Ράδιο ἈνθοΕυωδίες

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Ὁ κύβος ἐρρίφθη - ALEA JACTA EST.

Οἱ Νεοεποχίτες δὲν ἐπιδιώκουν νὰ κλείσουν οἱ ἐκκλησίες
ἀλλὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ὑπάρχουν, νὰ λειτουργοῦν γεμάτες ἐκκλησίασμα
ἀλλὰ μὲ ἀλλοιωμένο-κοσμικὸ καὶ οἰκουμενιστικὸ φρόνημα

Νίκος Χειλαδάκης,
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Φαίνεται πὼς τὰ ψέματα τελειώνουν γιὰ ὅσους εἶχαν ἀκόμα τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀποφευγόταν τὸ μοιραῖο, γιὰ ὅσους ἀκόμα ἤλπιζαν πὼς θὰ συνεχίσουν νὰ τηροῦνται οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, γιὰ ὅσους ἀκόμα ἔτρεφαν τὴν προσδοκία πὼς ἡ Ὀρθοδοξία θὰ παραμείνει Ὀρθοδοξία, ὅπως παρέμεινε ἐπὶ τόσους αἰῶνες. Ἐνῶ ἡ χώρα αὐτὴ ὑποφέρει τραυματισμένη ἀπὸ τὰ μαρτύρια τῆς ξένης μνημονιακῆς κατοχῆς, ἐνῶ ὁ ἐκκλησιασμὸς διώκεται μὲ κάθε μέσο, ὁ προκαθήμενος τῆς Κωνσταντινούπολης ἔχει πάρει τὴν ὁριστική του ἀπόφαση.

 Βαρθολομαῖος: «Ἡ ἐπανένωση Ὀρθόδοξης καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας συνιστᾶ καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας». Χωρὶς πλέον κανένα δισταγμό, χωρὶς πλέον κανένα πρόσχημα, χωρὶς καμία ἀμφιβολία, σὲ μία σημαντικὴ συνέντευξη σὲ αὐστριακὴ ἐφημερίδα ὁ κ. Βαρθολομαῖος σημειώνει πὼς «ἡ ἀποκατάσταση τῆς διάσπασής της καὶ ἡ ἐπανένωση τῆς Ἐκκλησίας συνιστᾶ μεγάλο καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας, καὶ παραπέμπει στὰ πρῶτα βήματα ποὺ ξεκίνησαν σὲ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια ὁ Πάπας Παῦλος ὁ Ἕκτος καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας», ἐνῶ, ὅπως παρατηρεῖ, «ὁ ἐπίσημος Θεολογικὸς Διάλογος ἀνάμεσα στὶς Ἐκκλησίες βοήθησε νὰ ἐξαλειφθοῦν παρεξηγήσεις καὶ διαφορὲς ἀπόψεων» (;;;).



Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ θὰ ἀναρωτηθεῖ κανείς, θὰ ἀναρωτηθεῖ κάθε καλόπιστος, κάθε εὐσεβής, μέλος τῆς ἑλληνορθόδοξης ἐκκλησίας, κάθε σκεπτόμενος, (γιατί ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ οἱ μὴ σκεπτόμενοι), τί δέον γενέσθαι. Πολλοὶ θὰ ὑποστηρίξουν πὼς μὴ δέον γενέσθαι ὁτιδήποτε. Δηλαδὴ νὰ μὴν ἀντιδροῦμε, νὰ μὴν ποῦμε τίποτα, νὰ μὴν ἀναφερόμαστε κὰν σὲ αὐτὴ τὴ ἐξέλιξη, νὰ μὴν βλέπουμε, καὶ νὰ μὴν ἀκοῦμε. Δηλαδὴ νὰ εἴμαστε πρόβατα ἑνὸς ποιμνίου ποὺ τὸ καθοδηγοῦν λύκοι, γιὰ νὰ τὸ κατασπαράξουν.

