκκλησίας.

(25 Ιουλίου - Μνήμη Αγίων εκατόν εξήντα πέντε Πατέρων
της Ε' Οικουμενικής Συνόδου)

Για την μετεμψύχωση που με ρωτάτε δεν έχω προσωπική γνώμη. Εγώ ασπάζομαι και δέχομαι την γνώμη της Εκκλησίας, που είναι ορθή και ασφαλής, ότι δηλ. «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν και μετά τούτο κρίσις», που σημαίνει: Μια φορά θα πεθάνουν οι άνθρωποι και μετά τον θάνατο θα κριθούν. Μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος, όχι πολλές. Κι όταν πεθαίνει, το σώμα του πηγαίνει στη γή, όπως αποφάσισε ο Κύριος («Γή είσαι και στη γή θα γυρίσεις»), και διαλύεται στα στοιχεία που το έχουν συνθέσει. Η ψυχή του, ώς αθάνατη και άυλη πηγαίνει στον τόπο που ετοίμασε με τα έργα της. Αν έχεις έργα καλά και αγαθά, πήγαινει σε τόπο φωτεινό και χλοερό, σε τόπο αναπαύσεως, αν έχεις έργα πονηρά και κακά, πήγαινει σε τόπο ζοφερό, όπου δεν υπάρχει καμιά παρηγοριά.

Η Εκκλησία διδάσκει ότι αυτός που πεθαίνει δεν μετενσαρκώνεται ούτε μετεμψυχώνεται. Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία της μετεμψύχωσης ως πλάνη και αίρεση και αναθεμάτισε όσους την παραδέχονται.

25 Ἰουλίου - Κοίμηση τῆς Ἁγίας Ἄννας Μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.


Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Ἀνάγκη μετανοίας - Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου.


Οφείλουν να μετανοήσουν όσοι από τους άρχοντας της Εκκλησίας, πατριάρχαι, αρχιερείς, ιερείς και ηγούμενοι, παραβαίνουν τις εντολές του Θεού, διότι μερικοί από αυτούς αντί να γίνουν φως, κατά την παραγγελία του πρώτου Αρχιερέως και Αρχιποίμενος Χριστού, του αρχηγού και θεμελιωτού της πίστεώς μας, έγιναν αιτία διχονοιών στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, και κατ' αυτόν τον τρόπο, αφού αποκατασταθή η ενότητα, να στραφή η προσοχή της Εκκλησίας προς τα τόσον επείγοντα και σοβαρά ζητήματα, στα οποία καλείται να δράση, κατά την δύσκολή αυτή στιγμή, την οποία διέρχεται ο κόσμος και ιδιαίτερα η πατρίδα μας, δηλαδή στην συνδιαλλαγή, την ειρήνη, την ομόνοια και την αγάπη του ελληνικού λαού, τον οποίο λαό οι άρχοντες της πολιτείας έχουν διαιρέσει σε πολλά κόμματα. Επίσης δε και στον αγώνα κατά της βλασφημίας, της απιστίας, κατά των εχθρών της Εκκλησίας (ουνιτών, ευαγγελιστών, χιλιαστών, πνευματιστών, μασόνων), εναντίον της άσεμνης ενδυμασίας των γυναικών, της ανηθικότητος, της μέθης, της ασελγείας, της φιλαργυρίας, της πλεονεξίας, του ψεύδους, της συκοφαντίας και τόσων άλλων.

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα. (24 Ἰουλιου)


«Ἡ ἁγία Χριστίνα καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Τύρου κι ἦταν κόρη ἑνὸς στρατηλάτη ὀνόματι Οὐρβανοῦ. Αὐτὸς ἔβαλε τὴν κόρη του σὲ πύργο ὑψηλό, τῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ζεῖ ἐκεῖ καὶ νὰ προσφέρει θυσία στοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς ποὺ ἐκεῖνος λάτρευε, κατασκευασμένους ἀπὸ χρυσάφι, ἀσήμι καὶ ἄλλα ὑλικά. Ἡ Χριστίνα ὅμως τὰ ἔκανε κομμάτια καὶ ὅ,τι πολύτιμο ὑπῆρχε ὡς ὑλικὸ τὸ ἔδωσε στοὺς φτωχούς. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ὁ πατέρας της ἄρχισε νὰ τὴν ὑποβάλλει σὲ πολλὲς τιμωρίες καὶ τὴν ἔβαλε σὲ φυλακή, χωρὶς νὰ τῆς δίνει τροφή. Ἡ ἁγία ὅμως τρεφόταν ἀπὸ ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι τὴν θεράπευσαν καὶ ἀπὸ τὶς πληγές της.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Μύθοι Αἰσώπου: «Ἀλεπού καὶ κόρακας» -Τά παθήματα πού ἀκολουθοῦν τὶς κολακεῖες...

Ἁγιορεῖτες Πατέρες ζητοῦν τήν διακοπή συνεργασίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέ τόν Δήμαρχο Θεσσαλονίκης.

protepistatis-3


Πρός τήν Ἱεράν Κοινότητα
τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω
Ἐνταῦθα

Καρυαί, 5 Ἰουνίου 2014

Ὁσιολoγιώτατοι καί σεβαστοί Πατέρες,

Κατά τήν πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἀλλαγή τῆς Ἱερᾶς Ἑπιστασίας καί ἐγκατάστασι τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ Γέροντος Συμεών Διονυσιάτου ὡς Πρωτεπιστάτου, στόν ὁποῖον εὐχόμεθα εἰλικρινῶς καί ταπεινῶς τά βέλτιστα, σημειώθηκε ἕνα πολύ δυσάρεστο γεγονός, ἡ σκιά τοῦ ὁποίου δέν βάρυνε μόνον τήν τελετή, ἀλλά θίγει καιρίως καί τήν πνευματική αἴγλη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τοῦ ἱεροῦ Περιβόλου τῆς Θεοτόκου, καθώς μάλιστα δέν διέλαθε καί τῆς προσοχῆς τῶν εὐσεβῶν πιστῶν καί προσκυνητῶν τοῦ Περιβόλου τῆς Παναγίας μας, πού πάντοτε ἀτενίζουν μέ πνευματική προσμονή πρός τό παράδειγμα καί τίς ἐμπνευσμένες κατευθύνσεις τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν θεσμῶν του.

