Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα. (24 Ἰουλιου)


«Ἡ ἁγία Χριστίνα καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Τύρου κι ἦταν κόρη ἑνὸς στρατηλάτη ὀνόματι Οὐρβανοῦ. Αὐτὸς ἔβαλε τὴν κόρη του σὲ πύργο ὑψηλό, τῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ζεῖ ἐκεῖ καὶ νὰ προσφέρει θυσία στοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς ποὺ ἐκεῖνος λάτρευε, κατασκευασμένους ἀπὸ χρυσάφι, ἀσήμι καὶ ἄλλα ὑλικά. Ἡ Χριστίνα ὅμως τὰ ἔκανε κομμάτια καὶ ὅ,τι πολύτιμο ὑπῆρχε ὡς ὑλικὸ τὸ ἔδωσε στοὺς φτωχούς. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ὁ πατέρας της ἄρχισε νὰ τὴν ὑποβάλλει σὲ πολλὲς τιμωρίες καὶ τὴν ἔβαλε σὲ φυλακή, χωρὶς νὰ τῆς δίνει τροφή. Ἡ ἁγία ὅμως τρεφόταν ἀπὸ ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι τὴν θεράπευσαν καὶ ἀπὸ τὶς πληγές της.



Ἔπειτα ρίχνεται στὴ θάλασσα, ὅπου δέχεται τὸ θεῖο βάπτισμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, καὶ ὁδηγεῖται στὴν ξηρὰ ἀπὸ θεῖο ἄγγελο. Ὅταν μαθεύτηκε ὅτι ζεῖ, κλείνεται πάλι στὴν φυλακή, κατ’ ἐντολὴ τοῦ πατέρα της, ὁ ὁποῖος τὸ ἴδιο βράδυ πέθανε μὲ ἄσχημο τρόπο. Στὴν θέση τοῦ πατέρα της ἔρχεται ὁ στρατηγὸς Δίων, ὁ ὁποῖος ἀρχίζει νὰ ἐξετάζει τὴν μάρτυρα, ὁ ἀλιτήριος. Αὐτὴ δέ, ἐπειδὴ κήρυξε τὸν Χριστό, τιμωρεῖται σκληρότατα. Μέσα στὰ μαρτύρια εὑρισκομένη, τέλεσε διάφορα θαύματα, γεγονὸς ποὺ ὁδήγησε στὴν πίστη τρεῖς χιλιάδες ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες. Μετὰ τὸν Δίωνα, ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία κάποιος Ἰουλιανός, ὁ ὁποῖος ρίχνει τὴν ἁγία σὲ κάμινο τοῦ πυρός, κι ἀφοῦ ἐκείνη ἔμεινε ἄφλεκτος, τὴν καταδικάζει νὰ ριχτεῖ σὲ δηλητηριώδη φίδια καὶ διατάζει ἔπειτα νὰ τῆς κόψουν τοὺς μαστούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους χύθηκε ἀντὶ αἷμα γάλα. Ἐν συνεχείᾳ τῆς ἔκοψαν τὴν γλώσσα, καὶ τελευταῖο ἀπὸ ὅλα, ἀφοῦ κτυπήθηκε ἀπὸ στρατιῶτες μὲ πέτρες, παρέδωσε τὸ πνεῦμα της στὸν Θεό».

Τρία σημεῖα ἀπὸ τὸ συναξάρι τῆς ἁγίας εἶναι ἐξόχως σημαντικά, προκειμένου νὰ τὰ σχολιάσουμε:

(1) Λέγεται – καὶ ὄχι ἄδικα – ὅτι ἀνώτερη ἀγάπη στὸν κόσμο τοῦτο ἀπὸ τὴν γονεϊκὴ δὲν ὑπάρχει. Οἱ γονεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, σχεδὸν σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι καὶ τὴν ζωή τους νὰ δώσουν γιὰ χάρη τῶν παιδιῶν τους. Διότι νιώθουν ὅτι τὰ παιδιὰ τους ἀποτελοῦν κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ τους: ἡ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους ἤδη ἐκ κοιλίας μητρὸς ζυμώθηκε μ’ ἐκείνους. Κι ὅμως: στὴν περίπτωση τῆς ἁγίας Χριστίνας – δυστυχῶς ὄχι μόνον αὐτῆς – τοῦτο καταλύεται. Ὁ ἴδιος ὁ πατέρας της γίνεται ὁ δήμιός της, ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ τὴν καταστρέψει. Αἰτία: ὁ φανατισμός του, ποὺ τὸν κάνει νὰ εἶναι δέσμιος τῶν εἰδώλων, δηλαδὴ τῶν διαφόρων δαιμονίων, καὶ ποὺ γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖ καὶ ἡ κόρη του νὰ τὸν ἀκολουθεῖ στὶς δικές του δοξασίες. Ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη τοποθέτηση ἀπὸ τὴν χριστιανική, ἡ ὁποία κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀγαπᾶ μὲ ἀπόλυτο τρόπο τὸν Θεό, γιὰ νὰ μπορεῖ ὅμως αὐτὸς στὴν συνέχεια νὰ ἀγαπᾶ μὲ ἀπόλυτο πάλι τρόπο καὶ τὸν συνάνθρωπό του, ποὺ σημαίνει καὶ νὰ σέβεται καθ’ οἱονδήποτε τρόπο τὴν ἐλευθερία του.

(2) Ἡ ἁγία ἄρχισε νὰ διώκεται γιὰ τὴν πίστη της στὸν Χριστό, ἐνόσῳ ἀκόμη δὲν εἶχε γίνει πλήρως χριστιανή, δηλαδὴ ὅταν ἀκόμη δὲν εἶχε βαπτισθεῖ. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ὅμως ἐνεργοῦσε πλούσια σὲ αὐτήν, ἔστω καὶ μὲ ἐξωτερικὸ τρόπο. Διότι τὸ βάπτισμα προσφέρει ἀκριβῶς αὐτό: συνδέει τὸν καλοπροαίρετο καὶ ἐνεργούμενο ἐξωτερικὰ ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπο μὲ τὸν Χριστό, τὸν κάνει μέλος Του καὶ συνεπῶς ὁ Χριστὸς δρᾶ μέσα ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς καρδιᾶς του, ἐκεῖ ποὺ πρὶν δροῦσε τὸ πονηρό. Σ’ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο ὅμως, σὰν τὴν ἁγία Χριστίνα, ὁ Θεὸς βρίσκει τρόπους νὰ συνδεθεῖ μὲ αὐτόν, πέραν τῶν «κανονικῶν καὶ νομίμων». Καὶ τί γίνεται; Μέσα στὴν θάλασσα εὑρισκομένη ἡ ἁγία, ἀπὸ τὴν κακία τῶν διωκτῶν της, ἔχει τὸν ἴδιο τὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα της Χριστὸ νὰ τελεῖ τὸ ἅγιο βάπτισμά της, προκειμένου νὰ τὴν κάνει μέλος Του. «Τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ», ἐνῶ θαυμάζει κανεὶς τὴν «ὑπακοὴ» καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ μας σὲ ὅ,τι ὁ Ἴδιος ἔχει νομοθετήσει. «Ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται».

(3) Στὸ μαρτύριο τῆς ἐκτομῆς τῶν μαστῶν της, διαπιστώνεται τὸ παραδοξότατο: ἀντὶ αἵματος ἐκχέεται γάλα. Πέραν ἀπὸ τὴν παρατηρούμενη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ κάνει ἕνα θαῦμα – προφανῶς γιὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς καλοπροαίρετους θεατὲς τοῦ μαρτυρίου της, ὥστε νὰ μεταστραφοῦν ἢ ν’ αὐξηθοῦν στὴν πίστη – μποροῦμε νὰ ἐπιχειρήσουμε καὶ μίαν ἀκόμη ἐξήγηση: ἀφ᾽ ἑνὸς τὸ γάλα αὐτό, ἀπὸ μία παρθένο, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς σύμβολο τῆς διδασκαλίας ποὺ ἀσκοῦσε ἡ ἁγία στοὺς εἰδωλολάτρες, κατὰ τὸ «γάλα ὑμᾶς ἐπότισα», ποὺ ἔλεγε στοὺς ἀρχαρίους στὴν πίστη ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀφ᾽ ἑτέρου φανερώνει τὴν κυοφορία, μέσα της, τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὴν κάνει καὶ αὐτὴν μία μικρὴ «Παναγία», κατὰ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶπε ὅτι αὐτοὶ ποὺ τηροῦν τὸ ἅγιο θέλημά του Πατέρα Του «μήτηρ καὶ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφή Του εἰσίν».

Πηγή: Χριστιανική Βιβλιογραφία