Γιὰ ὅσους ὅμως ἀκόμα ἔχουν συνείδηση καὶ θέλουν νὰ κρατήσουν τὴν Μία, Ἁγία, Καθολική, Ἀποστολική, καὶ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πρόβλημα εἶναι πῶς θὰ ἀντιδράσουν, πῶς θὰ ἐκκλησιάζονται, ὅταν οἱ ἱερεῖς θὰ εἶναι Οἰκουμενιστές, πῶς θὰ λάβουν τὴν Θεία Κοινωνία, ὅταν αὐτὴ δὲν θὰ ἔχει καμία Χάρη, γιατί οἱ Ἱερουργοὶ θὰ ἔχουν ἀποστατήσει, ὅταν τὸ μίασμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ θὰ ἔχει μολύνει τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια, ὅταν αὐτὰ ποὺ μᾶς κράτησαν ἐπὶ τόσους αἰῶνες θὰ ἔχουν καταρρεύσει μετὰ ἀπὸ μία πολύχρονη προετοιμασία ἀποδόμησης κάθε ὀρθόδοξης ἀγάπης, κάθε ὀρθόδοξης θεραπευτικῆς λειτουργίας. Κάποιοι πιστοὶ λίγο-πολὺ λέγουν, «μὰ τὸ τάδε μοναστήρι, ὁ τάδε μοναχὸς ἔχει ἀγάπη, ἔχει ἐλεημοσύνη, ἔχει ἄσκηση, ἔχει αὐταπάρνηση, ἔχει προσευχή, ἔχει τόσα καλά…πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σφάλλει; Μήπως ἀπὸ κάποια πλευρὰ ἔχει κάποιο δίκαιο; Μήπως ἐδῶ ἐπιβάλλεται νὰ κάνουμε οἰκονομία;». Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ καταλάβουμε, νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς οἱ Νεοεποχίτες δὲν ἐπιδιώκουν νὰ κλείσουν οἱ ἐκκλησίες ἀλλὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ὑπάρχουν, νὰ λειτουργοῦν γεμάτες ἐκκλησίασμα ἀλλὰ μὲ ἀλλοιωμένο-κοσμικὸ καὶ οἰκουμενιστικὸ φρόνημα. Ἀντίθετα τὶς ὅποιες ἐκκλησίες θὰ παραμείνουν στὴν Ὀρθοδοξία θὰ τὶς ἀπομονώσουν καὶ θὰ τὶς χαρακτηρίσουν ἀναχρονιστικὲς καὶ ἀπομεινάρια ἑνὸς σκοταδιστικοῦ παρελθόντος.

Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ἕνας πασίγνωστος γέροντας στὸ Ἅγιον Ὄρος ἀναφερόμενος στοὺς παπικούς μοῦ εἶχε πεῖ: «Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀποδεχτοῦμε, γιατί ἔτσι ἀλλοιώνουμε τὴν θεραπευτικὴ χάρη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ χάνουμε τὴν ἀγάπη, ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τοὺς προσφέρουμε, γιὰ νὰ μετανοήσουν». Σήμερα ὄχι μόνο τοὺς ἀποδεχόμαστε ἀλλὰ οἱ προκαθήμενοι βάσει συνωμοτικοῦ σχεδίου, ποὺ ἐξυφαινόταν ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ ἐπιδιώκουν πλέον ἀνοιχτὰ καὶ χωρὶς κανένα πρόσχημα τὴν λεγομένη «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ τὴν ἕνωση μὲ τὸν «Ἔξω ἀπὸ ἐδῶ». Ἀλλὰ τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι πὼς ὁ ἴδιος αὐτὸς ὁ γέροντας, τὸν ὁποῖο πηγαίνουν νὰ ἐπισκεφτοῦν χιλιάδες ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο θεωρώντας τον σὰν πάτερ Παΐσιο νούμερο 2, (καὶ ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἱδρύματα Ρωμιοσύνης, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξα ἰδρυτικὸ μέλος), μοῦ συνέστησε μὲ αὐστηρὸ τρόπο νὰ σταματήσω νὰ γράφω γιὰ ὅσα σήμερα γίνονται σὲ βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας παρὰ τὴν εὐλογία ποὺ ἔχω ἀπὸ τὸν πνευματικό μου. Μάλιστα ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ μὲ συστήσει νὰ ἐξομολογηθῶ γιὰ ὅσα ἔγραψα τοὺς τελευταίους μῆνες. Ἀλλοίμονο!