Ἡ παρουσία τοῦ Δημάρχου τῆς Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη, ὡς Προέδρου τῆς Ἁγιορειτικῆς Ἑστίας, στήν τελετή ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τοῦ νέου Πρωτεπιστάτου, κρίνεται παντελῶς ἀπαράδεκτη καί ἀνεπίτρεπτη. Τόν ἴδιο καιρό πού ὁ Δήμαρχος Θεσσαλονίκης προσπαθεῖ καί πάλι νά παγιώσει τόν αἰσχρό θεσμό τῆς ἐτησίου δημοσίας θριαμβεύσεως τῆς σοδομιτικῆς ἁμαρτίας στίς «παρελάσεις ὁμοφυλοφιλικῆς» λεγομένης «ὑπερηφανείας», εἰς πεῖσμα καί πένθος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας Θεσσαλονίκης, καί μέ σκανδαλισμό τῆς νεολαίας καί τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ἁγιοτόκου πόλεως, ἦλθε λοιπόν καί εἰς τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, ὥστε νά ἀποπλύνει προσωρινῶς τίς δίκαιες ἐπικρίσεις ἐναντίον του καί μετά νά περιφέρει νοητῶς κατά πρόσωπον τῶν ἀντιδρώντων Θεσσαλονικέων Χριστιανῶν τήν «ἐν φαιδραῖς ταῖς λαμπάσι» καί μέ χαμόγελα ἁγιορειτική ἀποδοχή του.

π.Θεόδωρος Ζήσης - Ὁμιλία κατά τῆς παρελάσεως τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ὑπερηφανείας.



Ο ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ. πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης στην ομιλία του στην Αγρυπνία κατά της παρελάσεως της "ομοφυλοφιλικής υπερηφανείας" στο ναό της Παναγίας της Αχειροποιήτου εις τη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 18/6/2014 τεκμηρίωσε την ομοφυλοφιλία ως την χειρότερη αμαρτία επί τη βάσει των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, και στιγμάτισε την απουσία καταδίκης των gay pride από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε αντίθεση με την εκκλησία της Κύπρου που προς τιμήν της το έπραξε.


Δεν μπόρεσε να κρύψει την θλίψη που προκάλεσε σε όλο τον πιστό λαό η υποδοχή του εμπνευστή και θερμού υποστηρικτή των gay pride, Ιωάννη Μπουτάρη στο Άγιον Όρος και η στάση των Αγιορειτών πατέρων.

π. Ἀρσένιος Βλιακόφτης, Νέα Ἐποχή καὶ παρέλαση ὁμοφυλικῆς "ὑπερηφάνειας" (Gay Pride)



Ὁ π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, ὡς κεντρικός ὁμιλητής τῆς ἐκδήλωσης διαμαρτυρίας κατά τῆς παρέλασης ὁμοφυλικῆς "ὑπερηφάνειας", ἔκανε ἀναλυτικὴ ἀναφορὰ σὲ συγκεκριμένα γεγονότα τῶν τελευταίων χρόνων ποὺ μαρτυροῦν τὴν προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καθὼς καὶ στὶς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ Νέα Τάξη γιὰ τὴν ἐπιβολῆς ὡς φυσιολογικῆς καὶ κοινωνικὰ ἀποδεκτῆς τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς συμπεριφορᾶς ποὺ καταδικάζεται ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ βαριὰ πάθη ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ «νέος ἄνθρωπος» τοῦ «τρίτου ἀκαθορίστου φύλου».

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ὅτι ὑπῆρχαν δύο φῦλα, τό ἄρρεν καί τό θῆλυ, δηλαδή ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα, ὑπῆρχαν καί μερικοί ἐπαμφοτερίζοντες γιά διαφόρους λόγους, κυρίως λόγῳ τῶν παθῶν. Ὅμως τελευταῖα μᾶς προέκυψε καί ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος τοῦ «τρίτου φύλου», ὅπως ὀνομάσθηκε ἀπό τά δικαστήρια, ὕστερα ἀπό πολυετῆ ἀγώνα πού ἔκανε κάποιος ὡς ἄνθρωπος «ἀκαθορίστου φύλου» ἤ «τρίτου φύλου».

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή.


Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Μνήμη τῆς ἁγίας παρθένου καὶ μάρτυρος Μαρκέλλας τῆς Χίου (22 Ἰουλίου).


Η αγία αυτή αμνάδα του Χριστού καταγόταν από τη Βολισσό της Χίου. Όταν πέθανε η μητέρα της, την ανέθρεψε ο πατέρας της. Μεγαλώνοντας προόδευσε σε αρετή έτσι που το σώμα της ακτινοβολούσε από την περίσσεια αγιότητας της ψυχής της. Ο διάβολος, φθονώντας μία τόσο λαμπρή αρετή, προσπάθησε να της υποβάλει ακάθαρτους λογισμούς, αλλά η αγία απέκρουσε εύκολα όλους τους πειρασμούς με την δύναμη του Σταυρού. Ο άρχοντας του σκότους στράφηκε τότε προς τον πατέρα της και γέννησε στον σαρκικό και ολιγόπιστο αυτόν άνθρωπο ασελγή πόθο για τήν ίδια τη θυγατέρα του. Αφήνοντας τους λογισμούς να βλαστήσουν στη ψυχή του, άρχισε να κάνει απρεπείς προτάσεις στην νεαρή κόρη που ταραγμένη από τέτοια αναισχυντία έφυγε κρυφά από το χωριό και κατέφυγε στο βουνό.

Οἱ διά Χριστόν σαλοί μοναχοί.


Ἡ διά Χριστόν σαλότητα - ὁμιλία Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰωαννίνων κ.κ. Μαξίμου.


του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ.κ. Μαξίμου κατά την πρώτη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εις τον Ιερόν Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αθανασίου επί τη μνήμη των δια Χριστόν σαλών Αγίων Συμεών και Ιωάννη σήμερα Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014.

Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ διὰ Χριστόν Σαλοῦ.


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Ἐπιβατήριος λόγος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰωαννίνων κ.κ Μαξίμου.



Εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῷ καί πατρί τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πάντοτε ὑπέρ ὑμῶν προσευχόμενοι, ἀκούσαντες τήν πίστην ὑμῶν ἐν Χριστῷ 'Ιησοῦ καί τήν ἀγάπην τήν εἰς πάντας τούς ἁγίους, διά τήν ἐλπίδαν τήν ἀποκειμένην ὐμῖν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἥν προηκούσατε ἐν τῷ λόγῳ τῆς ἀληθείας τοῦ εὐαγγελίου τοῦ παρόντος εἰς ἡμᾶς, καθώς καί ἐν παντί τῷ κόσμῳ, καί ἔστι καρποφορούμενον καί αὐξανόμενον καθώς καί ἐν ὑμῖν, ἀφ' ἧς ἡμέρας ἠκούσατε καί ἐπέγνωτε τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ.

Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Τό Μυστήριον τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν (ΣΤ΄ Ματθαίου).



Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Τό φοβερώτερο βάρος.


Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος - Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ. (Ματθ θ’, 1-8)

«Καὶ ἀφοῦ μπῆκε στὸ πλοῖο πέρασε διὰ μέσου τῆς λίμνης στὸ ἀπέναντι μέρος καὶ ἦλθε στὴ δική του πόλη. Καὶ νὰ ἔφεραν σ’ αὐτὸν ἕνα παραλυτικὸ πάνω στὸ κρεβάτι. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν εἶδε τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παραλυτικό· Ἔχε θάρρος, παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου»

Δική του πόλη ὀνομάζει ἐδῶ τὴν Καπερναούμ. Ἡ Βηθλεὲμ τὸν ἔφερε στὴ ζωή, ἡ Ναζαρὲτ τὸν μεγάλωσε, ἡ Καπερναοὺμ τὸν εἶχε μόνιμο κάτοικό της. Ὁ παραλυτικὸς ἐδῶ εἶναι ἄλλος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Ἐκεῖνος ἦταν κατάκοιτος στὴν κολυμβήθρα, αὐτὸς ἦταν στὴν Καπερναούμ. Ἐκεῖνος ἦταν ἄρρωστος τριάντα ὀκτὼ χρόνια· γι’ αὐτὸν ἐδῶ δὲ λέγεται τίποτα τέτοιο. Ἐκεῖνος δὲν εἶχε κανένα νὰ τὸν προστατέψει, αὐτὸς ὅμως εἶχε αὐτοὺς ποὺ τὸν φρόντιζαν, ποὺ τὸν σήκωσαν κιόλας καὶ τὸν ἔφεραν. Καὶ σ’ αὐτὸν λέει, «παιδί μου, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου» σ’ ἐκεῖνον, «θέλεις νὰ βρεῖς τὴν ὑγεία σου»; Κι ἐκεῖνον τὸν θεράπευσε τὸ Σάββατο, αὐτὸν ὅμως ὄχι. Γιατί βέβαια θὰ τὸν κατηγοροῦσαν ἂν τὸ ἔκανε· καὶ γι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι σ’ αὐτὸν σιώπησαν, σ’ ἐκεῖνον ὅμως ἐπιτέθηκαν καὶ τὸν καταδίωκαν. Αὐτὰ τὰ εἶπα ὄχι χωρὶς λόγο ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ νομίσει κανένας πὼς ὑπάρχει διαφωνία, ἐπειδὴ σχημάτισε τὴν ὑποψία πὼς ἦταν ὁ ἴδιος παραλυτικός.

Φωνή Κυρίου - φ. 29, 20/07/2014.


Ὁ Πύρινος Ἅγιος. Ἠλίας ὁ Θεσβίτης.

svilijahh9[1]

Φώτη Κόντογλου,
«Ἀσάλευτο Θεμέλιο», Ἀκρίτας 1996


Αὐτὸς ὁ ἅγιος ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, καὶ μὲ ὅλο ποὺ ἤτανε ἄνθρωπος, φαίνεται σὰν κάποιο ὑπερφυσικὸ καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ποὺ ἔρχεται καὶ ξανάρχεται στὸν κόσμο. Οἱ Ἰουδαῖοι περιμένανε νὰ ξανάρθει στὸν κόσμο, γιὰ τοῦτο θαρρούσανε πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἤτανε ὁ Ἠλίας. Καὶ τότε ποὺ ρώτησε ὁ Χριστὸς τοὺς μαθητὲς του «Ποιός, λένε, πὼς εἶμαι, οἱ ἄνθρωποι;», τοῦ ἀπαντήσανε πὼς λέγανε πὼς ἤτανε ὁ Ἠλίας ἢ κάποιος ἄλλος ἀπὸ τοὺς προφῆτες. Ὁ προφήτης Μαλαχίας, ποὺ ἔζησε πολὺ ὑστερώτερα ἀπὸ τὸν Ἠλία, λέγει: «Τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ», καὶ πολλοὶ τὸ ἐξηγήσανε πὼς ὁ Ἠλίας θἄρθη πάλι στὸν κόσμο πρὶν ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία καὶ θὰ μαρτυρήσει.

Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Μνήμη Προφήτου Ἡλίου (Ὁ Προφήτης Ἠλίας στήν ἐποχή του καί στά ἔσχατα).



Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Ἡ εὐφορία τῆς γῆς.


Ὁ προφήτης Ἠλίας στὸ Ἑορτολόγιο.

Pr.Ilias-1[1]

Παναγιώτη Ἰ. Σκαλτσῆ

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στοὺς «χοροὺς» τῶν ἁγίων πού τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία συγκαταλέγει καὶ «τοὺς πρὸ τῆς χάριτος προφήτας, πατριάρχας, δικαίους, τοὺς προκατηγγελκότας τὴν τοῦ Κυρίου παρουσίαν» (1). Ἀνακεφαλαιώνει μὲ τὸν τρόπο αὐτό τὴ βιβλικὴ καὶ πάτερικὴ παράδοση πού θέλει τοὺς προφῆτες πρότυπα τῆς πίστεως, μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ καὶ κήρυκες τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας οἰκονομίας.

«Ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι» (2) οἱ προφῆτες εὐαγγελίζονται τὴ χαρὰ πού ἀπορρέει ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως (3) καὶ γίνονται κήρυκες τοῦ Χριστοῦ «λαλοῦντες εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν» (4). Ὁ προφήτης Ἠλίας, εἰδικότερα, συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν προκήρυξη καὶ ἀνάδειξη τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ. «Ἡ Μωσὲως καὶ Ἠλία παράστασις -στὴ Μεταμόρφωση- καὶ τὸ προσλαλεῖν ἀλλήλοις αὐτούς, οἰκονομία τις ἦν εὖ μάλα καταδεικνύουσα δορυφορούμενον ὑπὸ νόμου καὶ προφητῶν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς καὶ νόμον καὶ προφητῶν δεσπότην προκαταδειχθέντα παρ’ αὐτῶν, δι’ ὧν ἀλλήλοις συνωδᾶ προεκήρυξαν» (5).

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ - Σταχυολογήματα.


Τρεις είναι οι αγιότερες και πιο οσιακές μορφές της Ορθοδοξίας τον Βορρά, ο Άγιος Θεοδόσιος του Κιέβου, ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, τρία αστέρια ολοφώτεινα στο στερέωμα της Ρωσικής Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Σεραφείμ, νεώτερος των άλλων, έζησε, έδρασε και έλαμψε τον 18ον και 19ον αιώνα (1759— 1833). Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1759 στην πόλη Κούρσκ και παρέμεινε εκεί μέχρι το 18ο έτος της ηλικίας του. Στην ηλικία αυτή πήρε τη γενναία απόφαση να αφοσιωθεί ολόψυχα στο Θεό και οδήγησε τα βήματα του στο Μο­ναστήρι του Σάρωφ.

Στην μοναχική του κουρά ονομάσθηκε Σεραφείμ — προηγουμένως είχε το όνομα Πρόχορος. Ένα έτος αργό­τερα χειροτονήθηκε Διάκονος και μετά έξι χρόνια, σε ηλικία 34 ετών, Ιερεύς. Όταν λειτουργούσε, πετούσε στα ουράνια, και πολλές φορές αξιωνόταν να βλέπει θαυμαστά οράματα και να ακούει αγγελικές μελωδίες.

Διψώντας να πλησιάσει περισσότερο τον Θεό παρα­κάλεσε να αποσυρθεί σε μια ερημική περιοχή. Έλαβε από τη Μονή την άδεια και επί πέντε χρόνια αφοσιώθηκε στη σιωπή, στην άσκηση, στην έντονη προσευχή. Βαθειά μέσα στο δάσος αγωνιζόταν να ανεβαίνει ημέρα με την ημέρα την κλίμακα που οδηγεί στον Ουρανό. Τότε έκανε και την γνωστή άσκηση, τις «χίλιες νύχτες προσευχής». Ανεβασμένος σε μια μεγάλη πέτρα επί χίλιες νύχτες ξαγρύπνησε προσευχόμενος.

Βίος τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ.


Ἐκ τῆς Ἐκδόσεως «Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν Ὅσιον Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»,
Ποίημα Ἀθανασίου Ἱερομονάχου Σιμωνοπετρίτου, Ὑμνογράφου Μ.Χ.Ε.

Ὁ ὅσιος Σεραφείμ, τὸ ὁλοφώτεινο ἀστέρι τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, ἔζησε, ἔδρασε καὶ ἔλαμψε στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰῶνα (1759-1833).

Γεννήθηκε στὶς 19 Ἰουλίου τοῦ 1759 στὴν πόλη Κοὺρκ καὶ παρέμεινε ἐκεῖ μέχρι τὰ δεκαεννέα του χρόνια. Στὴν ἡλικία αὐτὴ πῆρε τὴ γενναία ἀπόφαση ν᾿ ἀφοσιωθεῖ ὁλόψυχα στὸ Θεό· κι Ἐκεῖνος ὁδήγησε τὰ βήματά του στὸ μοναστήρι τοῦ Σάρωφ.

Ἐνῷ ἦταν ἀκόμη δόκιμος, ἀρρώστησε βαριὰ ἀπὸ ὑδρωπικία. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀσθενείας, θεραπεύθηκε θαυματουργικὰ μὲ ἐπίσκεψη τῆς Θεοτόκου.

19 Ἰουλίου 1903 - Ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ.

 Εξήντα τρεις φωτογραφίες από την αγιοκατάταξη του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ το 1903 http://leipsanothiki.blogspot.be/

Ο Καθολικός Ναός της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.
Είναι αφιερωμένος στην “Κοίμηση της Θεοτόκου”. Φαίνεται μπροστά το παρεκκλήσι
που έχει χτιστεί πάνω από τον τάφο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Εβδομήντα χρόνια μετά την κοίμηση του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833) έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του και η αγιοκατάταξή του. Στις 19 Ιουλίου του 1903 στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο (στα ρωσικά: Свято-Троицкий Серафимо-Дивеевский Монастырь) προσήλθαν περισσότεροι από τριακόσιες χιλιάδες προσκυνητές από όλη τη Ρωσία προ του λειψάνου του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ για την ανακομιδή του και την επίσημη αγιοκατάταξή του.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Ἁγία Μαρίνα τῆς Ἄνδρου.

Αγία Μαρίνα Άνδρου

Η ίδρυσης της Ιεράς Μονής χρονολογείται από το 1325 μ.Χ. στην περιοχή Λίτρες της Aνδρου, με θαυματουργικό τρόπο αφού η Αγία Μαρίνα παρουσιάσθηκε σε ένα γέροντα ασκητή της εποχής στον τόπο αυτό (σημερινά Αποίκια), που του υπέδειξε να βρει την κεκρυμένη σε μια σχισμή ενός βράχου εικόνα της. Ο αυτοκράτωρ Εμμανουήλ Παλαιολόγος, τον ενισχύει οικονομικά και ιδρύει την Μονήν.

Κατά τον 16ον αιώνα, ύστερα από επιδρομές πειρατών κατακαίεται τρεις φορές η Μονή, και οι λιγοστοί μοναχοί που είχαν απομείνει δεν μπορούν να δώσουν την παλαιά αίγλη στην Μονή.
Το έτος 1743 η Μονή πια ευρίσκεται σε τελεία παρακμή και μόνο πέντε υπέργηροι Μοναχοί υπάρχουν στη Μονή.

Όμως η Αγία Μαρίνα, με νέο θαύμα, φέρνει στη Μονή της τον Ιερομόναχο Σωφρόνιο τον Πελοππονήσιον, που με συνεχή οράματα, τον κρατά στην Μονή, και που εκποιώντας την περιουσία του στην Πελοπόννησο, ανακαινίζει τη Μονή και την μετατρέπει σε γυναικεία το έτος 1746.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - "Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε!"

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ω Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Οι εχθροί με έχουν οδηγήσει μέσα στην αγκάλη Σου περισσότερο, από ό,τι οι φίλοι μου. Οι φίλοι με έχουν προσδέσει στην γη, ενώ οι εχθροί με έχουν λύσει από την γη και έχουν συντρίψει όλες τις φιλοδοξίες μου στον κόσμο.

Οι εχθροί με αποξένωσαν από τις εγκόσμιες πραγματικότητες και με έκαναν έναν ξένο και άσχετο κάτοικο του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει ασφαλέστερο καταφύγιο από ένα μη κυνηγημένο, έτσι και εγώ, καταδιωγμένος από τους εχθρούς, έχω εύρει το ασφαλέστερο καταφύγιο, προφυλασσόμενος υπό το σκήνωμά Σου, όπου ούτε φίλοι ούτε εχθροί μπορούν να απωλέσουν την ψυχή μου.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Ἀντί οἱ γέροι νά γίνουν ὅπως τά παιδιά, κάνουν τά παιδιὰ γέρους!