Ὁ πατὴρ Ρωμανιδης εἶχε προφητέψει ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ὀγδόντα ὅτι θὰ ἔρθει ἡ μέρα ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχει πλέον τίποτα στὴν ὁρατὴ ἐκκλησία ποὺ θὰ μαρτυρᾶ τὴν Ὀρθοδοξία, καθὼς αὐτὴ θὰ ἔχει ἐγκαταλειφτεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἱερεῖς της. Τώρα διαφαίνεται πὼς ὅλα εἶχαν σχεδιαστεῖ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο καὶ οἱ ἀνύποπτοι εὐλαβεῖς σύμφωνα μὲ τὰ σχέδια τους θὰ ἔπεφταν σὰν «ὥριμα φροῦτα» στὸν λάκκο τῆς καταστροφῆς. Ἀπὸ τὴν μία ἡ πολιτικὴ προδοσία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ θρησκευτικὴ ἀποστασία καὶ στὴ μέση ἕνα ζαλισμένο ποίμνιο. Ὅλα ὡραῖα καὶ ἄριστα σχεδιασμένα καὶ καθορισμένα.

Ὁ προφήτης Ἠσαΐας ὡς αὐθεντικὸς κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἐλέγχει κατὰ τρόπο ἀληθινὰ προφητικὸ τοὺς ἀνάξιους ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων. Ἡ ἀγανάκτηση τοῦ Προφήτη φτάνει σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ καλεῖ τοὺς βαρβάρους εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς βαρβαρότητάς τους μοιάζουν μὲ ἄγρια θηρία, νὰ ἔρθουν νὰ κατασπαράξουν τοὺς κακοὺς ἄρχοντες. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ Προφήτη: «Πάντα τὰ θηρία τὰ ἄγρια, δεῦτε φάγετε, πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ» (Ἡσ. νϛ´9). Ἀλλὰ ὁ προφητικὸς λόγος δὲν ἐξαντλεῖται στὸ σημεῖο αὐτό. Συνεχίζει μὲ τὴν ἴδια καὶ περισσότερο δριμύτητα καὶ ἐλέγχει τώρα, «τοὺς ἀναιδεῖς τῇ ψυχῇ», λέγοντας, «Καὶ οἱ κύνες ἀναιδεῖς τῇ ψυχῇ, οὐκ εἰδότες πλησμονήν, καὶ εἰσὶ πονηροὶ οὐκ εἰδότες σύνεσιν, πάντες ἐν ταῖς ὀδοῖς αὐτῶν ἐξηκολούθησαν, ἕκαστος κατὰ τὸ ἑαυτοῦ» (Ἡσ. νϛ´10).

Τί μᾶς λέγει ἡ Ἁγία Γραφή: «Μέγα ἐστι τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον!», ἀναφωνεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, (Α´ Τιμόθ. γ´16). Καὶ πιὸ κάτω τί λέγει; Νὰ εἴμαστε ἁπλῶς καλοὶ ἄνθρωποι; Ὄχι! Ἀλλά: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσι, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Καὶ ἡ προσωπικὴ Θεία ἀποκάλυψις γίνεται μόνο ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. «Οὕτως ὁ ἄνθρωπος αὐτοπροαιρέτως, εἴτε γίνεται σκώληξ καὶ δὲν διαμαρτύρεται, ἐπειδὴ τὸν πατοῦν, εἴτε γίνεται ὑψιπέτης ἀετὸς τῆς Χάριτος καὶ ἵπταται εἰς τοὺς Οὐρανούς».

Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε ὅλα τὰ προσωπεῖα ἔχουν πέσει καὶ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ τὰ πάντα. Στὴ συνείδηση τοῦ κάθε πιστοῦ ἐπαφίεται ἂν θὰ ἀγωνιστεῖ, ἢ ἂν θὰ παραδοθεῖ στὰ ἐπερχόμενα. Στὴν συνειδητὴ εὐθύνη τοῦ κάθε ἱεράρχη εἶναι νὰ πάψει νὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν «σκιά» του καὶ νὰ πάρει ξεκάθαρη θέση στὰ τελούμενα.

Πηγή: Χριστιανική Βιβλιογραφία