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
"Δε φτάνει μόνο η πίστη", Εκδόσεις εν Πλώ 2008

Γράφετε πόσο αγαπάτε τα παιδιὰ εξαιτίας της υπέροχης ευγνωμοσύνης τους, η οποία έχει χαθεί στους μεγάλους ή έχει περιοριστεί αρκετά. Δίνετε παραδείγματα. Θα σας δώσω και εγὼ ένα. Ο μητροπολίτης της Αγίας Πετρούπολης Ισίδωρος έλεγε συχνὰ πως όταν ήταν παιδὶ ήταν ξυπόλυτος. Κάποιος άνθρωπος ονόματι Πέτρος τον λυπήθηκε και του αγόρασε ένα ζευγάρι γαλότσες με λαστιχένιες σόλες για πέντε καπίκια. Αυτὴ η μικρὴ ευεργεσία χαράχθηκε τόσο βαθιὰ στη μνήμη του μικρού Ισίδωρου, ώστε μετὰ και κατὰ τη διάρκεια πενήντα χρόνων ως ιερέας και ως επίσκοπος συχνὰ στις Λειτουργίες μνημόνευε τον ευεργέτη του Πέτρο.

Λόγος περί μετανοίας - Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.



Aλήθεια, ποιό λιμάνι μπορεί να συγκριθεί με το λιμάνι της Εκκλησίας; Ποιός παράδεισος μπορεί να συγκριθεί με τον παράδεισο των συγκεντρωμένων πιστών; Δεν υπάρχει εδώ φίδι που γυρεύει να μάς βλάψει, μόνο ο Xριστός που μάς οδηγεί μυστικά. … Γι' αυτό δεν θα 'ταν λάθος αν θεωρούσαμε την εκκλησία πιο σπουδαία από την κιβωτό. Γιατί η κιβωτός δεχόταν βέβαια τα ζώα και τα διατηρούσε ζώα- η εκκλησία όμως δέχεται τα ζώα και τα αλλάζει. Tί εννοώ μ' αυτό: Mπήκε στην κιβωτό ένα γεράκι, βγήκε πάλι γεράκι- μπήκε ένας λύκος, βγήκε πάλι λύκος. Eδώ μπαίνει κανείς γεράκι και βγαίνει περιστέρι- μπαίνει λύκος και βγαίνει πρόβατο- μπαίνει φίδι και βγαίνει αρνί΄ όχι επειδή μεταβάλλεται η φύση του, αλλά επειδή διώχνεται μακριά η κακία.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Ἁγία Μαρίνα ἡ Μεγαλομάρτυς.

Αγία Μαρίνα η μεγαλομάρτυς

Κατήγετο από την Αντιόχεια της Πισιδίας, από γονείς επιφανείς. Ο πατέρας της Αιδέσιος ήταν επίσημος ιερέας των ειδώλων, γνωστός σε όλους. Η μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννηση της μονάκριβης κόρης της Μαρίνας.

Ο πατέρας αναγκάσθηκε να εμπιστευθεί το βρέφος σε μια γυναίκα που κατοικούσε περί τα τρία χιλιόμετρα έξω από την πόλη, για να το θηλάζει. Τούτο ήταν οικονομία Θεού, γιατί μακρυά από το ειδωλολατρικό περιβάλλον του πατέρα της, καθώς μεγάλωνε άκουγε οι γύρω της να μιλούν για το Χριστό, να διηγούνται τα θαύματά Του, τα παθήματά Του, τον σταυρικό θάνατο που υπέστη και τη θαυμαστή Ανάσταση και Ανάληψή Του στον ουρανό. Η παιδική ψυχή της συγκινείτο από όλα αυτά και ρωτούσε και προσπαθούσε να μάθει όλο και περισσότερα για τη νέα πίστη. Άκουγε ότι οι ειδωλολάτρες κατεδίωκαν τους χριστιανούς και τους βασάνιζαν για να τους αναγκάζουν να θυσιάσουν στα είδωλα, αλλά εκείνοι αντιμετώπιζαν με θάρρος τα μαρτύρια και έμεναν πιστοί στον αληθινό Θεό. Μέσα της άρχισε να αυξάνει ο θαυμασμός της γι' αυτούς τους Μάρτυρες και όταν μεγάλωσε και έφθασε στα 15 της χρόνια, δεν δίσταζε να φανερώνει την πίστη της στον Χριστό και να μιλά για τον αληθινό Θεό, που έγινε άνθρωπος και πέθανε για τη σωτηρία μας. Ο ειδωλολάτρης πατέρας της όταν τα πληροφορήθηκε αυτά, δεν ήθελε καν να αντικρύσει το πρόσωπο της κόρης του και την απεκλήρωσε. Λυπόταν η ευλαβής κόρη το κατάντημα του πατέρα της να υπηρετεί ψεύτικους θεούς και να μη θέλει να ανοίξει τα μάτια του στο αληθινό Φως, στον Χριστό. Με τον καιρό γιγάντωσε ο πόθος της, αν χρειασθεί να μαρτυρήσει κι αυτή για τον Χριστό, όπως τόσοι άλλοι.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ἕνας ἄντρας, τό ἄλογο καί ὁ σκύλος του.


Ένας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος.

Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη!

Όμως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο.

Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν.

Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.

Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.

Ἅγιος Κήρυκος καί ἡ μητέρα του Ἁγία Ἰουλίττα.


Η εκκλησία τιμά σήμερα ένα τρίχρονο νήπιο και την αγία μητέρα του!

Η εκκλησία μας τιμά την ήμερα αυτή ένα νήπιο τριών χρονών! Ναι, έναν άγιο, που αγίασε στην νηπιακή ηλικία του («Νηπιάζοντι σώματι και τελειοτάτω Μάρτυς φρονήματι, τον άρχέκακον κατέβαλες…», ψάλλει στον “Ορθρον ή Εκκλησία).

Πρόκειται για τον “Αγιο Μάρτυρα Κήρυκο, που συνεορτάζεται με την επίσης Αγία Μητέρα του Ίουλίττα. Κι όταν γιορτάζει η Εκκλησία έναν “Αγιο, δεν είναι μόνον για να τιμήσει την μνήμη του, οΰτε μόνο για να παρακαλέσει όπως μεσιτεύσει στην ‘Αγία Τριάδα υπέρ όλου του κόσμου, υπέρ νεκρών και ζώντων. Ή εορτή έχει επίσης σκοπόν να προβάλει στους πιστούς ένα υπόδειγμα βίου, ένα πρότυπο ζωής. Γι’αυτό μας υπενθυμίζει τον Βίο και την Πολιτεία του και μας παρακινεί στην μίμησή του, αφού πρότυπο όλων των Αγίων είναι και ήταν πάντοτε ό Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

«Δεύτε και θεάσασθε άπαντες ξένον θέαμα και παράδοξον. Τις έώρακε νήπιον, τριετή όντα, τύραννον αίσχύναντα;».

Παιδομάρτυρες.


Από το βιβλίο του Π.Μ.Σωτήρχου ”ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ”

Πολλά παιδιά βασανίζονται και σκοτώνονται σ’ όλες τις εποχές. Εκείνα που πεθαίνουν εξαιτίας της πίστης τους στο Θεό, τα τιμάμε ως αγίους τα λέμε “παιδομάρτυρες”, δηλ. “παιδιά μάρτυρες”.

Παιδομάρτυρες των πρώτων αιώνων, είναι οι: Άγιος Κήρυκος που ήταν τριών ετών, Άγιος Ταρσήλιος που ήταν δώδεκα, Αγία Μαρίνα που ήταν δεκατέσσερα και πολύ άλλοι.

Παιδομάρτυρες της εποχής της Τουρκοκρατίας είναι:

Η Αγία Ειρήνη απ’ τη Μυτιλήνη μαρτύρησε δώδεκα ετών το χίλια τετρακόσια εξήντα τρία.

Ο Άγιος Γεώργιος στην Κωνσταντινούπολη δεκαπέντε ετών, το χίλια πεντακόσια δεκαπέντε,

ο Άγιος Μακάριος απ’ τη Χίο αποκεφαλίστηκε, δεκαοκτώ ετών το χίλια πεντακόσια ενενήντα,

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης - Περί τῆς συνεχοῦς Θείας Μεταλήψεως.


Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης - Ὁ Ἀόρατος Πόλεμος.


Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης - Γιά τό ψέμα καί τή δολιότητα.


Ὅσιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Ἄτλας τοῦ Γένους.


Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὑπῆρξε «ἕνας ἀπὸ τοὺς δυὸ μεγάλους γίγαντες, ποὺ ὡσὰν Ἄτλαντες ἐκράτησαν τὸ Γένος στοὺς ὤμους τους».

Κάτω ἀπὸ τὴν πρώτη εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ποὺ δημοσιεύθηκε τὸ 1819 στὴν πρώτη ἔκδοση τοῦ ἔργου του «Ἑρμηνεία τῶν ΙΔ´ Ἐπιστολῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου», ὑπάρχει ἕνα ἐπίγραμμα - λεζάντα, τὸ ὁποῖο ἀναφέρει ἐπὶ λέξει:

Τίς Νικόδημος, οὗ κλέος μέγα
ἐν Ὀρθοδόξοις καὶ σοφοῖς Ὄρους Ἄθω
ὃς τήνδε Βίβλον εὐφυῶς τάξε, φίλε
Νάξιος ἀνήρ. Εὖγε τῆς εὐφυΐας.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

...Ὅς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν...

Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης

- Το σημερινό Ευαγγέλιο περιέχει τις αρετές των αληθινών ποιμένων και διδασκάλων, γι' αυτό και διαβάζεται σήμερα (Κυριακή) προς τιμήν των θεοφόρων Πατέρων της Δ' Οικουμενικής Συνόδου.

- Η πράξη της αρετής είναι καρπός της ελεύθερης προαιρέσεως του ανθρώπου. Της διδασκαλίας όμως το επάγγελμα δεν είναι έργο μόνον της προαιρέσεως, αλλά και της μαθήσεως.

- Αφού ο Θεός δεν έδωσε σε όλους της σοφίας το τάλαντο, δεν είναι άδικο να διορίζει μεγάλες ανταποδόσεις σε αυτόν που όχι μόνον πράττει την αρετήν αλλά και την διδάσκει; Γιατί και αυτός που δεν έχει το χάρισμα της διδασκαλίας, να μην καθίσταται μέγας στην βασιλεία των ουρανών;

- Με ποιό κριτήριο διανέμει ο Θεός τα τάλαντα; Πώς δεν αντιτίθεται στην δικαιοσύνη του Θεού, η διανομή περισσότερων ταλάντων σε κάποιους ανθρώπους;

Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Οἱ πιστοί, τό φῶς τοῦ Κόσμου (Τῶν Ἁγίων Πατέρων / Ματθ. 5, 13-19).



Ἑορτή τῶν Πατέρων τῆς Δ' Οικουμενικῆς Συνόδου.


π. Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος.

Η Εκκλησία διαχρονικά προκαλείτο από διάφορους αιρετικούς. Τα προβλήματα που αυτοί προκαλούσαν, ως προβατόσχημοι λύκοι, καθώς και τα ζητήματα που προέκυπταν τα αντιμετώπιζε Συνοδικά. Διά των Συνόδων η Εκκλησία εξήγησε ό,τι ήταν ήδη παραδεδομένο από το Θεό -αλλά αμφισβητήθηκε από την αίρεση- και μάλιστα, κατα τρόπο που να μην επιδέχεται πλέον παρερμηνεία, ώστε οι πιστοί να γνωρίζουν επακριβώς την πίστη τους και έτσι, έχοντας ορθά θεολογικά κριτήρια, να μην παρασύρονται από τους κακοπροαίρετους αιρεσιάρχες.

Το έτος 451 μ.Χ., λοιπόν, επί Αυτοκρατορίας του Αγίου Μαρκιανού και της Αγίας Πουλχερίας, συγκλήθηκε Σύνοδος από 630 Πατέρες στην Χαλκηδόνα (πόλη που βρίσκεται στις ακτές του Βοσπόρου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη), η οποία εκαλείτο να αντιμετωπίσει την αίρεση του μονοφυσιτισμού, της οποίας κύριοι εκπρόσωποι απέβησαν οι αιρετικοί Ευτυχής και Διόσκορος. Η Σύνοδος του 451 αναγνωρίστηκε από την Εκκλησία ως η Δ’ Οικουμενική.

Φωνή Κυρίου - φ. 28, 13/07/2014.


Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Θέσις τῆς Δ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Ὁ Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος (Τῶν Ἁγίων Πατέρων / Ματθ. 5, 13-19).



Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Ἡ στάσις μας ἔναντι τῶν αἰρετικῶν.


12 Ἰουλίου 1994 - Ἡμέρα κοιμήσεως τοῦ Γέροντος Παϊσίου.





Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης - Οἱ θείες ἡδονές γεννῶνται ἀπό τίς σωματικές ὀδύνες.

- Όταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορώ να δουλέψω, αυτή είναι η αντοχή μου», από φιλαυτία το λέω;

- Όσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει∙ όσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Εκτός που διώχνει την μούχλα με την δουλειά, βοηθιέται και πνευματικά.

Ο σκοπός είναι να φθάση να χαίρεται ο άνθρωπος περισσότερο από την κακοπάθεια παρά από την καλοπέραση. Αν ξέρατε πώς ζουν μερικά γεροντάκια εκεί στο Άγιον Όρος, αλλά και τί χαρά νιώθουν!

Γέροντας Παΐσιος Ἁγιορείτης- Ὁ δίκαιος ἀνταμείβεται καἰ σ’ ἐτούτη τήν ζωή.

Έχω δει ψυχές που αδικήθηκαν, αλλά υπέμειναν την αδικία με καλούς λογισμούς και τους έλουσε η Χάρις σ’ αυτήν την ζωή. Πριν από πολλά χρόνια με είχε επισκεφθή ένας ευλαβής Χριστιανός, απλός και καλοκάγαθος, και με παρακάλεσε να ευχηθώ να φωτίση ο Χριστός τα παιδιά του, όταν ενηλικιωθούν, να μην γογγύσουν κατά των συγγενών για την μεγάλη αδικία που τους είχαν κάνει, και μου διηγήθηκε την υπόθεση.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Βίος καὶ πολιτεία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας.


Η Αγία Ευφημία έζησε κατά τούς χρόνους του Διοκλητιανού καί ήθλησε τό έτος 303. Κατήγετο από την Χαλκηδόνα. Ήτο θυγάτηρ του περιφανούς και πλουσίου Συγκλητικού Φιλόφρονος και της ευσεβούς και φιλοπτώχου Θεοδοσιανής. Η Αγία επαιδαγωγήθη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» διό ηγάπησε τόν Χριστό , την παρθενίαν και την μετά ζήλου ομολο­γίαν του Χριστού.

O ανθύπατος της Ανατολής Πρίσκος εχων συγ­κάθεδρον τον φιλόσοφον και ιερέα του Άρεως Απελ­ιανόν, εκήρυξε, κατά την απόφασιν και εντολήν του Διοκλητιανού, διωγμόν κατά των Χριστιανών εις την Ανατολήν. Κατά την εορτήν του ψευδωνύμου Θεού Άρεως εζήτησε άπαντες οι κάτοικοι να προσέλθουν εις την εορτήν. Όσoι δεν θα προσήρχοντο θα ετιμωρούντο με φοβερά κολαστήρια. Οι χριστιανοί καθ' ομά­δας εκρύπτοντο άλλοι εις οικίας και άλλοι εις ερημι­κάς περιοχάς. Ή Αγία Ευφημία ηγείτο μιας τοιαύτης ομάδος στηρίζουσα τούς πιστούς διά του φλογερού λόγου της.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος καὶ ἡ Ἁγία Εὐφημία.

Η Αγία Ευφημία εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου,
και 11 Ιουλίου η ανάμνηση του θαύματος
στην λύση που επέφερε στην εν Χαλκηδόνα Δ’ Οικουμενική σύνοδο.

________________________

Ήταν στην αυλή της Καλύβης του ο Γέροντας (Παΐσιος), όταν τον επισκέφθηκε κάποιο πνευματικό του τέκνο. Επαναλάμβανε συνεχώς από την καρδιά του: «Δόξα σοι ο Θεός», πάλιν και πολλάκις. Σε μια στιγμή ο Γέροντας του είπε: «Αχρηστεύεται κανείς με την καλή έννοια»;

-Ποιός, Γέροντα;

-Ήσυχα καθόμουν στο Κελλί μου, ήρθε και με παλάβωσε. Ωραία περνούν επάνω.

-Τι συμβαίνει, Γέροντα;

-Θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

Του διηγήθηκε τότε το έξης: «Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. (Με το μακαρίτη Τρίτση).

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Ὁμιλία ΚΣΤ' τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, εἰς τὸν ἑκατόνταρχον.

Σε όλο το Ευαγγέλιον του Χριστού βλέπει κανείς πόσον αφωσιωμένος ήταν σ’ αυτόν ο λαός. Διότι και όταν ωμιλούσε, τον ήκουαν σιωπηλοί, χωρίς να παρεμβαίνουν ούτε να διακόπτουν την συνέχεια του λόγου του, ούτε προσπαθούσαν να εύρουν αφορμή για να τον κατηγορήσουν όπως οι Φαρισαίοι· και μετά την διδασκαλία τον ακολουθούσαν πάλι με θαυμασμό. Συ όμως πρόσεξε, παρακαλώ, την σύνεσι του Κυρίου, πώς οικονομεί ποικιλοτρόπως την ωφέλεια των πα­ρόντων, μεταβαίνοντας από τα θαύματα στους λόγους και πάλιν ερχόμενος από τους λόγους τής διδασκαλίας στα θαύματα. Διότι και πριν ανεβή στο όρος εθεράπευσε πολλούς, προετοιμάζοντας το έδα­φος για όσα θα έλεγε και μετά από την ολοκλήρωσι της μακράς αυτής επί του όρους διδασκαλίας, πάλιν έρχεται σε θαύματα, επιβεβαιώνο­ντας τους λόγους με τα έργα του. Και επειδή εδίδασκεν «ως έχων εξουσίαν», για να μη νομισθή ο τρόπος τής διδασκαλίας του κομπα­σμός και αυθάδεια, κάνει το ίδιο και με τα έργα: θεραπεύει «ως εξου­σίαν έχων», για να μη θορυβούνται βλέποντάς τον να διδάσκη με αυτόν τον τρόπον, αφού με τον ίδιο τρόπον έκαμε και τα θαύματα.

Ὁ Ὅσιος Σισώης ὁ Αἰγύπτιος στὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.


Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη κάποτε τὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ καὶ ἀναλογίσθηκε τὸ μεγαλεῖο, στὸ ὁποῖο ἔζησε ὁ ἐνδοξώτατος αὑτὸς βασιλιὰς τῶν Ἑλλήνων, τὴν δόξα ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὰ κατορθώματά του στοὺς πολέμους, ποὺ τὸν ἔκαμαν ἥρωα καὶ κατακτητὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφριξε μὲ τὴν σκέψη πόσο ἄστατη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ πόσο πρόσκαιρη ἡ δόξα. Ἔκλαψε καὶ θρήνησε γιὰ τὴ ματαιότητα ὅλης αὐτῆς μιᾶς προσπάθειας ποὺ κατέλαβε ὅλη του τὴν ζωή καὶ ποὺ δὲν τοῦ προσέφερε κανένα καλὸ στὴν ψυχή του.

Ὅσιος Σισώης ὁ Μέγας - Βίος καὶ ὠφέλιμα ρητά (6 Ἰουλίου).

Ὁ Ὅσιος Σισώης ὁ Μέγας εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπίλεκτα μέλη τῆς χορείας τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐρήμου. Ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἀνήκει στὴν πρώτη γενιὰ μεγάλων ἀσκητῶν ποὺ ἀκολούθησε τὸν Μέγα Ἀντώνιο. Στὰ ἀσκητικὰ καὶ τὰ ἁγιολογικὰ κείμενα χαρακτηρίζεται Ὅσιος (=ἅγιος μοναχὸς) Σισώης ἢ ἀββὰς (=πατέρας) Σισώης. Ὁ βίος του, μὲ συντομία, ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ὁ Ὅσιος Σισώης ἔλαμψε μὲ τὴν πνευματική του σύνεση, τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν φιλαδελφία καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του στὸ νὰ ἐπιστρέψει στὸν Χριστὸ ἀκόμη καὶ ἕνα μόνο ἁμαρτωλό. Μεταξὺ τῶν ἀσκητῶν ἀναδείχτηκε ὀνομαστὸς καὶ μέγας, ἀθλητὴς τῆς πρώτης γραμμῆς, τύπος ἐγκρατείας, ἀλλὰ καὶ ψυχὴ ποὺ προσευχόταν γιὰ δικαίους καὶ ἀδίκους, πλουσίους καὶ φτωχούς, ἄρχοντες καὶ ἰδιῶτες, κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς καὶ γενικὰ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.

Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - Προϊστάμενοι καί ὑφιστάμενοι (Δ΄ Ματθ. 8, 5-13)



Φωνή Κυρίου - φ. 27, 06/07/2014.


Ἀποστόλικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς Δ' Ματθαίου. Ὁμιλία - Ὁ ἁγιασμός τῶν δικαίων, καί ἡ αἰσχύνη τῶν ἀμαρτωλῶν ὁρατά εἰσι καί αἰσθητά.

Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως
Νικηφόρος Θεοτόκης

(Ρωμ. στ' 18-23)

- Από πού προέρχεται η ειρήνη και η αγαλλίαση που αισθάνονται οι ενάρετοι;

- Είναι τα θαύματα αποδεικτικά της αγιοσύνης αυτού που τα επιτελεί;

- Πώς η αμαρτία εισάγει την αισχύνη σ' αυτόν που την πραγματοποιεί; Ο Αδάμ και η Εύα παρότι δεν τους έβλεπε κανείς και δεν γνώριζε άλλος (αφού δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι στον κόσμο) την αμαρτία τους, γιατί ντράπηκαν μετά από αυτή;


Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου - «Τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος».



Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης - Ὁ ἑκατόνταρχος ὑπόδειγμα πίστεως.


Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Στέρηση τῆς ἐλευθερίας, ὑποκρισία καί ἐγωισμός: μόνιμα χαρακτηριστικά τῆς κοσμικῆς ζωῆς (Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος).

"Άλλο ένα πράγμα που παρατηρώ", γράφεις, "είναι το πως τρέχουν όλοι με κομμένη ανάσα πέρα-δώθε, κυνηγώντας, θαρρείς, κάτι που ποτέ δεν καταφέρνουν να πιάσουν. Τί φασαρία, τί αναβρασμός, τί πήγαιν’ έλα είν’ εκείνο που βλέπω, όποτε περνάω από πολυσύχναστο δρόμο; Διαπιστώνω, όμως, ότι το ίδιο συμβαίνει και στα σπίτια, ίσως και μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Τα ‘χω χαμένα! Μπορεί κανείς, αλήθεια, να ζει μ’ αυτόν τον τρόπο;…

Παρατηρώ, επίσης, το πώς καταναγκάζουν και καταπιέζουν ο ένας τον άλλο. Κανένας δεν έχει τη δική του βούληση. Κανένας δεν είναι ελεύθερος. Δεν τολμάς να ντυθείς όπως θά ‘θελες, να φερθείς όπως θά ‘θελες, να πεις ό,τι θά ‘θελες. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους. Ό,τι κάνουν, επιβάλλεται από έναν άγραφο νόμο, ένα νόμο στον οποίο όλοι υποτάσσονται, ένα νόμο, ωστόσο, που κανένας δεν ξέρει το πώς καθιερώθηκε, μα ούτε και το πώς να τον αποφύγει. Μ’ αυτόν τον τρόπο αλληλοβασανίζονται. Δεν τολμάς ν’ ακούσεις κανέναν – τί θλιβερό!


Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι καί ἡ αἵρεσις τῆς Σιμωνίας.

Άγιοι Ανάργυροι

Εν Πειραιεί 30-6-2013
πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος
 εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς

Υπάρχουν τρεις συζυγίες των αγίων Αναργύρων, οι οποίοι έχουν τό ίδιο όνομα, Κοσμάς καί Δαμιανός, καί οι οποίοι είναι ιατροί καί θαυματουργοί. Η διάκριση, πού μπορεί νά γίνει, είναι ο τόπος καταγωγής καί η ημερομηνία μνήμη τους.

Η πρώτη συζυγία των αγίων Αναργύρων εορτάζεται τήν 1η Νοεμβρίου καί τόπος καταγωγής τους είναι η Ασία. Η δεύτερη συζυγία εορτάζεται τήν 1η Ιουλίου καί τόπος καταγωγής τους είναι η Ρώμη. Καί η τρίτη συζυγία εορτάζεται τήν 17η Οκτωβρίου καί τόπος καταγωγής τους είναι η Αραβία.

Εμείς, λοιπόν, σήμερα, 1η Ιουλίου, εορτάζουμε τήν μνήμη της δεύτερης συζυγίας των αγίων Αναργύρων Κοσμά καί Δαμιανού των Ρωμαίων.